Iedereen kan aankloppen bij de Rotterdamse vrouw van het jaar. Wars van regels en bureaucratische belemmeringen komt Amina Hussen direct in actie. ‘Ze laat zich door weinig tegenhouden.’
is verslaggever binnenland van de Volkskrant.
Zijn ambtenaren waren niet altijd blij met haar, herinnert oud-burgemeester Ahmed Aboutaleb zich. Want als Amina Hussen iemand kan helpen, doen regels er even niet toe.
Sinds zaterdag mag Hussen (63) zich Rotterdamse vrouw van het jaar noemen. De Stichting Cultuurhuis der Zotheid reikt die prijs jaarlijks uit aan mensen die veel voor de stad betekenen. Haar stichting Krachtvrouwen Oude Westen zet zich al sinds 2010 in voor vrouwen, of eigenlijk voor iedereen die bij haar aanklopt. Op basis van haar eigen ervaringen probeert ze vrouwen uit hun isolement te halen met koffieochtenden, kookbijeenkomsten en naaicursussen.
Haar leven was niet altijd makkelijk. Als in 1991 een burgeroorlog uitbreekt in Somalië, slaat Hussen op de vlucht met haar pasgeboren dochter. Vier andere kinderen blijven achter. Ze moet hen jarenlang missen.
In een interview met het AD in 2022 vertelt ze over haar eerste tijd in Nederland. Omdat ze graag met mensen wilde praten, liep ze rondjes door het Friese dorp Akkrum, ook al kende ze de taal niet. ‘De mensen keken uit het raam, maar spraken niet tegen me.’
‘Juist daarom weet ze wat er nodig is voor vrouwen die hier komen zonder contacten en zonder Nederlands te spreken’, denkt curator Nicole van Dijk, die Hussen al meer dan tien jaar kent en de stichting Krachtvrouwen tot Echt Rotterdams Erfgoed bestempelde.
Als Hussen naar Rotterdam verhuist, voelt dat als ‘thuiskomen’. Maar ook daar blijkt het niet gebruikelijk om zomaar met elkaar te praten of bij iemand langs te gaan. Amina wil zich daar niet bij neerleggen en gaat de straat op om met mensen te praten. Het werd de basis van wat nu Krachtvrouwen is.
Van Dijk komt regelmatig in het pand van de stichting, waar Hussen meestal drie mensen tegelijk te woord staat. ‘Dan worden er tassen langs gebracht, drukt ze slachtoffers van huiselijk geweld op het hart naar de politie te gaan en ondertussen probeer je zelf ook nog iets met haar te bespreken.’
Krachtvrouwen doet het werk van de gemeente, zei Hussen in het AD. ‘Maatschappelijke instanties sturen mensen naar mij als ze vastlopen in bureaucratische systemen.’
Wars van regels en bureaucratische belemmeringen schiet ze direct in de actiemodus. Ook oud-burgemeester Aboutaleb werd regelmatig door haar gebeld.
Hij herinnert zich dat ze eens een mishandelde vrouw met kinderen liet slapen in haar bedrijfspand. Overdag werden de matrassen opzij geschoven zodat er gewoon gewerkt kon worden. Aboutaleb: ‘Dat was natuurlijk tegen alle regels in. Maar op deze manier kon ze de schrijnende kwestie wel bij mij onder de aandacht brengen.’
Omdat hij de vrouw niet onder een brug wilde laten slapen, regelde Aboutaleb een zogenaamde burgemeesterswoning, waar bij hoge uitzondering kon worden afgeweken van de voorrangsregels. Het is slechts één voorbeeld dat laat zien wat Hussen drijft. ‘Ze laat zich door weinig tegenhouden, is geboren om een goed mens te zijn.’
De liefde is wederzijds. Ze noemde Aboutaleb bij zijn afscheid ‘de meest geliefde burgervader die Rotterdam ooit heeft gehad’ en stond uren in de rij voor een knuffel, met een groot stuk karton waarop stond: ‘Dank u burgemeester Aboutaleb. We gaan u missen!’
‘Be a chief’, zei ze tegen oud-wijkraadscollega Jim Pedd over zijn voorzitterschap. ‘Zo doen we dat in Somalië ook’, voegde ze eraan toe. Pedd: ‘Ze grijpt vaak terug op waar ze vandaan komt.’ Hij noemt Hussen onmisbaar in de buurt omdat ze erin slaagt contact te leggen met een groep die veel instanties niet bereiken.
‘Ze kwam een keer inspreken bij een vergadering en had zeventig vrouwen meegenomen. Allemaal moslima’s die zich zorgen maakten om hun kinderen, die voor hun gevoel te weinig perspectief werd geboden.’
Pedd: ‘Er waren nog nooit zoveel mensen. Wat opviel: ze liet hen het woord voeren. Dat is een bijzonder talent, dat je mensen mobiliseert, maar wel de eer aan andere mensen gunt.’
Erg lang hield ze het niet vol bij de wijkraad. ‘Het paste niet bij haar’, zegt Pedd. ‘Amina blinkt uit in een informeel netwerk en werkt heel ad hoc, dat is haar kracht. Maar dat maakt het soms ook lastig. Ze kan gerust niet komen opdagen bij een afspraak.’
Hierdoor is het ingewikkeld om ondersteuning te vinden voor de stichting, denkt Nicole van Dijk. ‘Alles draait op informele hulp en die is niet in een organisatiestructuur te vangen.’ Haar ‘fluïde’ werkwijze maakt samenwerken niet altijd even eenvoudig. ‘Dat vinden mensen lastig, die kunnen zich dan ook weer van haar afkeren’, zegt Van Dijk. ‘Ze is een bijzondere vrouw.’
Haar onorthodoxe manier van werken maakt Hussen onvervangbaar. Ze werkt voortdurend, omdat er altijd wel iemand hulp nodig heeft. Dat wordt steeds belastender voor haar, ziet Van Dijk. ‘Ze zegt nu ook weleens dat ze moe is. Ik zou het haar gunnen om ook af en toe eens wat rustiger aan te doen.’
Drie keer Amina Hussen:
Er wordt een kinderboek gemaakt over het leven van Amina Hussen. 117 mensen doneerden meer dan 10 duizend euro om dat mogelijk te maken.
Tijdens de coronapandemie verkocht Amina mondkapjes, gemaakt door vrouwen uit de buurt. Ook lichtte ze mensen die geen Nederlands spraken in over de regels.
Amina kreeg maar liefst 15 procent van de stemmen, toen ze zich kandideerde voor de wijkraad Dijkzigt-Oude-Westen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant