Op 8 maart wordt er weer gedemonstreerd ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Vrouw. Maar veel vrouwen twijfelen nog om mee te lopen, omdat actievoeren als extreem wordt gezien. Waar komt die terughoudendheid toch vandaan, vraagt Sarah Noyon zich af.
Ik weet het dondersgoed. Dat geen millimeter aan vrijheid ons vrouwen redelijkerwijs aangeboden is. Dat er is gestaakt, geprotesteerd en gelobbyd voor iedere vanzelfsprekendheid van mijn grotendeels behaaglijk leven. Daarnaast ben ik in de volste overtuiging dat we er nog niet zijn, the bare minimum van genderrechtvaardigheid. Iets wat iedereen in mijn links-progressieve studentenbubbel beaamt. Maar 8 maart is het vrouwendag en maakt Amsterdam plaats voor mijn voornaamste principes: een demonstratie voor genderrechtvaardigheid.
Ondanks mijn passie over deze voortdurende strijd, sta ik er waarschijnlijk niet. En mijn vriend(inn)en ook niet. Wij die een verplichtingloze zaterdagmiddag hebben en geteisterd worden door de groeiende anti-abortus beweging, gebrek aan medische kennis over het vrouwelijk lichaam, ongelijke verdeling van zorgtaken, zwangerschapsdiscriminatie, seksueel geweld en nog heel veel meer – wáárom staan wij er niet?
Waarom trappen we op 8 maart onze omafietsen niet linea recta naar de Dam om op te komen tegen het onrecht dat de samenleving ons collectief aandoet? Wat houdt ons tegen?
Over de auteur
Sarah Noyon is masterstudent International Development Studies.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Er is me vaker verteld dat onze afschuw van demonstreren een Hollands cultureel fenomeen is. Een middelbareschooldocent weet de Nederlandse weerzin tot woede aan een soort slachtofferschap van onze vermeende tolerantie. We zouden daarom nooit eens een streep trekken. Misschien dat Nederlanders daarom ook niet staken. Wel vijf keer minder dan Belgen en zeven keer minder dan Fransen, las ik in een artikel op de site van BNNVara.
In mijn omgeving merk ik dat actievoeren simpelweg als extreem wordt gezien. Natuurlijk ben je ontevreden over de staat van het land, maar je daar zó druk over maken? Alsof het een beetje gênant is.
In de zesde aflevering van de podcast de Bitch en de Hoer van Jacqueline Blom vertelt de Noorse regisseuse Eline Arbo dat op 8 maart in Noorwegen anders dan in Nederland in elke stad van het land wordt gedemonstreerd. ‘We zien je morgen in de stad’, zeggen ze tegen elkaar, en samen marcheren ze. Want het is niet vanzelfsprekend, onze huidige positie niet, en de veranderingen die nog moeten komen ook niet. Wat een contrast met Amsterdam. Zou dat verschil te wijten zijn aan die schijnbare Hollandse afkeer van actievoeren?
Ik denk dat het meer is dan dat. Arbo en Blom ervaren in Nederland een soort schaamtecultuur omtrent het zijn van een feminist. Dat leidt
tot een aarzeling om je feministische overtuigingen publiekelijk te uiten, zeker tegen mannen. Iets wat ik zeker herken. Wederom, alsof je al snel als extreem wordt gezien.
Maar misschien moet het juist extravagant en abnormaal. Ons nuchtere poldermodel blijkt immers ontoereikend, want universele gelijkwaardigheid heeft het niet gebracht. Het vrouwenkiesrecht was derhalve ook zeker geen vrucht van een uurtje koffiedrinken en de feministes uit de jaren zestig, zeventig en tachtig aan wie we onder andere de kinderopvang en seksuele bevrijding danken, waren ook harstikke radicaal. Ze bezetten abortusklinieken, organiseerden demonstraties en stakingen en zetten cursussen en praatgroepen op.
Extreem hè? Maar stel je eens voor dat ze het niet hadden gedaan.
Ik kan dan ook niet anders dan dit stuk afsluiten met een pleidooi. Verzamel je naasten, trek massaal naar de Dam en bevolk iedere steen die dat plein telt. Vereeuwig al je feministische frustraties op een kartonnen bord en scandeer, schreeuw en zing. Noem jezelf openlijk feminist en doe eens tamelijk onbescheiden. Want ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ heeft echt nog nooit iemand ergens gebracht.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant