Ik was twee nachten met mijn kinderen in Parijs, toen we de verkopers met de lakens zagen. De mannen met de lakens staan er al jaren, misschien wel decennia. Op de lakens hebben ze hun waren uitgestald: kleine Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes. Of een Eiffeltoren met een ingebouwd ledlampje erin. Of zonnebrillen. Of nepleren tassen. Of tassen. Maar toch het vaakst: Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes.
De sleutelhangertjes liggen op een laken, zodat de verkopers hun koopwaar kunnen meepakken en wegrennen als de politie komt, want Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes mag je in Parijs niet zomaar op straat verkopen, hoewel het al sinds jaar en dag gebeurt en ik soms weleens denk dat de halve Franse economie draait op Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes.
Ik zag nu voor het eerst dat er handvatten aan de zijkanten van zo’n laken waren genaaid, voor nog sneller meegrissen en wegwezen. De verkoper in kwestie hield de handvatten aan zijn laken zelfs de hele tijd vast, zo gespitst was hij erop om elk moment weg te kunnen rennen. Het leek me een stressvol en toch ook eentonig bestaan, de ergste combinatie misschien, en los daarvan, zoals een van mijn kinderen zei: ‘Wie zit er nog te wachten op Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes?’
Best veel mensen vermoed ik, want waar toeristen zijn, zijn Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes.
Een dag later trad ik met alle Volkskrant-columnisten op tijdens een speciaal georganiseerde middag en viel mijn oog, en dat van vele andere columnisten trouwens ook, want columnisten zijn de hele dag bezig hun oog ergens op te laten vallen, op de tas van Cesar Majorana.
Cesar Majorana schrijft de column Winkelman in het magazine van deze krant, over interessante kledingwinkels, en hij had een interessante tas bij zich. De tas was klein, met een handvatje, en van mooi blauw leer. Maar het belangrijkste was: er hingen, in trossen, een stuk of tachtig Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes aan het hengsel van de tas.
Zo met zijn allen, aan die mooie tas, lieten de sleutelhangertjes zien dat wat voor een paasei opging, ook voor hen gold: één Eiffeltorenvormig sleutelhangertje is geen Eiffeltorenvormig sleutelhangertje, twee Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes zijn een half Eiffeltorenvormig sleutelhangertje, tachtig Eiffeltorenvormige sleutelhangertjes zijn een keihard modestatement.
Ik vroeg aan Majorana of hij ze bij zo’n verkoper in Parijs had gekocht. ‘Ja’, zei hij, ‘het hele laken in één keer.’
De komende tijd zullen er weer een heleboel lezers van deze krant naar Parijs gaan, en die verkopers zien. Koop dan het hele laken in één keer, en hang de sleutelhangers aan een kleine, parmantige tas. Je zult er op een ongelofelijke manier de blits mee maken. Bovendien kan die verkoper dan eens een keer op tijd naar huis. Het enige geval waarin je oeverloze geconsumeer van Chinese prullen gewoon eens heel nuttig is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant