Aanstaande vrijdag maakt hij, na op de grootste internationale podia te hebben gestaan, zijn Nederlandse debuut in de Doelen in Rotterdam.
schrijft voor de Volkskrant over opera en klassieke muziek.
Le Gateau Chocolat (42) is dragartiest en klassiek geschoolde bas, maar hij is atypisch in beide categorieën. Hij draagt glitterjurken én hij heeft een volle baard, en hij zingt net zo graag klassieke aria’s als liedjes van Whitney Houston. In Groot-Brittannië en daarbuiten treedt hij op in opera’s, musicals, toneelstukken, variétéshows en concerten. Aanstaande vrijdag maakt hij zijn Nederlandse debuut in de Doelen in Rotterdam.
Onderweg naar huis in Brighton beseft Le Gateau Chocolat, pseudoniem van George Ikediashi (zwarte hoodie, glanzend zwarte nagels), dat hij niet op tijd zal zijn voor het interview met de Volkskrant. Dus duikt hij een koffiebar binnen en videobelt met zijn mobiel. Vrijdag voert hij met het 12 Ensemble Quartet een eclectische mix van liederen uit, van Schubert tot Sinéad O’Connor. Hoe stelt hij zo’n programma samen?
‘Ik kies muziek waar ik persoonlijk veel mee heb. Mijn programma’s bestaan grotendeels uit muziek die in mijn ziel leeft, in tegenstelling tot muziek waar ik slechts van hou. Negen jaar geleden maakte ik bijvoorbeeld de voorstelling Black, een meditatie over depressie. En via Dido’s Lament (een zelfmoordaria van Henry Purcell, red.) kon ik mijn gevoelens over de dood en over verdriet uitdrukken.
‘Maar ook over hoop, want in het refrein staat: ‘Herinner mij, maar vergeet mijn lot’. Onze tijd op aarde is eindig, maar we laten voetafdrukken achter en we worden hopelijk niet vergeten.’
Ikediashi werd geboren in Londen en groeide op in Nigeria. Op zijn 16de vertrok hij naar een kostschool in Engeland, vervolgens ging hij rechten studeren. ‘Een marteling’, maar hij maakte zijn studie af om zijn ouders blij te maken.
Zijn dragpersoonlijkheid Le Gateau Chocolat (Frans voor chocoladetaart) werd geboren in zijn studententijd, tijdens een wekelijkse variété- en discoavond met de naam Dynamite Boogaloo. Terwijl hij meezong met Madonna op de dansvloer, trok zijn stem de aandacht van dragqueen Dolly Rocket, die hem uitnodigde om met haar te zingen.
‘Ze gaf me haar gouden kaftan en een afropruik. Een ander lid van haar groep, Princess Knickers’ – hij lacht luidkeels – ‘gaf me een roze lippenstift van Yves Saint Laurent, die ik ook gebruikte als rouge en oogschaduw.’
Het duurde daarna ongeveer acht jaar, tot 2001, voordat Le Gateau Chocolat tot wasdom kwam als artiest en entertainer. Dat zijn basstem geschikt was voor opera was al duidelijk toen hij als tiener op zangles zat. Hij werd toegelaten tot twee prestigieuze conservatoria in Londen. ‘Maar ik ging niet, omdat mijn ouders er niet achter stonden.’ Geluk bij een ongeluk, want nu voelt hij zich vrij in zijn repertoirekeuze, niet gehinderd door genre of stemtype.
Le Gateau Chocolat heeft gezongen in roemruchte zalen als Wigmore Hall (het kamermuziekpodium in Londen) en het operafestival in Glyndebourne, maar geen optreden was spraakmakender dan zijn deelname aan het Wagner-festival in Bayreuth. In 2019 speelde hij in Tannhäuser een lid van een circusgezelschap. Bij de première werden dirigent Valery Gergiev en het regieteam uitgejouwd – en hij, als enige uit de cast. Dat stak hem diep. Toen hij zijn verontwaardiging op Facebook uitte, volgde een spervuur van hatelijke reacties online.
‘Mijn collega’s probeerden me te troosten: ze jouwen jou niet uit, maar je personage, want het is niet bedacht door Wagner. Maar acteur Manni Laudenbach speelde ook een verzonnen figuur en hij kreeg geen boegeroep.
‘Veel mensen begrijpen niet dat operazangers na afloop hun personage in de zaal kunnen achterlaten. Maar als ik mijn drag uittrek, zijn mijn zwart-zijn en mijn queerness nog steeds duidelijk zichtbaar. Ik kan mijn wimpers afpellen en mijn make-up eraf halen, maar niet mijn huid.’
Ondanks de nare ervaring liet hij zich door regisseur Tobias Kratzer overtuigen om terug naar Bayreuth te gaan voor de reprise. ‘Het was geen makkelijke beslissing.’
Het publiek in Bayreuth voelde zich misschien geprovoceerd door Gateau, maar provocatie is wel het laatste waar hij op het podium aan denkt. Zijn voorstellingen hebben soms een politiek of opvoedend element, maar drag is vooral een manier om uit te drukken wie hij is.
‘De kern van wat ik doe is verbondenheid tussen mensen zoeken. Een van mijn doelen is om overeenkomsten te benadrukken, want misschien zie je jezelf niet in mij omdat ik een dragartiest ben, of gewoon een zwarte man met baard. Maar begrijp je wat verdriet is?’ Hij zingt een paar verzen uit Dido’s Lament.
‘Plotseling verdwijnt de drag, omdat je alleen maar naar de muziek luistert en contact maakt met anderen. Je laat Purcell zijn werk doen en dan worden drag, het zwart zijn en het queer zijn overstegen.
‘Ik wil dat je de zaal verlaat met het gevoel dat je me een beetje beter kent, en jezelf ook. Dat is misschien een verheven doel, maar ik ben ervan overtuigd dat het haalbaar is, omdat je in drag ook de clown speelt. En als mensen lachen, openen ze hun hart.’
Le Gateau Chocolat: Bass Diva. 7/3, de Doelen, Rotterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant