Punk alleen voor mannen? Beslist niet, bewezen de organisatoren van punkavond Girls To The Front afgelopen zaterdag. Op Internationale Vrouwendag veranderde de Utrechtse popzaal Ekko in een grote maar ook veilige chaos, waar de agressie zich vooral tegen het patriarchaat richtte.
‘Mannen: dit is niet de avond om de moshpit te domineren’, roept Bibi Fay Bannink, de 19-jarige organisator van Girls To The Front, vanaf het podium van de Utrechtse popzaal Ekko. Voor haar staat een uitverkochte zaal met punkliefhebbers. Hoewel vrouwen bij sommige punkconcerten bewust afstand houden van het gedraai en gespring, staat vandaag bijna niemand aan de kant.
Girls To The Front is een samenwerking van een nieuwe lichting vrouwelijke en queer punkbands. De naam verwijst naar een kreet uit de feministische Riot Grrrl-beweging uit de jaren negentig, waarmee de vrouwen naar voren werden geroepen. Op deze avond wordt een album gepresenteerd waarop veertien muziekacts zijn samengebracht. Er treden acts op als Waterschade en L.A. Sagne. In tegenstelling tot Riot Grrrl, is Girls To The Front ook inclusief richting mensen van kleur, trans en non-binaire personen. Bannink benadrukt de noodzaak van het initiatief: ‘Het feit dat zelfs in een progressieve stroming als punk de diversiteit ontbreekt, benadrukt de dominantie van het patriarchaat.’
Julia van Vliet (17) is een van de vrouwen die zich vanavond volledig in de energie van de muziek stort. ‘Zo is een moshpit écht genieten. Ogen dicht en je laten gaan op de muziek, zonder dat je je zorgen hoeft te maken’, zegt ze met een brede lach op haar gezicht. Hoewel ze niet bang is voor een beetje geweld, is ze ‘toch blij dat haar vrienden bij dit concert niet hun ribben breken.’
Even buiten komt ze bij van het springen. Haar 16-jarige vriendin Marloes van der Sloot merkt op dat de moshpit niet alleen fysiek intens is, maar ook ruimte biedt voor ongewenst gedrag. ‘Ik ben weleens in mijn zij geknepen tijdens het dansen. Het gebeurt zo onopvallend, en in die chaos is het moeilijk te zeggen wie het deed.’ Julia heeft dit geaccepteerd. ‘Ik ga alsnog de moshpit in. Ik laat mijn avond niet verpesten door zulke mensen.’
Tijdens de rook- en adempauze installeert de Amsterdamse band L.A. Sagne zich op het podium. Tara Wilts is als leadzangeres de enige vrouw in de groep. Als artiest ervaart ze regelmatig dat ze zich in een mannenwereld beweegt. ‘Ik ben laatst twee weken op tour geweest en dan spreek ik gewoon geen enkele vrouw. Hoewel ik het geluk heb dat de mannen in de band echt schatjes zijn, is het fijn om hier andere vrouwelijke punkartiesten te ontmoeten.’
Soms heeft ze het gevoel dat mensen moeten wennen aan het idee van haar als punkzangeres. ‘Dan vinden ze me te zachtaardig voor deze muziek, mede omdat ik een vrouw ben.’ In haar ogen zijn punkers minder hard dan ze vaak lijken. ‘Mensen in dit genre zijn zich juist bewust van de wereld om hen heen en tonen veel empathie.’
Als Wilts herhalend de woorden ‘I’m a girl’ hard door de microfoon brult, schieten handen de lucht in. Vrouwen worden opgetild en zweven juichend boven de menigte. Met dat beeld is de avond voor organisator Bibi Fay Bannink geslaagd: ‘Vanavond vormen we één girlband.’
De plaat Girls To The Front is gemaakt in samenwerking met Plato Utrecht Records en veertien vrouwelijke en queer acts. Hij is te koop in alle Plato-winkels in Nederland.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant