Terwijl de door Rwanda gesteunde rebellen van M23 een oorlog uitvechten in Congo, is net over de grens de Tour du Rwanda in volle gang. Wielerverslaggever Rob Gollin is bij deze ‘generale repetitie’ voor het WK wielrennen in september.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Dag Rob, in bijna acht jaar als wielerverslaggever was jij nog nooit bij deze koers geweest. Wat is het voor wedstrijd?
‘De Tour du Rwanda wordt al sinds 1988 verreden en is een van de belangrijkste wielerevenementen op het Afrikaanse continent, met een officiële status van internationale wielerbond UCI. Fotograaf Klaas Jan van der Weij en ik roepen al jarenlang dat we naar hier naartoe moeten, omdat het een ontzettend mooie en kleurrijke koers is. Maar iedere keer was de terechte vraag: waarom moeten we daar naartoe?
‘Nu is er een reden. Dit jaar wordt in september het WK op de weg gehouden in de Rwandese hoofdstad Kigali, het eerste WK op het Afrikaanse continent. De organisatie ziet deze ronde zelf als een soort generale repetitie voor het WK in september.
‘Visueel gezien is het een fabelachtige koers, door adembenemende landschappen. Donderdag maakten de renners een prachtige rit, dwars door het regenwoud. Daarnaast is het fantastisch om te zien hoeveel mensen langs de kant staan, met grote groepen schoolkinderen in uniform. Het publiek staat de renners rijendik aan te moedigen.’
Het evenement wordt overschaduwd door de oorlog in buurland Congo, waarbij sprake is van betrokkenheid van Rwanda. Wat merk je daarvan?
‘De gebeurtenissen in Congo hebben er onverwachts toe geleid dat de koers onder een vergrootglas is komen te liggen. Het is de organisatie er daardoor alles aan gelegen te laten zien dat ze in staat is om onder alle omstandigheden een goede wedstrijd neer te zetten. Was dat niet gelukt en was het misgegaan, dan was Rwanda het WK zonder twijfel kwijtgeraakt.
‘Twee etappes eindigden pal aan de grens met Congo. Daar werden veel betrokkenen toch een beetje onrustig van. De UCI en de organisatie zagen zich genoodzaakt om met geruststellende berichten te komen, dat in Rwanda zelf niets aan de hand is en dat dus niet wordt afgeweken van het parcours.
‘Donderdag kwamen de renners aan in de buurt van de Oost-Congolese stad Bukavu, net over de grens. Het macabere toeval wil dat daar een dag eerder nog een bomaanslag plaatsvond, waarbij het aantal doden inmiddels is opgelopen tot tien.
‘Maar op de dag waarop de koers daar in de buurt aankwam, was het volkomen rustig. Dat is ook steeds de boodschap van de regering: Rwanda is veilig. Ze slagen er behoorlijk in om dat in ieder geval zo te laten lijken, want ik moet zeggen: we hebben op geen enkel moment het gevoel gehad dat we ons bevinden in een risicovol gebied.’
De Rwandese overheid steekt veel geld in sport, onder andere ter promotie van de eigen toerismesector. Geldt dat ook voor de Tour du Rwanda en het WK?
‘Ja. Er wordt altijd gezegd dat president Paul Kagame zich schuldig maakt aan sportswashing, het verdoezelen van misstanden in eigen land door te investeren in sport. De overheid sponsort voetbalclubs als Bayern München, Arsenal en PSG met de slogan Visit Rwanda. Tegelijkertijd weet je dat een groot gedeelde van de Rwandese bevolking ver onder de armoedegrens leeft.
‘De president doet aan identiteitsvorming, waarvan ik me kan voorstellen dat het heel belangrijk is voor het land dat werd getekend door de genocide van 1994. Kagames idee was om helemaal opnieuw te beginnen, er bestaan formeel geen Hutu’s en Tutsi’s meer. Zijn streven is dat het er veilig moet zijn. Maar hier schuurt dat soms heftig met beginselen van een democratie.’
Heeft de organisatie van de Tour du Rwanda grote namen weten te strikken?
‘Nee, het deelnemersveld is magertjes. Voor Europa is het geen enorm aansprekende koers. Vorig jaar deed viervoudig Tour de France-winnaar Chris Froome nog mee, maar hij is inmiddels ver op zijn retour. Of het WK sterk bezet zal zijn, is afwachten. Het is voor nationale teams ontzettend duur geworden om hier te komen; hotelprijzen zijn tot immense hoogte opgeschroefd. Het heeft ertoe geleid dat een aantal landen heeft besloten om junioren en beloften niet mee te sturen. Om geld te besparen, gaat alleen de elite.
‘Verder is het een heel zwaar parcours met liefst 5.000 hoogtemeters. Mathieu van der Poel, verreweg de beste renner van Nederland, heeft al gezegd dat hij niet gaat, omdat het parcours voor hem te zwaar is. Bovendien ligt Kigali op 1.600 meter hoogte. Het is niet eenvoudig om je daarop voor te bereiden, zo aan het einde van het seizoen. De voorspelling is dat de wedstrijd weer op het lijf geschreven is van Tadej Pogačar, die zijn titel zeker zal willen prolongeren.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant