Duizenden vrouwen en mannen liepen zaterdag op Internationale Vrouwendag mee met de Feminist March in Amsterdam. Een ‘overweldigende’ opkomst volgens de organisatie. Drie deelnemers over hun beweegredenen.
is verslaggever van de Volkskrant.
‘In 1974 hebben we met een groep vrouwen een huis gekraakt en zijn we begonnen met vrouwen op te vangen die te maken kregen met geweld. Dat was het eerste Blijf-van-mijn-lijf-huis. Dat is inmiddels uitgegroeid tot de Blijf Groep, die meerdere huizen heeft en godverdorie vijftig jaar na dato nog steeds nodig zijn. Het geweld neemt eigenlijk alleen maar toe. De Blijf Groep opent binnenkort een nieuw huis. Ik vind dat echt heel treurig, vandaar de tekst ‘staan we weer’.
Vroeger dacht men dat vrouwenmishandeling in het huwelijk niet bestond. Een huwelijk, daar hoorde je je niet mee te bemoeien en ‘waar twee vechten hebben twee schuld’. Dat werd toen gezegd. De komst van de Blijf-van-mijn-lijf-huizen maakte duidelijk dat geweld tegen vrouwen in het huwelijk wel degelijk bestond.
Dat probleem is nog steeds niet opgelost, als het al oplosbaar is. De teneur wordt voor vrouwen slechter tegenwoordig, dus de strijd moet door. Veel mannen die zeer anti-vrouw zijn, zoals Thierry Baudet, hebben een grote aanhang onder jongeren en dat zijn ook de aanhangers van het populisme. Dat grijpt in elkaar nu.
Ik sta hier nu weer, de Dolle Mina’s zijn bezig zich opnieuw op te richten; kennelijk is dat nu allemaal nodig. We gaan achteruit. Ik heb in jaren niet met zoiets als dit meegelopen, maar ik voel nu heel sterk de noodzaak om erbij te zijn. Dat het mooi weer is, is mooi meegenomen.’
‘Ik ben hier omdat het vrouwendag is en we in deze tijd nog altijd voor vrouwenrechten moeten opkomen. Een conservatieve golf gaat over de wereld: vrouwen krijgen nog steeds niet hetzelfde betaald, op allerlei bijeenkomsten is het merendeel van de sprekers nog steeds man en veel jonge vrouwen voelen zich in dit land niet veilig als ze ’s avonds over straat gaan. Hoe lang wil je dat ik doorga met deze jammerklacht?
Als man moet je ook een bijdrage leveren aan het veranderen van die cultuur en dat niet alleen aan vrouwen overlaten. Bijvoorbeeld door je uit te spreken voor de publieke zaak – ik geloof heel erg in een civil society, een burgermaatschappij.
Ik ervaar dat allerlei dingen die ik als verworvenheid beschouwde, een wereld zonder oorlog waar een internationale rechtsorde heerst, nu aan diggelen dreigen te gaan. Ik heb de laatste jaren vaker hier op de Dam gedemonstreerd dan in de ruim dertig jaar daarvoor. Nu heb je het klimaat, Gaza, Oekraïne. Daarbij demonstreerden op den duur trouwens veel minder mensen dan nu hier vandaag.
Dit is mijn eerste vrouwendagdemonstratie. Ik voelde me dit jaar wel héél erg geroepen. Want er heerst momenteel een anti-emancipatoire cultuur. Maar het allerbelangrijkste is juist dat mannen niet over vrouwen hebben te beslissen. Dat moet het beginpunt zijn.’
‘Dit is Wilhelmina Drucker en mijn naam is Kim Drucker. Zij is mijn overoverovergroottante. Ze was een van de eerste feministen in Nederland en is precies honderd jaar geleden gestorven. Ik ben de enige vrouwelijke nazaat, niet direct van haar, wel van haar familie.
Er is nog steeds heel veel ongelijkheid op heel veel aspecten. Dus ik vind het belangrijk om als ‘Drucker’ haar werk voort te zetten. De Dolle Mina’s zijn naar haar vernoemd. Ik heb aangeboden om ze te helpen bij hun heroprichting. Vorige week hebben we samen borden gemaakt, waaronder deze.
Ik heb me in het leven van Wilhelmina Drucker verdiept en mijn oma heeft veel over haar verteld. Heel goed bleek daaruit hoe radicaal zij was voor haar tijd. Aan alles wat zij heeft gedaan heb ik nu mijn rechten te danken.
Maar je ziet het nu in Amerika: het gaat achteruit met de vrouwenrechten. Roe vs Wade is teruggedraaid. Dat in een van de grootste landen ter wereld het recht op abortus zomaar verdwijnt, vind ik angstaanjagend. Het zou op meerdere plekken kunnen gebeuren door de opkomst van bepaalde politieke partijen die niet voor vrouwenrechten staan. Ik zie dat echt als een bedreiging.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant