Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Voor de Franse actrice Brigitte Bardot was zingen veel meer dan een onderbreking van haar filmloopbaan. Met Sidonie had ze een flinke hit in Nederland.
Sidonie a plus d’un amant
C’est une chose bien connue
Sidonie, Brigitte Bardot (1962)
Recensenten, zonder uitzondering mannen, waren in 1962 goed te spreken over het muzikale debuut van een geblondeerde Parisienne die als actrice al miljoenen in vervoering had gebracht. ‘De seksbom B.B. is dood, leve de zangeres Brigitte Bardot’, jubelde de Nieuwe Haarlemsche Courant.
De verbazing was groot. ‘Wij stonden versteld: mejuffrouw Bardot heeft een aardige stem, speelt uitstekend gitaar en brengt een zeer melodieus liedje.’ De goedbedoelde raad: ‘Niets aantrekken van al die mensen die nu zeggen dat je op de verkeerde weg bent hoor, Brigitte.’
Bardot was Europa’s antwoord op Marilyn Monroe. Door haar rol als het weesmeisje Julliette in de film Et Dieu... créa la femme van Roger Vadim veroverde ze in 1956 een miljoenenpubliek en werd ze de favoriete pin-upgirl in garages en jongenskamers.
Als zangeres debuteerde ze met Sidonie, een nummer uit een film van Louis Malle waarin aspecten van haar eigen leven werden gekopieerd. In Vie privée is Bardot een balletdanseres, Jill, die onverwacht uitgroeit tot een ster en een internationaal sekssymbool en dientengevolge wordt opgejaagd door fans en de roddelpers.
De gevolgen zijn, spoiler, fataal, flitslicht van een fotograaf veroorzaakt een dodelijke val. Een meesterwerk was het niet, Vie Privée. Daar kon de tegenspeler van Bardot, de gelouterde Italiaanse acteur Marcello Mastroianni, niks aan veranderen.
Sidonie werd in Nederland een flinke radiohit. De basis van het nummer was een gedicht van de 19de-eeuwse poëet en uitvinder Charles Cros, Triolets fantaisistes. De vader van B.B., de industrieel Louis Bardot, had het gedicht aangedragen en aan zijn vriend Jean-Max Rivière gevraagd om er muziek bij te componeren.
Bardot, een bewonderaar van Cros, noemde haar speedboot in Saint-Tropez Sidonie. Net zoals de vrouw in het gedicht had ze de mannen voor het uitkiezen. Ze trouwde vier maal en werd daarnaast om de haverklap verliefd, onder meer op de zangers Gilbert Bécaud en Sacha Distel. Met Serge Gainsbourg nam ze in 1967 Je T’aime... Moi Non Plus op.
De hijgplaat bleef op de plank liggen omdat haar derde echtgenoot, de Duitse miljonair Gunther Sachs, er aanstoot aan nam. Met zijn nieuwe vriendin Jane Birkin waagde Gainsbourg in 1969 met succes een nieuwe poging. Bardot liet hij overigens goed achter. Hij voorzag haar van twee van haar grootste hits, Bonnie and Clyde en Harley Davidson.
Voor Bardot was zingen meer dan een onderbreking van haar filmloopbaan, ze maakte er veel werk van. Tussen 1962 en 1982 nam ze bijna zeventig nummers op. Bezongen werd ze zelf natuurlijk ook. De Braziliaan Jorge Veiga bracht in 1960 een populaire ode uit, Brigitte Bardot getiteld. The Emeralds, de Barneveldse Indo-rockers Victor en Ferry Kaihatu, importeerden het nummer een jaar later met groot succes in Nederland.
Vooral de zin ‘Je foto aan de muur maakt me geregeld overstuur’ beklijfde. Opgeschoten jongeren pasten de songtekst aan. ‘Brigitte, mijn hart klopt zo’ werd ‘Die heeft ze niet zo, maar zó’. Met hun handen gaven ze intussen de omvang van de boezem van de Franse ster aan. Zo ging dat toen.
John & Paul
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant