Skeletonster Kimberley Bos is voor het eerst in haar carrière wereldkampioen geworden. De 31-jarige Edese verdedigde in Lake Placid in de vierde heat haar leidende positie met succes. Haar winst is een verhaal van doorzetten ondanks moeilijke omstandigheden
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Kimberley Bos spitte ooit het telefoonboek door, zoekend naar bedrijven die ze kon bellen met de vraag: willen jullie mij sponsoren? Makkelijk was het nooit, als pionier uit een land zonder bergen en ijskanalen, toch trekt ze al jaren vol passie de wereld rond, strevend naar groot sportsucces. In de nacht van vrijdag op zaterdag schreef Bos geschiedenis, als eerste Nederlandse ooit met een wereldtitel skeleton.
In het Amerikaanse Lake Placid was Bos na vier runs in twee dagen ruim sneller dan concurrenten Mystique Ro en Anna Fernstädt – de Amerikaanse en de Tsjechische die respectievelijk het zilver en brons pakten. Bos kwam in twee runs als snelste naar beneden, de derde ging zelfs in een baanrecord. Op haar 31ste de beste van de wereld zijn; Bos noemt het fantastisch. Ze doet er bovendien zelfvertrouwen mee op, op weg naar de Olympische Spelen van volgend jaar.
De vrouw uit Ede ging na twee dagen aan de leiding in het tussenklassement. ‘Ik was best wel zenuwachtig, maar omdat ik er gisteren goed mee omging dacht ik: dan moet het vandaag ook kunnen’, zei ze na haar winst bij de NOS. Bos, die bij de Winterspelen van Beijing het brons bemachtigde – eveneens een historische prestatie – werd al eens tweede op het WK. In 2023 greep ze zilver in het Zwitserse St. Moritz, destijds bleef ze slechts een honderdste van een seconde verwijderd van het goud.
En zo pakt Bos in Lake Placid een beetje revanche op een jaar geleden. Destijds draaide het WK uit op een deceptie, toen ze op ‘thuisbaan’ Winterberg, waar bussen Nederlandse fans naartoe waren gereden, als negende eindigde. Het was het maximaal haalbare nadat de sluiting van haar helm had geweigerd in de tweede run. Dat kostte haar een medaille zo wist ze zelf na afloop. Haar winst is een uitvloeiing van wat ze al jaren laat zien: bijna niemand behoort al zo lang zo constant tot de wereldtop als zij.
‘Ik ben heel tevreden dat ik een WK heb gewonnen. Ik ben al zo vaak dichtbij geweest. Daar ben ik supertrots op’, zei ze in Lake Placid. Bos kwam ooit per toeval bij een sportdag in aanraking met de sleesporten. In 2009 ging ze, zoals ze dat noemt: voor het eerst naar beneden, maar destijds nog in een bobslee. De overstap naar de individuele slee, met de kin op 5 centimeter boven het ijs, volgde vier jaar later. Bos weegt rond de 65 kilo; te licht voor groot succes in de bobslee.
Ook kent ze de financiële beperkingen van een sport die voor het gros van haar landgenoten een onbekende is. Bos vormt een hecht team met haar coach en fysiotherapeut. ‘Je doet dit niet voor het geld of de roem’, zei Bos eerder dit seizoen nog met een spottend lachje.
Naast het doorspitten van het telefoonboek, liep ze vroeger ook met flyers door het centrum van haar woonplaats Ede. Om elke winkel binnen te stappen in de hoop dat iemand iets voor haar kon betekenen. Tot een jaar geleden woonde ze om financiële redenen nog thuis. ‘Gezellig, maar op een gegeven moment wil je wat zelfstandigheid.’
Door de jaren heen verzamelde ze een schare fans, veel kleine sponsors en een paar grotere. Ze is afgestudeerd fysiotherapeut en werkte lange tijd in de zomer, om in de winter haar sport te kunnen bekostigen. ‘Er waren jaren waaraan ik begon zonder te weten of we het einde van het seizoen zouden halen.’ Met het aanhaken van Reggeborgh, eerder dit seizoen, kon ze voor het eerst kijken naar een eigen woning.
Haar winst is een verhaal van doorzetten ondanks moeilijke omstandigheden. Niet alleen om de gegarandeerde blauwe plekken die elke skeletonner oploopt in de eerste jaren van een carrière, of bij een afdaling van een onbekende baan, na botsingen tegen de wanden van een ijskanaal. ‘Gelukkig wordt dat door de jaren heen minder, groeit je ervaring, maar je moet het wel echt leuk vinden om te doen.’
Bij Bos staat alles in het teken van de Winterspelen van volgend jaar. Ze testte veelvuldig met een nieuwe slee. Dat maakte dat ze in januari bij een wereldbekerwedstrijd in Winterberg berustend haar schouders kon ophalen bij haar vierde plaats. Het wennen was een grote uitdaging. Dat kostte haar soms wat hogere klasseringen.
‘Ik denk dat we als team goed bezig zijn richting de Spelen. Daar vertrouw ik op sinds het begin van het seizoen, en je ziet het door het seizoen heen steeds beter gaan’, zei ze in Lake Placid. Uiteindelijk eindigde ze dit seizoen ook als tweede in het wereldbekerklassement. In de Amerikaanse stad die ooit 1980 het decor was van de Winterspelen, was ze niet foutloos, stelde ze. ‘Als je grote fouten maakt, ben je weg. Maar als je constant sleet, win je een wereldkampioenschap.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant