Daags nadat de bovenbazen van het Witte Huis hun vermeende personeel een lesje in dankbaarheid probeerden te geven, schreef columnist Thomas L. Friedman in The New York Times: ‘My fellow Americans, wij bevinden ons thans in totaal onbekende wateren, geleid door een president van wie ik niet kan geloven dat hij – nou ja – een Russische agent is, maar die op de televisie wel degelijk die rol speelt.’
Friedman is misschien de invloedrijkste journalist/columnist ter wereld en als hij suggereert dat de president van de VS zich gedraagt als een Russische agent, dan gaat zoiets niet ongemerkt voorbij. Mike Johnson, de Republikeinse voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, reageerde meteen door te zeggen: ‘Het is absurd te denken dat president Trump, het Witte Huis of de Republikeinen aan Poetins kant staan.’
Of de suggestie van Friedman inderdaad zo absurd is, valt te bezien als je bedenkt dat de Verenigde Staten bij VN-resoluties over de oorlog in Oekraïne plotseling meestemmen met shithole countries als Rusland, Noord-Korea en Eritrea, terwijl de cyberafdeling van het Pentagon tevens de opdracht heeft gekregen om alle digitale aanvallen op Rusland te staken. Je denkt onmiddellijk aan complottheorieën, maar het verhaal dat Trump aan het eind van de jaren tachtig (van de vorige eeuw) door de toenmalige KGB is gerekruteerd als informant, circuleert al erg lang. Het zou door een aantal ex-spionnen zijn bevestigd dat Trump zelfs een codenaam bezit: Krasnov. The Guardian, toch een serieuze krant, berichtte er al vier jaar geleden over en liet een KGB-majoor aan het woord, die beweerde dat Trump in 1987 is geronseld bij zijn bezoek aan Moskou en Sint-Petersburg. Zelfs als we uitgaan van het scenario dat Trump geen Russische agent is, maar die rol slechts speelt, dan nog blijft de Amerikaanse liefde voor zo’n dictatoriale agressor als Poetin vreemd, bijna absurdistisch.
Over de auteur
Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Intussen wordt de vraag steeds urgenter welke strategie er moet worden gevolgd om het wispelturige gevaar-Trump te temmen. Trump mag, naar men beweert, gevoelig zijn voor vleierijen, tot dusver lijken die in het geheel niet te werken. Eerder lijken zij een tegenovergesteld effect te sorteren: Trump voelt zich erdoor gesterkt en wordt bevestigd in het idee dat hij best nog een stap verder kan gaan. Het is zodoende niet moeilijk te voorspellen dat de Europese landen zich in hun reactie zullen bekeren tot de strategie van tit for tat. Je ziet dat al langzaam gebeuren en onder leiding van de door Trump gehate Justin Trudeau heeft Canada het voortouw genomen. Trumps importheffingen zijn praktisch dezelfde dag door Canada beantwoord met zogeheten ‘vergeldingstarieven’.
Tit fot tat is een onderhandelingstechniek met een paar simpele richtlijnen, die hoofdzakelijk zijn ingegeven door imitatie. Begin met samenwerken, wees even aardig als je opponent, maar zodra die vervelend begint te doen, doe je vervelend terug. Geeft hij jou een stomp, dan geef je een stomp terug en dat houd je net zo lang vol tot de ander weer aardig doet. Vergeet dan het verleden en begin onmiddellijk opnieuw met samenwerken. Tit for tat heeft geen herinnering en kent geen rancune. Het idee is dat zelfs de grootste hulk, bastard of buffoon er uiteindelijk mee tot inschikkelijkheid kan worden gedwongen.
Zo’n strategie vergt moed, geduld en een zeker vermogen om voor enige tijd lijden te accepteren. Ik geef toe: dat zijn niet bepaald eigenschappen waarmee het politieke landschap in Europa gezegend is. Toch vermoed ik dat er voorlopig niets anders op zit. Al een paar jaar geleden heeft Thomas Friedman erop gewezen dat wanneer je Poetin – en nu dus ook Trump – naar de onderhandelingstafel wilt krijgen, je onmiddellijk lik op stuk moet geven bij alles wat ze tegen jou ondernemen.
Een flinke portie zelfvertrouwen is daarbij niet weg. Hogere importtarieven op Europese auto’s? Eveneens op Amerikaanse auto’s en het driedubbele op Tesla’s. Maak de medicijnen die uit de VS komen voortaan zelf. Geef Saab en Dassault grote orders voor de fabricage van gevechtsvliegtuigen. Tanks en andere wapens? Wir schaffen das, onder leiding van Rheinmetall. Wordt gedreigd met het opheffen van de Navo? Prima, liefst morgen nog. Waarom zou Europa dat niet alleen kunnen? Mark Rutte vindt heus wel een nieuw baantje, of anders gaat hij maar een tijdje piano spelen.
In het verleden heeft tit for tat – genoemd naar een film van Laurel & Hardy – meer dan eens zijn effectiviteit bewezen. Maar let op: tit for tat is principieel vergevingsgezind. Wie de moed heeft te stoppen, wordt met open armen ontvangen. Onder verschillende omstandigheden is het een zeer bruikbare strategie, zelfs bij ruzies in huwelijk of relatie. Probeert u het maar eens uit op uw partner. U zult ervan opkijken hoe goed het werkt. Nu alleen Europa nog.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns