Lieke Klaver veroverde bij de EK indoor in Apeldoorn de titel op de 400 meter. Ze zegt het succes te danken aan de balans tussen keihard zijn voor zichzelf en momenten van zachtheid. ‘Ik ben in genoeg opzichten al heel streng voor mezelf.’
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Lichtjes tikt Lieke Klaver op haar bovenbenen. Het is een signaal aan haar spieren: we gaan beginnen aan de 400 meter. Zij is de grote favoriet nu Femke Bol, de Europees kampioen van twee jaar geleden, er in Apeldoorn voor heeft gekozen om geen individuele races te lopen. Nu, voor thuispubliek, moet het gebeuren voor de 26-jarige.
Klaver heeft de beste baan die een indoorloper zich kan wensen: de buitenste. Daar zijn de bochten ruimer en op het rechte eind is er dat kleine beetje bergafwaarts dat een zetje mee geeft.
Het meest heeft ze te vrezen van de Noorse Henriette Jaeger, die een kop kleiner achter haar zit en voor de laatste bocht een aanval plaatst. Klaver weert af, maar krijgt nog een demarrage van de Noorse te verwerken in de allerlaatste meters. Die weerstaat ze opnieuw, maar ze weet het pas zeker als ze na de finish hoort dat ze gewonnen heeft.
‘Ik heb haar eigenlijk maar één keer gevoeld’, vertelde Klaver na afloop over de aanvallen van Jaeger. ‘Ik dacht eigenlijk alleen maar: ik moet zo snel mogelijk naar de finish, racen voor mijn leven en dat lukte.’
Van tevoren had ze al met bondscoach Laurent Meuwly afgesproken dat ze op de finish zou ‘dippen’: haar bovenlijf naar voren zou drukken om zich niet te laten verrassen door iemand achter haar. ‘We hebben al zoveel scenario’s van andere atleten gezien die dan te laat dippen en verliezen.’
Klaver noteert de snelste Europese tijd van het seizoen: 50,38. ‘Ik ben heel blij met die eindtijd.’ Jaeger blijkt met 50,45 nipt trager en verdient het zilver. Brons gaat naar Paula Sevilla uit Spanje in 50,99.
Bol heeft de gewoonte om zichzelf nietsontziend op de bovenbenen te slaan als ze aan de start staat. Klaver niet. ‘Er zijn er meer die dat doen. Sommige meiden hebben echt hele blauwe benen en dat een heel toernooi lang. Dat doe ik mijn lichaam echt niet aan’, vertelde ze voorafgaand aan de EK.
Het gaat haar niet om de blauwe plekken. Ze heeft een andere reden om zichzelf niet op die manier op te peppen. ‘Ik wil niet dat mijn lichaam denkt dat het die pijn nodig heeft om ‘aan’ te staan. Ik wil niet dat mijn lichaam een 400 meter gaat associëren met die klappen.’
Ze drijft haar lijf al op dagelijkse basis tot de grens en dan is een beetje zachtheid hier en daar juist heel belangrijk, legt ze uit. ‘Ik ben in genoeg opzichten al heel streng voor mezelf. Ik train hard. Ik eet echt heel weinig suiker, dat soort dingen. Om mezelf dan ook nog te gaan slaan? Nee.’
Het lief zijn voor zichzelf heeft ze moeten leren. Na de EK indoor van twee jaar geleden in Istanbul voelde ze geen vreugde over het zilver dat ze achter Bol op de 400 meter pakte, noch over het goud dat ze met de vrouwenploeg op de 4x400 meter had gegrepen. Ze wilde alleen maar huilen.
Overspannen, zei haar psycholoog. Zelf vond Klaver ‘overprikkeld’ de lading beter dekken. Ze was in 2022 van de WK in Eugene naar de EK in München gegaan en daarna het indoorseizoen in zonder ook maar een keer terug te schakelen. Sportief was ze succesvoller dan ooit, maar met een prijs. ‘Ik heb daarna wel geleerd met welke kleine momentjes ik lief voor mezelf kon zijn.’
Een voorbeeld? Als ze weet dat ze een zware trainingssessie voor de boeg heeft, zo’n oefening waarbij ze dieper dan diep in haar reserves moet tasten, dan legt ze haar kleding voor na die training op volgorde klaar. ‘Ik zorg dat mijn shirts allemaal opgevouwen klaar liggen, zodat ik die op chronologische volgorde kan aantrekken en niet hoef te zoeken.’
Als ze haar spikes heeft afgepeld zorgt ze dat haar sokken al half uit haar normale sportschoenen hangen. Tenen erin en aantrekken maar. ‘Het zijn echt kleine dingen, waarmee ik het mezelf zo makkelijk mogelijk maak. Dat ik daar in elk geval geen stress over heb.’ En dat allemaal met één doel. ‘Zodat je wel volledig naar de getver kan gaan.’
De balans tussen streng zijn en de milde momenten leidt op zaterdagavond tot het resultaat waar Klaver al zo lang naar smachtte: een individuele gouden medaille. Ze werd al Europees en wereldkampioen op de estafette, maar dit voelt anders. ‘Het is meer van jezelf.’
Sprinter Elvis Afrifa verbeterde in de finale van de 60 meter het Nederlands record tot 6,55 seconden. Het oude record stond sinds januari van dit jaar met 6,56 op naam van Raphael Bouju.
Als er al blijdschap was over het record, dan werd het volledig overvleugeld door de teleurstelling dat Afrifa het podium niet had gehaald. Achter de in Rotterdam geboren Brit Jeremiah Azu (6,49) en de Zweed Henrik Larsson (6,52) had de Brit Andrew Robinson het brons gegrepen in 6,55. In honderdsten dezelfde tijd als Afrifa, in duizendsten net iets sneller.
Daarom baalde Afrifa zo. ‘Ik wilde zo graag een medaille.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant