DEN HAAG - 'Je kende de beelden uit Italië en dat was indrukwekkend, maar je denkt dan toch: dat is Bergamo, dat komt niet zo bij ons. Dan komt de eerste patiënt en denk je: zou dit het zijn? Maar die toename was zo ongekend.' Internist Ronne Mairuhu was leider van de corona-afdeling in het Haagse HagaZiekenhuis. Vijf jaar na het uitbreken van de pandemie blikt hij terug. 'Dingen waar je normaal drie maanden over doet, waren nu in een nacht geregeld.'
'We waren in Nederland gewend aan epidemieën die twee of drie maanden later weer klaar waren. Maar dit bleef maar aanhouden. En hoe moet je dat aanvliegen? Je gaat maar door. Je moet die patiënten blijven opvangen.'
Mairuhu staat in de hal van het HagaZiekenhuis waar bij de ingang een tafel met mondkapjes en ontsmettingsmiddel staat. 'Er is nu veel meer bewustzijn over de besmettelijkheid van infecties. Mensen gebruikten voor corona nooit mondkapjes, nu wel. Ook het personeel. Verkouden? Toch maar een mondkapje op.'
Een beeld uit de beginperiode dat flinke impact op de internist maakte, is een file lijkauto's bij het ziekenhuis. 'Dan kom je hier in het weekend aan met de fiets en dan staan daar zoveel lijkauto's te wachten op overleden patiënten dat normale auto's er niet meer langs kunnen. Dat is heel surrealistisch om mee te maken.'
'En het ziekenhuis was stil, op drie of vier afdelingen na. De corona-afdeling, de intensive care en de chirurgische afdelingen - die we ook hadden omgebouwd tot een soort corona-afdeling. Die hectiek stond in schril contrast met de rest van het ziekenhuis.'
'Het was ook de tijd dat het beeldbellen en de telefonische consulten echt werden ingevoerd. En het op afstand volgen van patiënten', herinnert Mairuhu zich.
'Die technieken waren er allemaal wel, maar die waren nooit echt ingevoerd. In ieder geval niet bij ons, en volgens mij ook niet bij andere ziekenhuizen.' Dat ging in de coronaperiode vervolgens in razend tempo.
Maar dat kon het ziekenhuis niet alleen. 'Je bent een ziekenhuis en probeert je organisatie zo goed mogelijk op peil te houden, maar al snel bleek dat je het echt samen moest doen. Ook omdat de capaciteit zo beperkt was dat je het niet alleen aankon.' Dat werd ook snel duidelijk bij het overplaatsen van patiënten.
'Er was altijd goed overleg tussen de ziekenhuizen in de regio. En als wij dan geen plek meer hadden ga je regionaal kijken waar de patiënt wel terecht kan. Als dat niet lukt moet je buiten de regio gaan kijken en vervolgens naar het buitenland. Maar dat toch echt liever niet.'
'Het is voor een patiënt heel erg vervelend als hij zo lang op transport moet naar bijvoorbeeld Duitsland of België. En ook voor familie. Die mochten niet op bezoek komen, ook niet bij ons, maar het is gevoelsmatig toch een groot verschil als je naaste in de buurt ligt opgenomen of ver weg.'
'Wat ook echt heel veel indruk heeft gemaakt is dat je patiënten zag die je kende uit de polikliniek. Waar je al jarenlang contact mee had. Die zag je dan binnenkomen op de corona-afdeling en heel snel overlijden. Dat is heel raar.'
Maar er zijn ook andere beelden die Mairuhu zijn bijgebleven. 'De positiviteit die er ondanks alles heerste. We hebben het echt samen gedaan. En niet alleen de artsen, maar zeker ook de verpleegkundigen, de schoonmakers, noem maar op. Ben er best trots op dat we het intern goed hebben gefixt.'
'Ik heb er vertrouwen in dat we een volgende epidemie of pandemie kunnen opvangen. Maar het is wel erg lastig als die weer zo lang zou aanhouden als corona. Daar heb je mensen voor nodig en we zitten nu al met een personeelsprobleem in de zorg.'
'Maar als zoiets gebeurt zie je dat er iets aangaat. Dat zit in het DNA van de zorgmedewerkers. Dan gaan ze toch weer veel extra geven.'
Source: Omroep West Den Haag