Zelfs tijdens volleybal of taalles gaat het in de Oekraïens-Vlaardingse wijk Mrija over de ‘vredesplannen’ van Trump. ‘Hij zal nog wel ontdekken wie Mr. Poetin echt is.’
is verslaggever binnenland van de Volkskrant.
Amiran is boos. Dat oneerlijke mensen momenteel over het lot van zijn thuisland beslissen, vindt hij onbegrijpelijk, zegt zijn moeder Lana Bekirova (39). Normaal gesproken praat ze liever niet met haar 11-jarige zoon over Oekraïne, maar nu iedereen in Mrija het heeft over de ‘vredesplannen’ van Donald Trump, ontkomt ze er niet aan.
Het nieuws is nooit ver weg, in de Vlaardingse wijk waar zo’n duizend Oekraïners worden opgevangen in tijdelijke woningen. Maar nu volgen zelfs de ouderen alle ontwikkelingen op de voet, zegt Bekirova. Die houden zich normaal minder met het nieuws uit hun thuisland bezig. Invloed op wat er gebeurt hebben ze niet, maar erover praten geeft nog iets van een gevoel van controle.
Ook locatiemanager Leonieke Schouwenburg signaleert dat het over weinig anders gaat. ‘Het is letterlijk overal. Tijdens volleybal, taalles of gewoon op straat. Mensen staan ermee op en gaan ermee naar bed.’ Wie behoefte heeft aan professionele geestelijke ondersteuning kan terecht bij een psycholoog, maar bewoners praten volgens Schouwenburg het liefst met elkaar.
Alle straten van Mrija – Oekraïens voor ‘droom’ – komen uit bij haar kantoortje op de eerste verdieping van een grijze duplexwoning. Voor de deur, die altijd open is, wapperen vlaggen van Oekraïne, Nederland en Vlaardingen.
Bewoners lopen er deze week vaker binnen, op zoek naar een luisterend oor, of met een praktisch probleem. Lana Bekirova is er voor haar belastingaangifte. ‘If only we’re brave enough te be it’, staat op een van de gekleurde vellen aan de muur achter haar, uit het gedicht The Hill We Climb, dat tijdens de inauguratie van Joe Biden werd voorgedragen.
Met zijn Oekraïnebeleid maakte Donald Trump deze week korte metten, militaire steun werd ingetrokken, inlichtingen niet langer gedeeld. ‘Trump wil vrede, maar bereikt het tegenovergestelde. Er vallen nu nog meer slachtoffers, het conflict zal alleen maar verder escaleren’, vreest Bekirova.
‘Ons land is een taart, waarvan iedereen een steeds groter stuk wil hebben. Het is gewoon business voor hen’, zegt ze na een diepe zucht. ‘Maar ik weet zeker dat Trump nog wel zal ontdekken wie Mr. Poetin echt is. En dat het onmogelijk is om afspraken met hem te maken.’
Bekirova vluchtte al in 2014 van de Krim naar Lviv, toen de Russen het schiereiland innamen en moest drie jaar geleden opnieuw haar spullen pakken. Nu volgt ze Nederlandse les en woont met Amiran (11), Alisar (4 maanden) en haar man – die een jaar aan het front vocht – in Vlaardingen. ‘We moeten doorleven en sterk blijven, zodat alle doden niet voor niets zijn. Alles is verwoest, maar de toekomst van onze kinderen ligt in hun handen.’
Waar haar baby volgend jaar zal wonen, weet Julia (34) uit Cherson niet. De tattoo-artiest is 21 weken zwanger en uit zelfbescherming probeert ze het nieuws sinds vorige week te negeren. ‘We leven vandaag, over de toekomst kan ik niet nadenken’, zegt ze in de tuin van het smalle huisje waar ze met haar vriend Sacha woont.
Toen de Russen hun stad bezetten, vluchtte het stel, dat vanwege de dienstplicht liever niet met hun achternaam in de krant komt, via Georgië naar Nederland. ‘Als de oorlog stopt, kunnen we onze ouders die achter zijn gebleven misschien weer zien. Met hen praten we niet over wat er momenteel gebeurt. Het is te groot.’
Oekraïners kunnen tot half 2026 in Mrija blijven, daarna worden de 387 Vlaardingse woningen afgebroken om plaats te maken voor een waterzuiveringsinstallatie. Dat er nu wordt gesproken over vrede, creëert volgens locatiemanager Schouwenburg veel onrust.
‘De meeste bewoners komen uit gebieden waar al jaren om wordt gevochten. Zij kunnen helemaal niet terug. In hun huizen wonen soms andere mensen.’ Rusland beschouwt de bezette gebieden in Oekraïne al als Russisch grondgebied, Trump lijkt daar nu aan toe te geven.
Ook Igor (52) heeft geen idee hoe zijn huis in Mykolajiv er aan toe is. ‘Apocalyptisch, zal het er zijn’, vermoedt hij. ‘Nu alles kapot is.’
De chief engineer werkt al 23 jaar voor Boskalis. Het hoofdkantoor van het baggerbedrijf is in Papendrecht, dus toen ‘Russische vrienden’ bommen op zijn woonplaats begonnen te gooien stapte Igor met zijn gezin en honden in de auto. Ze legden 3.800 kilometer af om in Vlaardingen uit te komen.
‘Tricky’, noemt hij de huidige situatie, rokend op het stukje gras dat nu zijn tuin is. Zonder steun van de Verenigde Staten gaat zijn land het niet redden, maar hij put hoop uit de reactie van Europese leiders. ‘Ik blijf optimistisch. Misschien komt er toch iets goeds uit voort.’
Nederland is hij erg dankbaar. En ook voor PVV-leider Wilders, die van alle coalitiepartijen het meest afwachtend is als het gaat om steun voor Oekraïne, kan hij begrip opbrengen. Die maakt zich immers vooral druk om wat goed is voor Nederland. Zelensky vindt hij ‘iets te scherp’, hij zou zich iets flexibeler mogen opstellen.
Op zwarte, in slippers gestoken, sokken legt Igor uit hoe hij zich stort op typische ‘mannendingen’, als het hem zoals nu te veel wordt. ‘Over gevoelens praten mannen van mijn generatie liever niet.’ Liever zoekt hij afleiding in het maken van 3D-animaties, of een wandeling met honden Cora en Larda, die ‘Nederlandser zijn dan wij’.
Maar nu gaat hij naar de Praxis. Er moet een stoel worden gerepareerd. En zijn vrouw wil bloemen kopen voor de tuin, nu de zon eindelijk schijnt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant