Met haar film ‘Ik ben geen robot’ won regisseur Victoria Warmerdam zondagavond een Oscar voor beste korte fictiefilm. Acteur en comedian Henry van Loon speelde de mannelijke bijrol: ‘Women on top, echt te gek.’
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Je speelde in twee eerdere films van Victoria Warmerdam, ‘Korte kuitspier (2019) en Snorrie (2020). Wat kun je vertellen over haar manier van films maken?
‘Haar films zijn heel absurd, maar ook gevoelig. Zoals Snorrie, die gaat over een imaginair vriendje dat na dertig jaar weer opduikt. Een raar gegeven, maar aan het einde is de film opeens daadwerkelijk ontroerend.
‘In Ik ben geen robot zit ook zo’n kantelpunt. Het begint als een geintje: stel je voor, je komt niet door die Captcha-test. Ineens wordt het griezelig, dystopisch bijna. Ik speel dat mijn vrouw een robot is, en dat ik – spoiler alert – haar heb besteld. Om dat bizarre zo goed mogelijk te spelen, is heel interessant.
‘Victoria is heel oprecht en helder. Ze weet wat ze van mij wil hebben en schrijft haar teksten zorgvuldig. Als ik ze lees weet ik meteen hoe ik dat moet spelen, dat is heel fijn. Ik kom ook weleens op een set voor een rolletje van de sukkelige leerkracht of zo, en dan is het allang leuk dat ik er ben. Dat is op creatief gebied minder interessant voor mij.’
Ik ben geen robot is geschoten op 35 mm-film, in plaats van digitaal. Hoe beïnvloedt dat het opnameproces?
‘Bij schieten op film moet je alles heel goed voorbereiden en ga je daarna pas draaien. Er zitten een paar heel lange shots in de film, die heeft cameraman Martijn van Broekhuizen eindeloos gerepeteerd. Nog een keer dat loopje oefenen, zorgen dat iedereen goed staat, dat er geen lamp in beeld is. Er is een ander soort concentratie voor nodig dan wanneer je digitaal werkt. Dan is het vaak ‘gewoon gaan draaien en we zien wel’, want het kan altijd nog een keer.
‘De film is opgenomen in Brussel, met een deels Vlaamse crew. Het was heel begeesterd allemaal, dat weet ik nog goed. De producent, Victoria’s partner Trent, wist de rust op de set goed te managen. Ze zijn echt een bijzonder duo.’
Ellen Parren, je tegenspeelster, wordt geroemd om haar ingetogen komediespel. Hoe was het om met haar te werken?
‘Geweldig. Ellen heeft een heel eigen stijl, een eigen voorkomen. En ze is gul voor haar medespelers. Uiteindelijk ben je ook maar zo goed als je tegenspeler. Je moet het echt samen doen, dat is mijn overtuiging. En daarvoor moet je de ander wat gunnen. Dus niet alleen maar je eigen tekst zeggen, en dan de ander zijn tekst laten zeggen. Echt contact maken, dat doet Ellen heel goed. Zij draagt die film, het is helemaal haar reis. Vanaf dat ze die robottest niet doorkomt tot het dramatische einde.’
Toch is die Oscar ook voor jou. Hoe voelt dat?
‘Het is echt heel vet, een heel grote eer. Laat ik vooropstellen dat ik een kleine rol heb in het geheel. Victoria heeft een heel bijzondere korte film afgeleverd en Ellen speelt een glansrijke hoofdrol. Dus ja, women on top, echt te gek.
‘Aan de andere kant, ik kan wel tegen iedereen zeggen dat ik maar een klein rolletje heb, maar het is een fucking Oscar. Ik ben vrij nuchter ingesteld, maar ik ga deze toch op zijn Amerikaans gewoon incasseren.’
Je vertelde net dat je eigenlijk bij de uitreiking had moeten zijn, je stond zelfs al op het vliegveld. Wat gebeurde er?
‘Ja, ik had alles in orde, ook mijn Esta (de reisvergunning om de Verenigde Staten in te komen, red.). Maar toen ik aankwam, kon ik niet inchecken. Ik moest een nieuwe Esta aanvragen, maar die zou nooit op tijd zijn goedgekeurd. Uiteindelijk bleek die eerste gewoon te kloppen.
‘Ik ben iemand die drie dagen van tevoren al zijn t-shirts met een elastiekje bij elkaar bindt, want dan is het een mooi pakketje. Dus natuurlijk is het balen, het schoot me vandaag elk kwartier weer te binnen. Maar dat we gewonnen hebben, is een dik, vet feest.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant