Nadine Visser pakte vrijdagavond bij de EK indooratletiek voor de vierde keer op rij een medaille op de 60 meter horden. Maar ondanks een Nederlands record werd het geen goud. "Bizar om niet te winnen met zo'n tijd."
Het filmpje kwam een paar dagen geleden toevallig langs. De finale van de EK indoor van 2019 in Glasgow, waar Visser haar eerste grote titel bij de senioren veroverde. "Als ik die beelden nu terugzie, denk ik: dat ziet er niet uit", zegt de dertigjarige Noord-Hollandse lachend.
Visser won zes jaar geleden in 7,87 seconden. Ze had een voorsprong van een tiende op de nummer twee Cindy Roleder, een gapend gat in het sprinten. "Maar vandaag was die tijd niet eens genoeg geweest voor brons", vertelt Visser vrijdagavond na de EK-finale in Apeldoorn. "Dat geeft wel aan hoe het niveau op de 60 meter horden gegroeid is."
Die constatering maakt het extra bijzonder dat Visser voor eigen publiek een fraaie reeks voortzet. Na goud in 2019 en 2021 en zilver in 2023 staat ze in een uitverkocht Omnisport voor de vierde EK indoor op rij op het podium. Ze loopt bovendien beter dan ooit. Met 7,72 haalt ze liefst 0,05 seconden van haar vier jaar oude Nederlands record af.
Toch is het niet genoeg voor haar derde Europese titel. De Zwitserse Ditaji Kambundji loopt met 7,67 namelijk een Europees record. Ze blijft slechts 0,02 seconden boven het wereldrecord.
Voor Visser rest de tweede plek. "Toen ik de tijd van Ditaji op het scorebord zag staan, dacht ik: jeetje, is dat serieus?", zegt de Nederlandse. "Het is niet normaal dat ik met een tijd van 7,72 niet win op een EK. Ik ben superblij met mijn record en kan daarom helemaal leven met het zilver. Maar ik kwam voor goud, dus ergens is het toch jammer."
Visser bewees in Apeldoorn dat ze de teleurstelling van de Olympische Spelen in Parijs volledig verwerkt heeft. De Hoornse eindigde afgelopen zomer als vierde in de finale van de 100 meter horden, op 0,07 seconden van het brons.
Het was niet de eerste keer dat Visser bij een groot outdoortoernooi net naast het podium viel. Er waren eerder vierde plekken op EK's (2018 en 2022), een vijfde plek op de Spelen van 2021 en een zesde plek op de WK van 2019.
"Het was vervelend dat er in Parijs weer drie sneller waren dan ik, terwijl ik zo graag een medaille wilde winnen", vertelt Visser. "Ik was gefrustreerd, maar al snel na de Spelen besefte ik dat het bijzonder is wat ik gepresteerd had."
Visser begon met frisse energie aan het indoorseizoen, in de wetenschap dat ze bij overdekte wedstrijden altijd goed presteert. Toch slopen er de afgelopen weken lichte twijfels in bij de voormalig meerkampster.
"Af en toe gedachtes die ik normaal niet heb. Gaat het wel lukken op het moment dat het moet? Terwijl ik voor toernooien juist altijd geloof dat ik het goed ga doen. Daarom ben ik supertrots dat het gelukt is om vandaag hard te lopen. Het is fijn dat ik het beter heb gedaan dan ik verwachtte, want dat gebeurt me niet zo vaak."
Ook bijzonder voor de altijd zeer perfectionistische Visser: ze kan na afloop van de finale in Apeldoorn geen enkel verbeterpuntje bedenken. "Ik kan me eigenlijk niks herinneren van de race. Dat is een goed teken", zegt ze.
"Vaak denk ik tijdens een race nog wel aan iets technisch. En in de series van gisteren was ik me er bewust van dat ik na de eerste horde nog achter lag."
"Maar in deze finale dacht ik helemaal nergens aan. Ik zat in een flow, het was alsof het vanzelf ging." Lachend: "Jammer genoeg heb je dat gevoel maar een paar keer per jaar. Of maar eens in de vier jaar, als je pech hebt."
Visser heeft dat gevoel opvallend vaak bij grote indoortoernooien. Dat besef komt vrijdagavond langzaam bij haar binnen. "Ik had er nog niet over nagedacht, maar nu vind ik het toch wel bijzonder dat ik bij vier EK's achter elkaar een medaille heb gewonnen. Drie keer goud was nog cooler geweest. Maar dat mocht helaas niet zo zijn."
Source: Nu.nl sport