Achter de boulevard van Katwijk aan Zee treffen we het piepkleine Sans Souci. Een jong Italiaans-Nederlands stel serveert er gulle, klassieke combinaties, allemaal met nét dat beetje extra liefdevolle aandacht gemaakt.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Andreasplein 15, Katwijk aan Zee
sanssoucikatwijk.nl
Cijfer: 8,5
Kleine, wisselende kaart met koude gerechten rond € 12,50 en warme gerechten rond € 17,50, alles om te delen. Vega op aanvraag. Woensdag t/m zaterdag geopend.
De oude Andreaskerk van Katwijk ligt, als enige van Nederland, pal aan zee. Ik kan me voorstellen dat het witgepleisterde, laat-middeleeuwse bouwwerk in augustus lieflijk en bijna mediterraan oogt, het plein erachter vol rozige, ingevette strandgangers aan het witbier en de gebakken vis. Maar de Noordzee is in de winter zo onvergelijkbaar anders dan in de zomer, en als we door het koude zand naar de boulevard klossen vinden we de kerk er plotseling imposant en streng bij staan, prachtig uitgelicht bovendien. Het is ook op stormachtige februarinachten als deze, geen strandbal of toerist te bekennen, dat je je echt kunt voorstellen dat het dorp en zijn vissers hun schutspatroon nog weleens nodig hebben.
Op een onopvallend hoekje van het kerkplein treffen we restaurant Sans Souci. De naam is Frans (‘zonder zorg’) maar het zaakje met zes tafels wordt gerund door een stel met weer een andere achtergrond. Michela Leghi, opgegroeid in Italië met een Friese moeder, had een zomerbaantje op het strand bij haar tante in Katwijk. Daar ontmoette ze Katwijker Jeroen Lindhout, en de rest is geschiedenis. Hij kan fantastisch koken, zij zet het met een stralende glimlach en een allerliefst accent op tafel en schenkt er wijn bij – zo eenvoudig en fijn kan het zijn.
Want dat is het. Sans Souci is een knus zaakje, modisch ingericht met houten schrootjes, spotjes en decoratieve kratjes. The National klinkt zacht uit de speakers. Gasten worden door beide eigenaars hartelijk begroet – we hebben de sterke indruk dat de meesten vaker komen. Op het compacte, uitgelezen kaartje zoeken we een aperitief: we zien lekkere crèmant de Loire van Jo Landron, er is appel- en perencider, cava en speciaalbier van Brouwerij Kees uit Middelburg. We kiezen de frisse biodynamische Tète Blanche van Domaine de Grosbois uit Chinon (€ 7). Het menu staat op een klein kaartje en op het krijtbord aan de muur. Er zijn oesters, drie koude gangen, vier warme gangen, twee desserts en een bordje kaas. ‘Alles is om te delen’, zegt Michela. ‘De koude gerechten komen tegelijk op tafel, de warme worden als gangen geserveerd.’
Nu heb ik al regelmatig geklaagd over de portionering bij restaurants die aan deelgerechten doen – vaak lijkt het vooral een sluwe manier om gerechten in voorgerechtmaat te verkopen voor de prijs van tussengerechten, en gerechten in tussengerechtmaat voor de prijs van hoofdgerechten. Dat is bij Sans Souci gelukkig niet het geval: de gerechten zijn schappelijk geprijsd en zeer gul geportioneerd. Brood met olijfolie en boter doet € 7, dat vind ik dan weer best wel aan de prijs, maar het is een flinke portie en blijkt ook geen overbodige luxe aangezien alle gerechten weinig koolhydraten en veel goede saus bevatten.
De combinaties ogen op papier traditioneel, maar ze krijgen door de originele, zorgvuldige uitvoering toch allemaal iets extra’s. Zo zijn er drie flinke quenelles steak tartare van uiterst smakelijk vlees (€ 12,50), vlekkeloos aangemaakt met een kappertje, een augurkje, een uitje en een likje pit. Er zit ook wat mayonaise door, wat tartaar voor mij altijd iets Belgisch geeft – daar krijg je met mayo aangemaakte tartaar vaak op de prachtig genaamde Toast Kannibaal. Er ligt een kikkergroene crème van bieslook bij, die heel fris uiig is zonder te overheersen, en krokant gefrituurde sjalotjes. Keurig en hartstikke lekker. Het zalmgerecht met peer en biet (€ 12,50) doet op papier ook enigszins ouderwets aan, als iets uit de kerst-Allerhande van 2003. De uitvoering is wederom prima: onder de smakelijke vis met wat zoete biet en peer ligt peperige mierikswortelcrème, erop een verrassend, bitterzoet schuim van grapefruit.
