In de eerste weken na 7 oktober kreeg Hamas veel kritiek vanuit GroenLinks-PvdA. Daarna viel het nagenoeg stil. Het gebrek aan aandacht voor Israëlisch leed is inmiddels structureel geworden.
Als PvdA-leden voelen we ons steeds minder thuis in onze eigen partij. Activisme heeft de overhand, terwijl verbinding en nuance ontbreken. Niets illustreert dit beter dan hoe de partij omgaat met het Israël-Palestinaconflict en de gevolgen daarvan voor Nederland. De kritiek op Israël is onafgebroken, maar wanneer het gaat om Israëlisch leed of de misdaden van Hamas blijft het oorverdovend stil.
Onze worsteling werd recent pijnlijk duidelijk toen de partij in de bres sprong voor Francesca Albanese. De VN-rapporteur is al jaren omstreden vanwege antisemitische uitlatingen en haar openlijke vergoelijking van Hamas-terreur. Ze staat symbool voor een eenzijdige, activistische benadering van een van de meest explosieve conflicten ter wereld. Niet echt een neutrale stem dus.
Daar dacht GroenLinks-PvdA anders over. Toen haar geplande optreden in de Tweede Kamer werd geannuleerd, zette de partij alle zeilen bij om haar als een martelaar van het vrije woord te bejubelen. Kamerleden gingen massaal met haar op de foto en de sociale media stroomden vol. Er was geen spoor van kritiek.
Over de auteurs
Tjeerd Ritmeester is raadslid PvdA Eindhoven; Keren Hirsch is Stadsdeelcommissielid PvdA Amsterdam-Zuid; Hanna Luden is PvdA-lid en voormalig directeur CIDI; Caroline Diepeveen is raadslid GroenLinks-PvdA Middelburg; Louis Plas is PvdA-lid.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Wellicht is het een politieke keuze om het op deze manier aan te pakken. Maar is het dan ook een politieke keuze om niks te zeggen over Israëlische slachtoffers? De Bibas-familie, met twee jonge kinderen, groeide uit tot het symbool van alle gegijzelden. Sinds 7 oktober 2023 bad heel Israël voor hun veilige terugkeer.
Een paar dagen na het bezoek van Albanese aan Den Haag bleken ze dood, en niet zomaar. De kinderen, een baby en een 4-jarige, zijn volgens Israël met blote handen vermoord. Tijdens een ceremoniële show plaatste Hamas de kisten met hun lichamen schaamteloos op een podium vol machtsvertoon, propaganda-posters en politieke boodschappen. Zelfs Israëls grootste critici spraken er schande van. Bij de Groenlinks-PvdA bleef het echter stil. Geen persbericht vanuit GroenLinks-PvdA, geen social media post, niets.
Het gebrek aan aandacht voor Israëlisch leed is geen incident maar inmiddels structureel geworden. In de eerste weken na 7 oktober was dat nog heel anders. Toen kreeg ook Hamas veel kritiek vanuit GroenLinks-PvdA. Van die houding bleef al snel weinig over.
Ten gevolge van een gepolariseerd debat en druk vanuit links-activistische hoek is er inmiddels sprake van een eenzijdige morele benadering waarbij vooral fel stelling tegen Israël wordt genomen en misstanden van Hamas of andere partijen minder aandacht krijgen. Tegelijkertijd is er onvoldoende erkenning voor hoe de polarisatie in Nederland nog verder versterkt wordt door zowel het conflict als dit soort eenzijdige politiek en activisme.
Dat veel PvdA-leden hier last van hebben is niet nieuw. In 2023 noemde de fractie de komst van de Israëlische president Isaac Herzog naar Nederland ‘onwenselijk’ vanwege eerdere omstreden uitlatingen over Gaza, ook al was hij hier om het Nationaal Holocaustmuseum te openen en had het dus met de situatie in de Palestijnse gebieden niets van doen. Er werd destijds beterschap beloofd: meer interne communicatie, meer oog voor gevoeligheden.
Maar bij grote acties, zoals deelname van politici van GroenLinks-PvdA aan de Niet in mijn naam-campagne, het steeds openlijker gebruiken van de term ‘genocide’ en de huidige controverse rondom Albanese gebeurde dat telkens niet.
Dit staat in schril contrast met de ontmoeting met de vader van een gegijzelde Israëliër die achter gesloten deuren plaatsvond. Die familieleden willen niets liever dan publieke aandacht, maar kregen die van onze partij niet. Geen foto’s, geen tweets, geen aandacht. Waarom?
De afgelopen jaren had GroenLinks-PvdA een bruggenbouwer kunnen zijn. Dat was ook in Nederland hard nodig. De oorlog in Gaza heeft de spanningen in de samenleving op scherp gezet. Joodse Nederlanders maken melding van een ongekende toename van antisemitisme. Tegelijkertijd waarschuwen moslims voor groeiende islamofobie.
In zo’n tijd zouden politieke partijen een verbindende rol moeten spelen. Maar GroenLinks-PvdA lijkt precies het tegenovergestelde te doen: zij kiest voor een eenzijdig narratief wat leidt tot verdere polarisatie. Bij veel leden, waaronder wijzelf, heeft dat tot een groeiend ongemak geleid.
Met deze vragen kloppen we als bezorgde PvdA-leden al meer dan een jaar aan bij de Kamer-fractie. Er is niets mis met kritiek op het beleid van de Israëlische regering en de oorlogsvoering in Gaza. Er is niets mis met aandacht geven aan het grote Palestijnse leed. Maar er is wél iets mis met het negeren van Hamas’ misdaden en het Israëlische leed dat daaruit voortkomt. En er is zeker iets mis als niet alle oorzaken en gevolgen van polarisatie onderkend worden, laat staan er iets tegen doen.
Laat GroenLinks-PvdA net zoveel energie steken in het erkennen van Israëlische slachtoffers als in het verdedigen van controversiële activisten. Laat GroenLinks-PvdA erkennen dat Hamas een negatieve invloed heeft op de toekomst van een vredig Palestina of welke vrede ook. Laat GroenLinks-PvdA in Nederland een verbindende rol spelen in het gepolariseerde debat over een uiterst complex conflict dat niet zo makkelijk uit te leggen is en veel bevolkingsgroepen tegen elkaar opzet.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant