Twee weken geleden trachtten de ministers Marjolein Faber en David van Weel drie islamitische predikers de toegang tot Nederland te ontzeggen. Of dat een goed idee was, weet ik niet – ik hecht nogal aan de vrijheid van meningsuiting –, maar het was fijn dat het kabinet en de Tweede Kamer hun weerzin tegen deze haatzaaiers niet onder stoelen of banken staken. Vervolgens werd het inreisverbod door de rechter ongedaan gemaakt.
Resultaat van dit alles was dat de aandacht zich concentreerde op het verbod, het argument ‘openbare orde’, de rechterlijke uitspraak en zelfs de vraag of de vrijheid van meningsuiting verder moet worden ingeperkt. Maar veel enger dan dat deze ongewenste personen het land binnenkwamen is het pure feit dat zij waren uitgenodigd. Over de vraag wat die uitnodiging ons vertelt over de stand van het land ging het debat helaas niet.
Anders dan in het geval van de Hamasverheerlijker aan wie vorig jaar de toegang werd geweigerd, waren de gastheren in dit geval geen radicale studenten met een beperkt publiek. Het ging om een massagebeuren, de Ramadan Expo, die drie Jaarbeurshallen besloeg. Twee lange weekenddagen met kinderhoek, food court, gebed, lezingen en een bazaar waar men pelgrimsreizen kon kopen. Georganiseerd door stichting Dawah, die ‘een positieve bijdrage wil leveren aan de samenleving door misverstanden over de islam te verduidelijken’. Naar de lezingen mochten alleen mannen; de vrouwen keken in een aparte zaal naar een beeldscherm.
Over de auteur
Jolande Withuis is socioloog en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zo’n drieduizend, voor een flink deel jonge moslims kwamen af op de preken van Ali Hammuda, Mohammed Hijab en Abu Bakr Zoud. Wie dat zijn? Volgens woordvoerder Nourdeen Wildeman ‘gewoon drie goeie, interessante, grappige, retorisch sterke positieve sprekers’.
Om wat ‘grappige, positieve’ voorbeelden te geven: Hammuda noemt de slachting door Hamas op 7 oktober 2023 op het Nova-festival een verzinsel van westerse journalisten. Hijab ontkent dat daar vrouwen zijn verkracht en baby’s vermoord, vindt seks met een 14-jarige prima mits ze brede heupen heeft en grote borsten, en riep in Londen: ‘We zullen die Joden vinden, we willen hun bloed.’ Zoud noemt homoseksualiteit ‘door de duivel omgebogen van zonde naar liefde’ en wil op elke regenboogvlag een sticker zien met de waarschuwing dat homoseksualiteit anuskanker veroorzaakt.
Niet minder obsceen was de beoogde Expospreker van vorig jaar, Mohamed Hoblos, volgens wie het erger is een gebed over te slaan dan een kind aan te randen. Hij werd door toenmalig minister Dilan Yesilgöz tegengehouden.
Dat het trio in Utrecht zwijmelde over de ‘gelukzaligheid van het islamitisch altruïsme’ doet aan zijn giftige invloed niets af. Maar een inreisverbod is in zekere zin een achterhaald wapen, want uit interviews met Expo-bezoekers bleek dat de drie dankzij hun Engelstalige filmpjes op YouTube en TikTok al beschikken over een flinke Nederlandse fanbase.
Ziehier het harde feit dat ons in het gezicht slaat: het publiek dat deze antisemieten, leugenaars, homo- en vrouwenhaters vereert bestaat niet uit onopgeleide, complotterende loners in Amsterdam-West van het slag Mohammed Bouyeri. Dit zijn geïntegreerde middenklassegezinnen en werkende singles die willen leven zoals een goed moslim betaamt. Gen Z, volgens verslaggever Loes Reijmer in deze krant.
Dat dit de denkwereld is van die fraai opgemaakte vrouwen in nikab, burka of met hijab; dat dit is hoe die modieuze iced matcha latte-drinkers denken over Joden, mannen en vrouwen – dat is het verontrustende gegeven dat uit zicht raakte door het debat over het inreisverbod.
Opnieuw zagen we het desastreuze resultaat van het decennialange offensief van linkse en moslimorganisaties om islamkritiek weg te zetten als ‘islamofoob’ of zelfs racistisch. De volautomatische overtuiging te worden gediscrimineerd leidt tot vervalsing van de realiteit. Zo legde een bezoekster Reijmer uit dat je Hijabs fulmineren tegen de Nederlandse abortus- en euthanasiewetgeving ‘ook kunt horen bij sommige christenen, maar dan is het geen probleem’.
Exact het omgekeerde is het geval. Feministische waarschuwingen tegen de aantasting van vrouwenrechten als abortus zijn steevast gericht tegen christelijk en uiterst rechts: BBB, EO, SGP. Terecht. Maar verzwegen wordt dat ook islampartij Denk de abortuswetgeving keihard aanvalt. De maximale termijn moet worden gehalveerd, de vijf dagen bedenktijd moeten terug. ‘Denk strijdt voor de rechten van het ongeboren kind,’ aldus het verkiezingsprogramma.
Zoals Shirin Musa, die met Femmes for Freedom al jaren opkomt voor vrouwen die gevangen zitten in religieuze huwelijken, ooit zei: ‘Christenfobie bestaat niet, hè.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns