Op een skivakantie laat de liefde van Robs leven hem weten niet meer bij hem te willen blijven. Haar beslissing komt zonder verklaring. Tot zijn verbijstering en wanhoop heeft zijn ex hem ook nooit een uitleg kunnen geven.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Rob (68): ‘Sinds mijn vrouw vijf jaar geleden plots ons huwelijk beëindigde, vraag ik me nog iedere dag af hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat zij onze relatie, voor mij de veertien mooiste jaren van mijn leven, zo totaal anders heeft ervaren.
‘Hoe kun je samen in een bed slapen, een kind hebben, lange gesprekken voeren over alles wat je raakt en toch zo’n verschillende beleving hebben van diezelfde intieme relatie? Ik begrijp het nog steeds niet. Al die jaren had ik kennelijk geen idee met wie ik echt leefde.
‘Het was in de winter van 2019, de eerste dag van onze skivakantie. We hadden net onze 11-jarige dochter naar skiles gebracht, waren met de tandradbaan bij Lauterbrunnen naar boven gegaan, hadden daar de stoeltjeslift gepakt en stonden nu op een zonovergoten helling met de Jungfrau en de Eiger op de achtergrond.
‘Zoals ieder jaar pakte ik mijn telefoon om dit geweldige moment vast te leggen, toen ze zei: ik weet niet of ik nog voldoende van je hou om bij je te blijven. Mijn knieën knikten. Daar stonden we in de wonderwitte wereld.
‘Had ik haar goed verstaan? Was dit een opwelling? Wat had ik gemist? Maar ze sprak niet meer dan die enkele woorden en de rest van de dag hebben we gewoon geskied. Het was gezellig. Zoals trouwens de hele verdere vakantie. We hadden plezier met onze dochter en sliepen iedere nacht naakt naast elkaar in bed, zoals alle veertien jaar ervoor.
‘Die avond heb ik nog wel gevraagd wat haar bezielde. Of ze meende wat ze had gezegd, want het verwarde me. En ze antwoordde: voor mij voelt het huwelijk als een kooi. Ik wil nieuwe avonturen, nieuwe romantiek.
‘Ik vroeg door, natuurlijk vroeg ik door. Maar ze zei: het ligt niet aan jou, het ligt niet aan mij en ik wil er verder niet over praten. Daar legde ik me bij neer en in zekere zin kwam me dat goed uit.
‘In de weken erop losten haar woorden op in de dingen van alledag. De liefde van alledag, zou ik willen zeggen. Er veranderde niets in de manier waarop we met elkaar omgingen. Ook niet toen we thuis waren. Ze was de vrouw van mijn leven, ik was en ben nog nooit zo verliefd geweest als op haar. We hadden geen ruzie.
‘En toch volhardde ze in haar conclusie. We bezochten een relatietherapeut die haar niet beviel, we bezochten er nog een, weer geen succes. De vierde zei na drie sessies: het heeft geen zin meer, je vrouw wil echt niet meer verder.
‘En waarom dan niet? Daarop bleef iedereen het antwoord schuldig. Nog vijf hele maanden bleef ze bij ons wonen en sliepen we samen. We planden zelfs die ene reis waar we ons al zo lang op verheugden, maar weer op de eerste vakantiedag zei ze: ‘Ik heb een appartement gevonden, wanneer we terugkomen ga ik verhuizen.’ Vlagen van radeloosheid wisselden momenten van intense vertwijfeling en verdringing af.
‘Zij was mijn tweede vrouw, ik was twaalf jaar ouder dan zij, in het begin van onze relatie hebben we elkaar eerst heel lang alleen maar brieven geschreven vol openhartigheden: ver in de vijftig vond ik eindelijk de liefde van mijn leven.
‘Alles klopte. Ik bouwde mijn carrière af, en zij bouwde de hare op. In het begin verdiende ze geen cent, maar nu nam haar loopbaan een vlucht. Ik zorgde voor onze dochter, kookte iedere avond, zodat zij zich op haar werk kon concentreren.
‘Van die tijd herinner ik me niet de huishoudelijke inspanningen, de supermarkten, maar vooral hoe simpelweg blij ik was als ik haar hoorde thuiskomen en we aan tafel gingen en we vertelden wat we hadden meegemaakt.
‘Ik denk dat ze gelijk heeft. Soms laten de dingen zich niet verklaren en kiest het leven haar eigen loop. Het ligt noch aan haar, noch aan mij, je kunt de ander nooit helemaal begrijpen en al helemaal niet wanneer ze zichzelf niet begrijpt – hoe wreed en pijnlijk de consequenties ook zijn.
‘Ik heb onze dochter gezegd: ‘Mama wil hier niet meer wonen, ik weet niet waarom, maar volgende week gaat ze verhuizen’.
‘Klopte dat? Wist ik echt niet waarom? Meteen na haar bevalling, elf jaar eerder, had ze gezegd: ‘Ik wil nooit meer seks. Niet met jou, noch met een ander.’ En ook toen was er die onbevredigende toelichting: het heeft niets met jou te maken, jij bent een goede minnaar.
‘Maar wat had ik daaraan? Voor mij is seks het cement van een relatie en dat wist ze, dat was een van de dingen waarover we het altijd eens waren geweest. Dus toen ik na een jaar celibatair te hebben geleefd zei dat het zo niet langer kon, opperde ze dat ik dan maar iemand moest zoeken ‘voor ernaast’, zolang zij het maar niet wist.
‘Ik ontmoette een vrouw die ik nog steeds zie; een geheim waar makkelijk mee te leven viel, want zij, mijn echtgenote, bleef al die jaren zonder enige twijfel nummer één. Zelfs zonder seks.
‘Ik wilde haar niet laten gaan, weigerde eerst de scheidingspapieren te tekenen. Maar ze ging. Na haar vertrek – ze nam haar kleren en één stoel mee – ben ik haar brieven gaan sturen.
‘Lange gefrustreerde brieven waarin ik in steeds andere bewoordingen mijn verbijstering en wanhoop beschreef. Ik frankeerde ze en toen ze niet antwoordde bezorgde ik ze persoonlijk bij haar thuis, want misschien, dacht ik, waren ze zoekgeraakt in de post.
‘Niet één keer heeft ze geantwoord. Ook niet op mijn e-mails. Ze heeft nooit willen praten over haar raadselachtige besluit. Ook haar ouders en vriendinnen begrijpen er nog steeds niets van.
‘Eén vraag heb ik niet gesteld: waarom koos je dit moment in de sneeuw voor je slechte nieuws?
‘Om verwijten te kunnen maken moet je boos zijn en ik ben niet boos. Ik vergeef haar haar egocentrische gedrag, en ik mis haar. Niet omdat ik niet alleen kan zijn, maar omdat alles met haar gewoon leuker was.
‘Laatst was ik op een verjaardag en toen zij binnenkwam voelde ik geen pijn of melancholie, maar blijdschap. We hebben zeker een uur staan kletsen. Ook al wil ik haar niet meer terug, ik ben nog steeds verliefd. Hoe onnozel dat ook klinkt.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant