De lezersbrieven, over gorillagedrag op de apenrots, een leuke hobby voor erbij, asfalt voor een specifieke route, oorlogsretoriek, huwelijksadvies, heavy metal en praktische tips voor dictators in spé.
Ik leef mee met het sentiment (‘Als Trump volhardt in zijn verraad aan Europa, ben ik atlanticus af’) in de recente column van Arie Elshout. ‘We zijn inmiddels afgedaald tot het niveau dat het Oval Office een apenrots is geworden en we met een primatologen-oog de lichaamstaal van de oppergorilla en zijn Europese bezoekers proberen te duiden’, schrijft Elshout.
Als primatoloog vind ik echter dat deze vergelijking van Trump met een gorilla niet klopt. Gorilla’s zijn namelijk juist tolerant en nemen beslissingen samen. Ze bereiken als groep consensus middels vocalisaties, zoals ik en mijn collega’s juist nog publiceerden in Proceedings of the Royal Society B.
Haal die zilverrug dus maar weer van die rots af – het is Donald Trump die erop staat. Gelukkig zit er nog een oceaan tussen.
Lara Nellissen, Neuchatel
Het valt niet mee voor de boekhandel, die ook zeker aan die handel mag verdienen. Boeken verkopen is werk. Maar laten we de schrijvers echter niet vergeten en vooral niet zeggen dat ze er maar een baan naast moeten zoeken. Schrijven is óók werk.
Het wordt nog steeds vaak gezien als ‘iets erbij of als ‘hobby’. Dat terwijl er veel tijd en energie in zit. Ook neemt de schrijver groot risico, investeert jaren in iets wat misschien niet uitgegeven wordt. Als het wordt uitgegeven, moet je nog het geluk hebben dat het ín de boekwinkel komt.
Irene Wing Easton, Wijchen
In het artikel van Ashwant Nandram over vermogensongelijkheid staat een quote van onderzoeker Emile Schiemann: ‘In Nederland gaat de overheid uit van de goede intentie.’ Blijkbaar geldt dit alleen voor de intenties van vermogenden, gezien de toeslagenaffaire.
Irene Jansen, Leefdaal
Ron Gerritsen heeft het in zijn ingezonden brief over het uitsluiten van emoties in analyses omdat hij denkt dat we anders een oorlog ingerommeld worden. Als hij vindt dat emotie in deze discussie geen plaats heeft, zou het wel zo eerlijk zijn om angst voor zijn (klein)kinderen ook buiten beschouwing te laten. Want wie sec kijkt naar de situatie in Oekraïne kan niet anders dan ze te hulp schieten.
Volgens Gerritsen zouden we een oorlog nog kunnen voorkomen, maar volgens mij is er allang één gaande. Een die natuurlijk het voelbaarst is in Oekraïne, maar óók tegen ons gericht is in een hybride vorm: politiek en kiezers worden gemanipuleerd, datakabels worden kapotgemaakt en er wordt gehackt dat het een lieve lust is.
Mocht Gerritsen nog niet overtuigd zijn dat deze oorlog ook hem aangaat, dan zijn er nog de veiligheidsgaranties die westerse landen in het verleden aan Oekraïne hebben gegeven. Als we die niet naleven, is ons woord niets waard en zal Europa speelbal van grootmachten worden. Ook bewijst Poetin keer op keer dat afspraken wat hem betreft bestaan om geschonden te worden. Hij zal niet stoppen bij 20 procent van Oekraïne. Tot slot is het een morele plicht om een bevriend land dat voor onze waardes vecht, uit de brand te helpen.
Niets aan mijn relaas bevat emotie, dit zijn enkel feitelijke constateringen. Hieruit concludeer ik dat we al verwikkeld zijn in deze oorlog en we over de brug moeten komen als we erger willen voorkomen – hetzij met wapens, hetzij met geld, hetzij met manschappen. Zo niet, dan kan ik wel verzekeren dat de wereld een heel stuk ongezelliger wordt voor toekomstige generaties en de emotie ‘angst’ nog veel meer gevoeld zal worden, ook door Nederlanders. Dit is ook onze oorlog, of we het willen of niet.
Merel Verhoef, Delft
In zijn recente column adviseert Max Pam ons om de ‘tit for tat’-strategie toe te passen in onderhandelingen met Rusland. Hij verwijst daarbij naar de gelijknamige film van Laurel en Hardy. Kennelijk heeft hij deze film niet, of niet volledig, uitgekeken. Dan had hij het resultaat van deze strategie gezien: terwijl de komieken ruzie zoeken met hun buurman, wordt hun winkel leeggeroofd. Het is een strategie die ik in mijn huwelijk dan ook nooit heb toegepast.
Theo Woudstra, Oranjewoud
Bij het lezen van het artikel over de zoektocht van Jacob de Greeuw naar het perfecte popliedje moest ik denken aan een interview met Lemmy, frontman van Motörhead. Ook hij kreeg de vraag hoe hij had geleerd om zo veel pakkende nummers te schrijven. Nummers die overigens gekenmerkt worden door lawaai en vaak worden geclassificeerd als heavy metal – hoewel Lemmy optredens zelf altijd introduceerde met: ‘We are Motörhead and we play rock and roll.’ Zijn toch wel enigszins verrassende antwoord op de vraag was: eindeloos luisteren naar Abba en The Beatles.
Jacques van Steen, Eindhoven
Als de geschiedenis zich herhaalt, zijn er scenario’s uit af te leiden. Bijvoorbeeld voor het veroorzaken van een wereldoorlog. Daarvoor volgt men het volgende stappenplan:
1. Organiseer een conferentie en toon uw rigoureuze halsstarrigheid. (Waargebeurd: Tijdens de conferentie van München legt Hitler Chamberlain en Daladier een zodanig verdrag op, dat het Tsjechische Sudetenland in Duitse handen valt en Chamberlain met een vodje papier zwaait en roept dat de vrede gegarandeerd is.)
2. Ontvang pas daarna de president van het belaagde land (Waargebeurd: pas een half jaar later wordt het Hácha, de president van Tsjecho-Slowakije, toegestaan op ‘audiëntie’ te komen bij Hitler.)
3. Doe in eerste instantie buitensporig hoffelijk. (Waargebeurd: Als Hácha arriveert is er een erewacht en een ontvangstcomité en krijgt hij de mooiste suite van het Adlonhotel.)
4. Toon de ware aard van je intenties pas later en verneder tijdens een gesprek de president op alle mogelijke manieren. (Waargebeurd: Hácha werd geïntimideerd en uitgescholden, Hitler schreeuwde dat zijn geduld op was en Göring dreigde Praag te bombarderen.)
5. Succes gegarandeerd. (Waargebeurd: Hácha viel flauw, kreeg een amfetamine-injectie van dr. Morell en tekende de akte waarin stond dat de Wehrmacht een deel van Tsjecho-Slowakije-Sudetenland mocht bezetten.)
6. Maak u op voor een triomftocht. (Waargebeurd: Als de rest van Europa niet reageert, valt Hitler vier maanden later Polen binnen en begint de Tweede Wereldoorlog.)
Ik verzeker u: Trump is bekend met dit scenario.
Jan Heemstra, Enschede
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant