In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Rusland is blij met de Oscars voor Anora, hoewel die film zich echt niet zo makkelijk laat vangen.
Het was afgelopen zondag het enige politieke grapje bij de Oscaruitreiking. Na de tweede Oscar voor Anora noemde presentator Conan O’Brien het ‘goed nieuws’ dat er zoveel gestemd was op de komedie waarin een goedgebekte stripper het opneemt tegen een Russische rijke familie: ‘Blijkbaar vinden Amerikanen het prettig om eindelijk iemand tegen een machtige Rus te zien opstaan.’
Dat is niet hoe de Oscarzege van Anora in Rusland werd geïnterpreteerd. ‘Dolblij’ waren ze daar, aldus de Britse krant The Guardian. Werd er bij de nominaties door critici gewezen op de weinig sympathieke cliché-Russen in de film, en stelde het Kremlin nog dat de nominatie van acteur Joera Borisov níét betekende dat de ‘westerse boycot van Russische cultuur’ voorbij was, toch was er nu vreugde. De prijsuitreiking zat in het staatsjournaal en Borisov werd geroemd. Hij had weliswaar geen Oscar gewonnen, maar ‘hij werd geprezen vanwege zijn talent en professionaliteit door niemand minder dan Robert Downey Jr.’.
De winst claimen als nationale overwinning op een internationaal toneel: dit was precies waarvoor de Lets-Amerikaanse schrijver Michael Idov donderdag waarschuwde in een opiniestuk in The New York Times. De Britse krant The Telegraph probeerde in november in navolging van berichten in Oekraïense media al een relletje te creëren rondom acteur Borisov, die werkzaam is in de propagandistische Russische filmindustrie en zich nooit heeft uitgesproken tegen de invasie van Oekraïne.
Dit alles werd echter nooit zo breed opgepikt als de racistische tweets van Karla Sofía Gascón, hoofdrolspeler in de film Emilia Pérez, ook een Oscarfavoriet totdat die tweets naar buiten kwamen. Want in hoeverre kun je het Borisov kwalijk nemen dat hij zich niet uitspreekt of nog werkt in die industrie?
Anora zelf laat zich evenmin makkelijk vangen: de film is niet pro-Russisch, maar ook niet anti. Het verhaal speelt zich af in 2019 – vóór de invasie in Oekraïne, dus regisseur Sean Baker kon alle politieke kwesties gewoon links laten liggen.
En tóch was het interessant om de film te zien winnen, in het weekend van de historische ruzie van Donald Trump en JD Vance met Zelensky. In Anora – vanaf hier spoilers – wordt stripper Ani in de steek gelaten door het verwende Russische miljonairszoontje met wie ze is getrouwd zodra zijn ouders weet hebben gekregen van de relatie.
Ze verzet zich eenzaam tegen een scheiding: ze blijft vechten voor de mooie beloften die haar zijn gedaan, door in discussie te gaan, door op haar rechten te wijzen. Ze probeert zelfs haar machtige schoonmoeder te paaien. Het blijkt een verloren zaak.
Wie wil kan uit Anora een actuele boodschap destilleren: ook al heb je de feiten op een rijtje en technisch gezien gelijk, je kunt alsnog kansloos zijn als je tegenover machtigere mensen met slechte smaak, veel geld en een grote bek komt te staan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant