Op 7 maart 1999 werd in Melbourne het startschot gegeven voor een nieuw Formule 1-seizoen. Alle ogen waren gericht op de verwachte strijd tussen McLaren en Ferrari, met titelverdediger Mika Häkkinen als grote favoriet. Toch zou het niet de Fin, maar Eddie Irvine zijn die de eerste race van het jaar op zijn naam schreef. Een onverwachte winnaar in een race die bol stond van chaos, technische problemen en strategische verrassingen.
Na het dominante seizoen van McLaren in 1998 was de verwachting dat het team opnieuw de toon zou zetten. Mika Häkkinen en David Coulthard hadden in de wintertests indruk gemaakt, terwijl Ferrari nog steeds kampte met kleine betrouwbaarheidsproblemen. Michael Schumacher begon als de duidelijke nummer één binnen Ferrari, terwijl Eddie Irvine vooral als loyale tweede rijder werd gezien. Toch had de Noord-Ier vooraf al aangegeven dat hij meer wilde dan alleen een ondersteunende rol: "Ik wil bewijzen dat ik races kan winnen," zei hij in aanloop naar de Grand Prix in Melbourne.
Foto door: Motorsport Images
Zoals verwacht waren de McLarens in de kwalificatie niet te kloppen. Häkkinen pakte pole-position, met Coulthard naast zich op de eerste rij. Schumacher wist zich op P3 te kwalificeren, gevolgd door Irvine op de vierde plaats. Daarachter stonden Heinz-Harald Frentzen in de Jordan en Ralf Schumacher in de Williams, twee outsiders die hoopten te profiteren van fouten vooraan.
De start van de race verliep verre van vlekkeloos. In de eerste bocht raakten Ricardo Zonta en Alexander Wurz elkaar, wat meteen leidde tot een safety car. Damon Hill, die zijn eerste race voor Jordan reed, kreeg ook te maken met pech en moest al vroeg de strijd staken na een incident met Ralf Schumacher. De McLarens behielden intussen probleemloos de leiding, met Häkkinen voor Coulthard, gevolgd door Schumacher en Irvine.
Lange tijd leek het een kopie van 1998 te worden: de McLarens reden probleemloos weg van de rest van het veld en leken op weg naar een dominante dubbelzege. Maar het lot had andere plannen. Eerst viel Coulthard uit met een hydraulisch probleem, en niet veel later werd Häkkinen getroffen door een versnellingsbakprobleem. Plots lagen de Ferrari's aan de leiding, met Irvine op de eerste plaats na een slimme pitstopstrategie.
Met Schumacher op de tweede plaats leek Ferrari nog steeds op weg naar een solide 1-2-finish. Maar nog voordat de teamleiding over teamorders kon nadenken, kreeg ook hij te maken met technische problemen: een remprobleem zorgde ervoor dat hij in de grindbak belandde en de race moest staken. Ineens was het Eddie Irvine die comfortabel aan de leiding reed, met Heinz-Harald Frentzen als enige serieuze uitdager.
Irvine hield het hoofd koel en reed een foutloze race, iets wat niet van al zijn concurrenten gezegd kon worden. Ralf Schumacher en Frentzen probeerden hem onder druk te zetten, maar de Ferrari-coureur maakte geen fouten en hield zijn voorsprong vast. Na 58 ronden kwam hij als eerste over de finish, met Frentzen op P2 en Ralf Schumacher op P3. "Dit is een droom die uitkomt", zei Irvine na de race. "Ik wist dat ik het kon, maar je hebt ook een beetje geluk nodig. Vandaag viel alles mijn kant op."
Met deze overwinning nam Eddie Irvine onverwacht de leiding in het kampioenschap, een situatie die niemand had voorspeld. Het zorgde voor een kleine verschuiving binnen Ferrari: hoewel Schumacher onbetwist de kopman bleef, werd Irvine nu serieuzer genomen als mogelijke titelkandidaat. De race in Melbourne was niet alleen zijn eerste zege, maar ook het startpunt van een seizoen waarin hij uiteindelijk een serieuze gooi zou doen naar de wereldtitel.
De Grand Prix van Australië 1999 blijft een van de meest verrassende seizoensopeners in de Formule 1-geschiedenis. Waar alle ogen waren gericht op McLaren en Michael Schumacher, eindigde de race in een triomf voor een coureur die tot dat moment vooral als tweede viool werd gezien. Het zou het begin zijn van een fascinerend seizoen, waarin Irvine zich zou ontwikkelen tot een onverwachte uitdager voor de titel.
Source: Motorsport