De lezersbrieven, over de waarde van psychotherapie, Suikerfeest vieren in Syrië, neushoorn zonder hoorn, 4 mei en Gaza, minder Russen en (woede)uitbarstingen van managers.
Systeemtherapeut Flip Jan van Oenen relativeert de werking van psychotherapie. We moeten psychische pijn weer beter leren verdragen, stelt hij.
Als ervaringsdeskundige beaam ik dat. Vijf, zes, misschien zeven keer werd ik overvallen door een heftige depressie. Inmiddels ken ik de procedure als je je tot de hulpverleners went. De huisarts is bezorgd en begaan. En voorzichtig. Medicatie wordt niet verstrekt zonder bijpassende gesprekstherapie. Afhankelijk van de ernst van de depressie volgt meer of minder snel contact met de ggz.
Na een intake volgt een reeks gesprekken. Na vijf behandelaars zijn de weiden van oorzaak en gevolg wel zo’n beetje afgegraasd. De laatste therapeut kwam, eindelijk, met een ontnuchterend, helder inzicht: misschien hoor je wel bij die groep mensen waarbij, onverklaarbaar, een depressie vanuit het niets opkomt. En weer verdwijnt.
Sam van Haaster, Amsterdam
Minister Marjolein Faber in een bericht op X. ‘Suikerfeest weer thuis vieren? Onze voorlichtingscampagne voor vrijwillige terugkeer naar Syrië is gestart!’ Als haar gevraagd wordt of Syrië wel veilig genoeg is om naartoe terug te keren, zegt ze dat er al een aantal mensen is teruggekeerd naar Syrië en dat ze dat heus niet zouden doen als het niet veilig was.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken meldt over Syrië: ‘De kleurcode van het reisadvies voor Syrië is rood. Wat uw situatie ook is: reis niet naar Syrië. Het is er te gevaarlijk.’ De Volkskrant meldt: ‘Honderden dode burgers bij geweld in Syrië.’ Het kabinet spreekt met één mond, dus al onze ministers zijn het met minister Faber eens dat Syriërs geholpen moeten worden om in eigen land feest te gaan vieren. Misschien dat ze met zijn allen gezellig ook naar Syrië kunnen om het feest mee te vieren?
Ronald de Zutter, Delft
Ik lees dat de hoorn van de neushoorn preventief wordt verwijderd om stropers het nakijken te geven. De vraag die opkomt, is: ‘Wat ontneem je de neushoorn precies?’ (Behalve, hopelijk, de dood door stropers.) De hoorn, door de evolutie uitgekristalliseerd in zijn huidige ontwerp, is op het oog een toch tamelijk indrukwekkend instrument, dat voor allerlei graaf- en/of vechtacties kan worden aangewend. Een alternatief is zo snel niet gevonden.
Om nog maar niet te spreken over de naamgeving van het dier. Kunnen wij het, zonder hoorn, een neushoorn blijven noemen of moeten we, bij voorkeur onder de bezielende leiding van Paulien Cornelisse, op zoek naar een nieuwe naam?Boukje Loopstra, Almere
Freek Vergeer vreest dat de jubileumherdenking van 4 mei zich te veel richt op de huidige verschrikkingen in Gaza. Dat baseert hij op een halve zin in een veel bredere aankondiging van het Nationaal Comité 4 en 5 mei: ‘S10 in gesprek met experts over de huidige oorlogssituatie in Gaza.’ Dat lijkt mij wat voorbarig. Ten eerste omdat dit gesprek slechts een van de vele dingen is die worden georganiseerd rond het thema 80 jaar vrijheid, ten tweede omdat de experts met wie S10 in gesprek gaat nog niet bekend zijn. In plaats van S10 weinig omfloerst weg te zetten als antisemiet (omdat ze tegen het geweld in Gaza is en een bepaald Instagramaccount volgt, net als ruim één miljoen andere Nederlandse jongeren), kan Vergeer beter zélf in gesprek gaan met haar. Staat u open voor deze dialoog?
David de Graaf, Amsterdam
Het lijkt sympathiek: een interview met zes feministische vrouwen ter ere van Internationale Vrouwendag. Maar waarom moeten deze interessante vrouwen de ruimte die de voorafgaande zes weken ingenomen werd door zes mannen en slechts één vrouw met hun zessen delen?
Hester van Dijk, Zaandam
Paul Kennedy wees er in zijn klassieker The rise and fall of the great powers al op dat militaire macht een afgeleide is van economische macht en dat de EU een factor 9 rijker is dan Rusland. Vreemd genoeg lees ik nergens over de dramatische demografische positie van Rusland. Het land telt nog ruim 140 miljoen mensen, maar ziet zijn bevolking drastisch slinken. De grote verliezen van mannen in de productieve leeftijd, het grote aantal vluchtelingen naar elders, het enorme vrouwenoverschot en het lage geboortecijfer doen het ergste vermoeden. En in tegenstelling tot Europa staan er weinig mensen te dringen om te migreren naar Rusland.
Ton van Rietbergen, Utrecht
Bij het lezen van de verdediging van algoritmen door Tim Baarslag, dat het mensen zijn ‘die de metriek bedenken die ten grondslag ligt aan de algoritmen’ (Wetenschap, 8/3), moest ik toch even denken aan het argument van de National Rifle Association of America: ‘Guns don’t kill people, people do.’
Mart van Duijn, Utrecht
Het (gedwongen) vertrek van Frederieke Leeflang roept bij mij twee vragen op. Bij haar aanstelling kreeg zij onder andere de opdracht mee om de cultuur te veranderen. Nu gaat vrijwel elke verandering gepaard met onzekerheid en angst onder medewerkers, ook al is er sprake van goed management. Immers: het kan zijn dat jij niet meer past binnen de nieuwe cultuur en daarmee staat jouw baan op het spel. Soms gaat dat gepaard met het verspreiden van onjuiste verhalen over het management. In welke mate wordt hiermee rekening gehouden?
Mijn tweede vraag gaat over de aard van het gedrag van de manager. Ik krijg steeds meer de indruk dat de grens van wat acceptabel is wel heel laag wordt gelegd. Eén keer ‘boe roepen’ en er is sprake van ‘ongewenst gedrag’. In de veertig jaar dat ik heb gewerkt heb ik de nodige uitbarstingen van directieleden meegemaakt. Wij weten dat toen aan de enorme spanning, waaraan zij bloot stonden en gingen over tot de orde van de dag. Vandaag de dag valt dit onder ongewenst gedrag en de vraag is of dat altijd terecht is.
Jammer is dat er geen jurisprudentie wordt opgebouwd. Veelal is er een rapport en ‘vrijwillig’ vertrek. Elk bureau heeft z’n eigen meetlat. Het zou goed zijn als er één of meerdere proefprocessen zouden komen, opdat er meer helderheid komt over wat wel of geen ongewenst gedrag is en in welke mate de omstandigheden daarbij een rol spelen.
Daarmee wil ik niet zeggen dat er in het geval van Frederieke Leeflang verkeerde conclusies zijn getrokken, dat kan ik niet beoordelen. Maar er hangt wel een zweem van onduidelijkheid omheen.
Peter Don, Heemstede
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant