Ongekende taferelen, toen ik afgelopen weekend wegens treinproblematiek noodgedwongen in een nachtelijke taxi belandde. Normaal gesproken had ik voor die dertig minuten mijn telefoon gepakt om de nieuwste memes over J.D. Vance te bekijken, of filmpjes te kijken over kafkaëske invloeden in David Lynch-films.
Nu was er ineens iets heel anders aan de gang, daar ik de meest praatgrage taxichauffeur ooit ontmoette, met verhalen voor tien over ‘de goeie tijd van de penoze’ (waarvan hopelijk de helft klopt). De rit had dertig uur mogen duren. Fuck die telefoon!
Heel verfrissend is dit inzicht verder niet – jongeman leert telefoon eventjes negeren voor menselijk contact, eureka! – maar ik moest er toch aan terugdenken toen ik zondagavond keek naar de fijne korte documentaire De smartphone-loze mens van Nienke Gevers.
De film schetst drie miniportretjes van een ‘bijna uitgestorven soort’: jongeren die smartphoneloos door het leven gaan. Boris kan met zijn telefoon hooguit bellen en Snake spelen, Floor liet haar telefoon in bad vallen en besloot dat ze beter af was zonder, en Carlijn heeft überhaupt nooit een smartphone gehad. Waarom zou je ook? Met een agenda, notitieboekje en een iPod kom je er ook.
De drie geportretteerden wilden maar zeggen dat het best de moeite waard was om het eens uit te proberen, omdat je zonder ‘technek’ (met altijd maar dat hoofd gebogen naar je telefoon) ook veel sneller geneigd bent een praatje te maken, omdat je mensen nu eenmaal vaak om hulp (of de weg) moet vragen.
Spontane interacties met onbekenden zien we ook volop in het onvolprezen Nachtdieren, waarvan Raven van Dorst ditmaal een speciale Amerika-editie maakt. Nu hebben we bepaald geen tekort aan Amerikaanse paradijsvogels in het nieuws, maar het fijne verschil is dat Van Dorst vaak de leuke, sympathieke paradijsvogels opsnort, door in de nachtelijke uren gewoon op ze af te stappen, of bij ze aan te bellen. Van Dorst in een onderonsje met de camera: ‘Ik was hier nog nooit, ken de weg niet, spreek de taal niet, ken de gebruiken niet, kortom: ken alleen maar leuk worden.’
In de aflevering van zondag trok Van Dorst naar New Orleans. Toen Van Dorst een voorbijganger vroeg wat te verwachten, reageerde hij lachend: ‘Heb je wel eens je hand in een zak met onbekende inhoud gestoken? Dát is New Orleans!’
Daar bleek geen woord aan gelogen, want Van Dorst ontmoette onder meer voodoo-priesteressen, uitbaters van een poppentheater, mensen die te paard een kroegentocht deden én een groep vrienden die decennialang samen gevangen zaten in een afschuwelijke gevangenis.
Van Dorst bewijst zich in het heerlijk aanstekelijke programma opnieuw als een van de beste schatgravers die we op tv hebben, door zo onbevangen mogelijk te zoeken, praten en luisteren. En dat alles zonder smartphone! Je zou het bijna revolutionair noemen.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant