Elke morgen begint Roberto Meyer met een kop koffie bij zijn 101-jarige moeder. Daarna ontwerpt hij het ene na het andere prestigieuze gebouw. Wat is het geheim van deze eigenzinnige architect?
schrijft voor de Volkskrant over architectuur, landschapsontwerp en stedenbouw.
Door een Grolsch-reclame waarin hij en zijn boezemvriend, Golden Earring-zanger Barry Hay, met elkaar proosten, leerde het grote publiek in 2008 Roberto Meyer kennen. Een rock-’n-rollarchitect met een doorrookte stem, leren jack en een zonnebril op zijn neus. ‘Stronteigenwijs’, noemt Hay hem in het filmpje.
Eigenzinnig zijn ook zijn gebouwen, die zich kenmerken door wulpse vormen en bijzonder materiaalgebruik, zoals de gevel van gerecyclede petflessen die hij ontwierp voor het hoogbouwcomplex The Pulse aan de Amsterdamse Zuidas, samen met bureau VMX.
Het is er een in een lange reeks gebouwen die zijn bureau MVSA afgelopen jaar opleverde, van het spierwitte, met een glasfacetgevel omhulde hotel The Diamond aan het Leidseplein in Amsterdam tot de met groen omklede woon- en werktorens Wonderwoods in Utrecht, die hij samen met de Italiaanse architect Stefano Boeri ontwierp.
In totaal leverde MVSA – met kantoren in Amsterdam, Rotterdam en Zwitserland – vorig jaar 76 duizend vierkante meter commercieel vastgoed op, waarmee het op nummer 1 belandde in de architecten-top-25 die onderzoeksbureau PropertyNL jaarlijks publiceert.
Ook 2025 belooft een goed jaar te worden, met de oplevering van het 30 duizend vierkante meter grote hoogbouwcomplex Crossroads bij Amsterdam Sloterdijk, het gerenoveerde kantoorpand Berghaus, waarin en -op 600 luxe appartementen zijn gebouwd en de nieuwe universiteitsbibliotheek, allemaal in Amsterdam. Wat is het geheim van Meyer’s succes?
‘Roberto heeft glamour gebracht in de ingeslapen kantorenmarkt’, zegt architect Don Murphy van bureau VMX, die Meyer vroeg om mee te ontwerpen aan The Pulse. Meyer zelf omschrijft zijn stijl als ‘een mix van ratio, functionaliteit en poëzie’. Daarmee onderscheidt hij zich van collega’s, die voortbouwen op het modernistische adagium ‘vorm volgt functie’. Dat levert doorgaans zakelijke, recht en hoekige gebouwen op.
‘Kantoren waren daardoor saai en repetitief geworden’, zegt Murphy. ‘MVSA schudde de boel op met meer sensuele gebouwen, die zowel architecten als projectontwikkelaars aanspreken, en commercieel succesvol zijn’
Meyer wordt in 1959 geboren in Colombia, als enig kind van een Nederlandse vader en een Uruguayaanse moeder. In zijn kleutertijd verhuist het gezin naar Nederland, waar Meyer in Het Gooi naar school gaat.
In zijn eindexamenjaar raakt hij bevriend met Jeroen van Schooten; ze gaan samen bouwkunde studeren aan de HTS en de Academie van Bouwkunst, delen een woonetage en beginnen in 1984 een bureau: Meyer&Van Schooten. Van Schooten is de introverte partner, terwijl Meyer volgens zichzelf ‘wat emotioneler’ is. ‘Op ons bureau grapten wij dat je Roberto voor twee bier en een opdracht naar het café kunt sturen’, vertelt Van Schooten. ‘Hij is sociaal en gezellig; daarmee wint hij mensen voor zich.’
In 2002 breekt Meyer&Van Schooten internationaal door met het ING-hoofdkantoor aan de Zuidas, een glooiend gebouw van glas op pootjes, bijgenaamd De Poenschoen. Meyer geniet van het spectaculaire openingsfeest, waarvoor ING een leeuw laat invliegen.
Hij gaat vaker naar jetset-evenementen, waar hij vriend wordt van zakenmannen als Erik de Vlieger en vastgoedondernemer Cor van Zadelhoff. Hij wil meer commerciële opdrachten à la ING doen, terwijl Van Schooten zich liever richt op publieke gebouwen. In 2013 besluiten ze om hun eigen weg te gaan; Meyer neemt de naam MVSA mee.
Hij vestigt zijn bureau in de Amsterdamse Houthavens, in het door hemzelf ontworpen kantoorpand The Flow, dat met zijn gitzwarte gevels en gestroomlijnde contouren doet denken aan een gigantisch jacht. Meyer heeft een stevig netwerk van opdrachtgevers, dat hij goed onderhoudt. ‘Roberto kan heel loyaal zijn in vriendschappen’, zegt Van Schooten. Ook naar zijn familie toe. Zo begint hij elke dag met een kopje koffie bij zijn moeder, die 101 jaar oud is en op de eerste verdieping van zijn huis woont.
Cor van Zadelhoff omschrijft Meyer als ‘een enorm creatieve, andersdenkende architect’. Hij geeft hem opdracht om een uitbreiding bovenop het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam te ontwerpen. ‘We wilden een nieuw beeld voor het gebouw, een wauw-effect; dat heeft Roberto met de dakopbouw van staal en glas geleverd.’
Maar een gebouw moet meer dan mooi zijn, benadrukt Meyer; het moet allereerst ‘oplossingsgericht’ zijn, en ook duurzaam. Zo zorgen de knikken in de gevel van The Pulse voor minder wind op straat en benutte Meyer deze om zonnepanelen te plaatsen.
Meyer’s ontwerpen winnen prijzen, maar er klinkt ook kritiek, vooral op The Diamond, dat hij ontwerpt in opdracht van horecaondernemer Won Yip. Het blinkende pand wordt te modern gevonden, niet passend op de plek. Meyer haalt er zijn schouders over op. ‘Gebouwen die vroeger weerstand opriepen, zoals De Bazel en het Rijksmuseum, zijn nu de parels van de stad’, zei hij in een interview met Het Financieele Dagblad.
En passant plaatst hij zichzelf zo naast de grote namen in de architectuur. En dat terwijl zijn beste werk nog moet komen, zegt Meyer, die dit jaar de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. ‘Veel architecten pieken pas na hun 65ste.’
3x Roberto Meyer
Over de keus om architect te worden. ‘Op mijn 8ste logeerde ik bij mijn grootouders in Brabant. Ik vond dat er iets niet klopte aan het ontwerp, de indeling, de plek van de open haard. Daar is het bij mij gaan borrelen.’
Over zijn eerste ontwerp dat hij op zijn 23ste maakte, voor een villa. ‘Veel architecten in mijn tijd studeerden af op het schrijven van een sociologisch boek. Ik studeerde af in een tijd dat vormgeving gelukkig weer mocht.’
Over projectontwikkelaars, met wie hij veel werkt. ‘Ze worden vaak gezien als geldwolven en dat irriteert me. Er zijn veel cowboys, maar serieuze partijen hebben een toekomstvisie en een maatschappelijk belang. Uiteindelijk maken ze ook producten voor beleggers, die met hun tijd mee moeten.’
Source: Volkskrant