Echt geweldig wordt het bij de warme schotel met pompoen en Hollandse garnalen (€ 17,50). Op een fijne peterseliewortelcrème en zachte stukjes geroosterde pompoen ligt een zéér genereuze portie schaaldiertjes, lauwwarm. Er zit een rijke visbouillon met pastinaak en venkel bij (geïntroduceerd als een sauce nage, dus saus van vispocheervocht) waar ook weer een pepertje in zit. Het is echt een heel slim gerecht, winters maar toch ook licht, waarbij het aardse zoet van de wintergroenten en het zilte zoet van de garnalen heel fijn tegen elkaar aan kruipen.
Skrei met wortel, venkel en beurre blanc (€ 17,50) klinkt weer haast op het saaie af traditioneel, maar spettert door de uitvoering bijna van het bord af. De Noorse winterkabeljauw is gepocheerd in boter en valt in glanzende lamellen uiteen, de dungesneden wortel heeft nét wat garing gehad en de venkel wordt er fris dungesneden als salade bij geserveerd. De beurre blanc is prachtig dik, en de boel is afgemaakt met goede kwaliteit furikake (een Japanse smaakmaker van gedroogde vis, gehakselde nori en sesamzaad). Héél lekker.
Als vegetarisch hoofdgerecht is er knolselderij, gebraden met bruin bier en balsamico, met een crème van pastinaak, paddenstoelensaus en chips van cassave. Ook hier valt weer de heel precieze garing van de groente op, hoe secuur alles is aangemaakt en hoe slim het gerecht in elkaar zit. De saus is superhartig (we vermoeden van gedroogd eekhoorntjesbrood) en we vinden ook wat krokante stukjes hard aangebakken knoflook. Michela schenkt er een gekoelde rode wijn van Dirk van der Niepoort bij, vierde generatie Nederlandse portmaker, die van de dikschillige Portugese bagadruiven tegenwoordig ook verrassend lichte, fruitige tafelwijnen maakt (Nat’cool Bairrada Tinto € 8,50).
We sluiten af met een smeuïg amandelcakeje met blauwebessencompote, lemon curd en roomijs van hooi (€ 9). Dat laatste ruikt en smaakt inderdaad, en op een heel prettige manier, naar brandschoon konijnenhok. De bijgeleverde lemon curd van aardpeer is ook leuk verzonnen, maar helaas veel te zout. Als tweede dessert is er een ‘espuma crema catalana’ (€ 7,50); een luchtig schuim van de beroemde Catalaanse versie van crème brûlée. Het betreft een grote bak vol (natuurlijk bestaat het voor het grootste deel uit lucht), romig en heerlijk aromatisch van citrusschillen en kaneel. Ook de karamellaag bovenop is wonderlijk goed gelukt, en door de dikke suikerlaag heen inslaan op dat wollige, romige schuim is een multisensuele ervaring waarop volgens mij een hele nieuwe stroming ASMR-youtubers zou kunnen binnenlopen.
We hebben een heerlijke avond gehad in Katwijk. Bij de rekening komt Michela met een polaroidcamera aan tafel. ‘We maken van al onze gasten een foto als herinnering’, zegt ze. ‘U mag zelf weten of u ’m mee naar huis neemt of hier aan de muur wil hangen.’ Wij besluiten dat we ons graag laten toevoegen aan de verzameling breed lachende, blije gasten die al in de zaak vereeuwigd zijn. ‘En wat moet het hier in de zomer ook heerlijk zitten zijn, na een dagje op het strand’, zwijmelen we terwijl we weer het ijskoude plein over lopen. Sans Souci mag dan ‘zonder zorg’ betekenen, er eten voelt alsof je aanschuift bij lieve vrienden die juist net dat beetje extra hun best hebben gedaan.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant