Demi Vollering troefde in de slotfase van Strade Bianche haar voormalige ploegleidster Anna van der Breggen af. In tegenstelling tot een week eerder in Omloop het Nieuwsblad zette ze de koers nu wel naar haar hand.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen.
Ruim een week na de sportieve wanvertoning in Omloop het Nieuwsblad lieten de hoofdrolspelers in het vrouwenpeloton op de witte gravelwegen van Toscane zien dat ze wel degelijk willen strijden om de overwinning.
Heel even leek het gewraakte scenario van de seizoensopening zich zaterdag te gaan herhalen in Strade Bianche, een van de spectaculairste koersen van het jaar vanwege het gravel, de hoogtemeters en de status van de wedstrijd, met als gevolg vaak een fantastisch startveld. Gelukkig voor de neutrale toeschouwer, voor de uitstraling van de sport ook, gaf de ploeg van Demi Vollering (FDJ-Suez) nu wel op tijd opdracht om een groepje van zeven ontsnapte vrouwen terug te halen, daarbij ook bepaald niet de minste: Française Pauline Ferrand-Prévot en de Spaanse Mavi Garcia. ‘Ik moest ook wel terugdenken aan het scenario van de Omloop’, zou Vollering later zeggen.
Met de verrichtingen van haar ploeggenoot Juliette Labous, die zowat in haar eentje het gat met de koploopsters dichtreed, nam ze weliswaar het risico dat ze SD Worx-Protime in de persoon van Anna van der Breggen in haar kielzog mee naar de finish zou nemen, maar die gok was zij, en met haar ploegleider Lars Boom, dit keer wél bereid te nemen, waarschijnlijk ook omdat ze wist dat haar kansen in de diepe finale groter waren dan een week terug in Ninove. Proberen te winnen door te durven verliezen. Dat is de koers in eigen hand nemen.
Zal je net zien dat je grootste rivaal, tot vorig jaar je ploegleider nota bene, er precies vandoor gaat op het moment dat je ploeggenoot zich voor je heeft opgeofferd om een herhaling van vorige week te voorkomen.
Van der Breggen, dit jaar na drie seizoenen weer teruggekeerd als renster omdat ze voelde dat ze nog met de besten mee zou moeten kunnen, wist dat ze voor een verrassingsaanval moest kiezen. Dit was pas haar eerste koers op het hoogste niveau sinds haar rentree. Zo vroeg in het seizoen heeft ze nog wedstrijden nodig om aan haar niveau te schaven. En ze weet ook: als het op haar explosiviteit aan zou komen, een prettige eigenschap op steile stukken gravel, dan zou ze het afleggen tegen Vollering. Haar voormalige pupil kent ze door en door, ze werkten jaren samen, als ploeggenoot en als ploegleider-renster. Van der Breggen weet wat er nodig is om van Vollering te winnen. De vraag is of ze dat nog in huis heeft. De twee schelen zes jaar. Vollering in de bloei van haar leven, Van der Breggen begonnen aan haar tweede jeugd – sportief gezien dan.
Maar proberen kan altijd. Vandaar dat ze vertrok in de afdaling van de laatste gravelstrook, die van La Tolfe. Anticiperen; marge opbouwen in de wetenschap dat je terrein gaat verliezen, met voorbij de hindernis nog vooraan rijden als nettoresultaat. Haar opzet slaagde. Alleen Vollering kon aansluiten. Zo reden de twee Nederlandse rensters samen weg en voltrok zich een gedroomd scenario. Deze sport drijft op duels – welke sport niet, maar dat terzijde. De ronkende koppen schrijven zichzelf; zie, daar rijden ‘de leermeester en haar pupil’. Mooi verhaal. Goed voor het wielrennen. Inderdaad, het is een zegen dat Van der Breggen terug is, en op dit niveau, zo snel na haar rentree al. Wie anders had Demi Vollering het moeilijk gemaakt? Krijg je zo’n hegemonie als bij de mannen. Raakt men op uitgekeken.
Nu reden die twee oud-ploeggenoten samen naar de finish, zoals ze een paar weken geleden ook al deden in de allereerste wedstrijd van het seizoen, de eerste etappe van een etappekoers in Valencia. Toen ging Van der Breggen over de knie. En nu weer.
Ze probeerde het even, op de Via Santa Catherina, in die ellendeling van een laatste kilometer. Klein verzetje, tempoversnellinkje. Maar op het moment dat Vollering op haar pedalen ging staan, boog Van der Breggen al het hoofd. Die vinnigheid heeft ze nog niet, of misschien wel niet meer. Vollering wel, die is weer een stap beter dan vorig jaar. Zij danste omhoog, achttien tellen bij haar rivale weg, om het op het iconische Piazza del Campo, afgeladen met tifosi, uit te schreeuwen van blijdschap. Na de finish pakten ze elkaar stevig beet. Koers gekleurd, samen, met hulp van hun teams. Dat was wel een felicitatie waard, ja.
Vollering had ervan genoten om weer tegen Van der Breggen te strijden, zei ze. ‘Het voelt als in mijn beginjaren en het herinnert me eraan hoeveel ik in al die jaren ben gegroeid.’ Ze was blij dat ze elkaar dit keer wel hielpen. ‘Want voor haar [Van der Breggen] was dit ook een mooie kans.’ Ook Van der Breggen kon goed leven met haar tweede plaats, zeven jaar nadat ze Strade Bianche al eens had gewonnen. ‘Ik praat niet over helaas. Dit is veel meer dan ik had verwacht. En ik had geen superbenen.’
Dat belooft wat voor de komende koersen. Volgende clash: Trofeo Binda, komende zondag. Weer zo’n kuitenbijter.
Geheel naar verwachting won Tadej Pogacar Strade Bianche zaterdag voor de derde keer in zijn carrière. Maar door een zeldzame valpartij op iets meer dan 50 kilometer voor het einde, ging dat wat moeilijker dan gedacht. Vooraf was de vraag niet óf maar wanneer Pogacar de rest van het peloton achter zich zou laten en naar de overwinning zou soleren. Concurrenten leken zich bij voorbaat al neer te leggen bij de strijd om plek twee. De Italiaan Alberto Bettiol keek ernaar uit dat Pogacar zou versnellen. Dan zou de rust in het peloton terugkeren. ‘We kunnen toch niets tegen hem beginnen.’
Alleen de Brit Tom Pidcock zei in de interviews vooraf dat hij Pogacar zou proberen te volgen. En hij hield woord, sterker nog, het was Pidcock die het initiatief nam op de Monte Sante Marie, daar waar ‘Pogi’ vorig jaar solo ging. Alleen de Sloveen zelf en Pidcocks landgenoot Connor Swift konden mee. Even leek het er zelfs op dat zij voor de overwinning zouden gaan strijden, toen Pogacar in een bocht naar links hard onderuitgleed en in de bramenstruiken tot stilstand kwam.
Met een bebloede regenboogtrui en geschaafde benen en armen zette hij de achtervolging in en haalde hij Pidcock bij, om de Brit daarna, op 18 kilometer van de streep, uit het wiel te rijden. Op Pogacar staat geen maat. Met of zonder crash. Al had hij wel last van zijn wonden. ‘Ik heb tot de finish genoten van de wedstrijd’, zei hij, ‘maar nu de adrenaline weg begint te ebben voel ik veel pijn. Laten we hopen dat de schade niet ernstiger is dan het eruit ziet.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant