Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Danny van den Berg (60) organiseerde als teamchef in de Bijlmer een dialoogavond tussen politie en wijkbewoners.
is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Deze politieverhalen gaan vaak over operationele zaken met veel bloed en verdriet. Ik wil graag praten over iets heel anders, iets dat vaak wordt onderschat.
‘In 2018 was ik teamchef van het basisteam Bijlmermeer, samen met mijn collega Rutger Hendriksen. Het was de tijd van Black Lives Matter, de anti-racistische beweging die in de VS was ontstaan als reactie op politiegeweld tegen afro-Amerikanen. Als de politie in Amerika een zwarte man doodschiet, worden onze dienders in de Bijlmer erop aangesproken: ‘Jullie schieten zomaar mensen neer.’ Die vergelijking met de Amerikaanse politie is niet terecht, maar wel zorgwekkend.
‘De Bijlmer is best een complexe wereld, met ongeveer 160 nationaliteiten bij elkaar op een relatief klein gebied. De verdraagzaamheid is er groot. Toen de oorlog in Syrië tot een vluchtelingenstroom in Nederland leidde, zag je overal protest tegen hun komst. In de Bijlmer waren juist spontane opvangacties en veel donaties van eten en speelgoed. Maar al die nationaliteiten brengen ook spanning met zich mee.
‘In het voorjaar van 2018 bespraken Rutger en ik het werkplan voor onze eenheid Bijlmermeer, en we besloten: we gaan het dit jaar helemaal anders doen. Want hoger nog dan jeugd, drugs en vuurwapens zetten we op ons prioriteitenlijstje: verbinding.
‘Rutger en ik bedachten: we organiseren een dialoogavond voor burgers in de Bijlmer, in het Parktheater naast ons bureau. We wilden een avondvullend theaterprogramma waarin onze wijkagenten konden vertellen over hun werk, wij onze plannen konden toelichten en er interactie was met de bewoners. Zoiets hadden we nog nooit gedaan.
‘We bespraken het idee met onze twaalf wijkagenten. Sommigen waren sceptisch; een heel nieuw plan oogst altijd wel wat verzet. We gaven ze de opdracht om uit elk van hun wijken vijftien mensen uit te nodigen. Niet de usual suspects, de meest mondige mensen, maar een zo gemêleerd mogelijk gezelschap van zo veel mogelijk nationaliteiten.
‘Al snel kwamen de wijkagenten met enthousiaste reacties terug: de bewoners reageerden heel positief op de uitnodiging, ze voelden zich gezien, gewaardeerd, ze wilden graag meedenken over het politiebeleid.
‘Vlak voor kerst was het zover. Rutger en ik droegen ons galatenue en verwelkomden alle ruim tweehonderd genodigden met een welkomstdrankje bij de ingang van het theater, waar een persoonlijke naambadge voor ze klaarlag. Alle wijkagenten en andere collega’s waren er in uniform. Binnen stonden lange gedekte tafels klaar, want in de Bijlmer is samen eten dé verbindende factor. We hadden een geweldige Surinaamse cateraar geregeld.
‘Na het eten toonden we eerst een politiefilmpje waarin van alles voorbijkomt – motorrijders, hondengeleiders, paarden, de ME. Daarna kwamen Rutger en ik op het podium. We hadden veel geoefend, zodat we zondere spiekbriefjes het publiek konden toespreken: ‘Ik ben Danny van den Berg en dit is Rutger Hendriksen, wij gaan jullie vertellen over onze organisatie en onze plannen voor komend jaar, en we horen graag van u wat u van ons en onze plannen vindt.’
‘Daarna ontvouwde het programma zich. We hadden artiesten geregeld die ook uit de Bijlmer komen: Talita Blijd zong samen met haar moeder enkele prachtige nummers, acteur Sergio IJssel vertelde over zijn samenwerking met de politie – ‘Het zijn net mensen’ – en over zijn rol in de tv-serie Flikken Maastricht.
‘We hadden een quiz georganiseerd met vragen over de verschillen tussen de Amerikaanse en de Nederlandse politie, zoals: ‘Eten agenten uit de Bijlmermeer tijdens hun dienst in restaurants en donutshops, zoals de politie in Amerika?’ Nee. Wij eten gewoon in de kantine op het bureau.
‘De sfeer was heel goed. Steeds als we een wijkagent introduceerden: ‘Dit is Monique Joldersma van de Museumbuurt’, begonnen inwoners uit de betreffende wijk te klappen en te joelen.
‘Ook presenteerden we ons werknemerstevredenheidsonderzoek, waaruit bleek dat onze agenten bovengemiddeld graag in de Bijlmer werken. Van de hele eenheid Amsterdam scoorden wij het hoogst. Dat kwam goed over in die zaal. Het verkeerde beeld van ‘de politie is er om ons te mishandelen’ hebben we echt gekanteld, dat merkten we aan de reacties.
‘Er was ook kritiek: soms hoorden mensen niets meer terug nadat ze aangifte hadden gedaan – dat is niet goed – en de politie in de Bijlmer is te wit, te weinig divers, zeiden de genodigden. Ik maakte de grap dat op het podium de verdeling al vijftig procent was, met mezelf als Molukse jongen naast de oerhollandse Rutger. Maar ze hadden natuurlijk wel een punt. Er werd goed gediscussieerd en naar elkaar geluisterd en verbindend was die avond zéker.
‘Ik loop al veertig jaar mee. Geloof me, verbinding is de basis van al het politiewerk. Als je geen band met de wijk hebt, is je informatiepositie slecht. Dan kun je niet aanvoelen of voorspellen wat er gaat gebeuren. We zijn als politie heel goed in het reactieve politiewerk, maar we moeten problemen ook vóór zijn. Anders is het afwachten tot een situatie ontploft, en dan kun je de scherven weer gaan oprapen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant