Als model word je snel in een hokje gestopt, zegt de manager van Parker van Noord. Het is dan aan jezelf, of aan je management, om te kijken of dat hokje bij je past, of nog steeds bij je past. Parker van Noord zit in het hokje ‘icoon’, zegt zijn manager.
Parker van Noord (27) denkt daar allemaal niet zo over na, zegt hij. Over welk hokje bij hem past, of hij nou een icoon is of niet, of wat merken in hem zien.
Dat is ook heel moeilijk om over jezelf te zeggen, zegt zijn manager. Hoe anderen jou zien. Je ziet jezelf in de spiegel als je je tanden poetst, en dat is wat je weet. Ja, je kan jezelf wel op een bepaalde manier proberen neer te zetten, maar mensen die het soort schoonheid hebben als Parker van Noord, zijn daar totaal niet mee bezig. Dat maakt ze ook heel mooi.
In modellenland heb je twee hoofdcategorieën: ‘commercieel’ en ‘editorial’. Onder ‘commercieel’ vallen webwinkels, lookbooks en grote modeketens als Uniqlo en H&M. Commerciële modellen spreken een groot publiek aan. Met ‘editorial’ worden vooral bekende modetijdschriften of reclamecampagnes voor luxemerken bedoeld. Dan moet je als model een verhaal vertellen, dan ben je een karakter.
Een kleine groep kan daartussen schipperen, en Parker van Noord is daar eentje van, zegt zijn manager. Parkers beauty, zegt hij, is toegankelijk, maar ook gelaagd.
Als Parker lacht, straalt zijn hele gezicht. Al zijn tanden zijn dan zichtbaar, zijn ogen worden spleetjes. Zo niet, dan staart hij je strak aan. Parker is zenuwachtig, omdat het zijn eerste grote interview is en hij het moeilijk vindt om over zichzelf te praten. Hij doet het gesprek het liefst met zijn manager erbij, Mo Karadag, ook manager van Doutzen Kroes. Parker zit kaarsrecht aan de ronde tafel in het kantoor van Platform Agency in hartje Amsterdam, hetzelfde agentschap als dat van zijn zus Bess. Vorig jaar stapte hij over van Republic Men naar Platform Agency, dat een mannendivisie is begonnen. Hij had behoefte aan een frisse blik op zijn carrière, zegt hij.
Parker is al ruim tien jaar model. Dat is uitzonderlijk tegenwoordig, modellen zijn heel inwisselbaar geworden, zegt zijn manager. Als het even niet goed gaat met een merk, wordt het model, het canvas, meteen gewisseld.
Het canvas ‘Parker’ is moeilijk inwisselbaar, zeggen twee fotografen die met hem hebben gewerkt. Aan de oppervlakte van Parkers canvas ligt een bepaalde gevoeligheid, zegt Philippe Vogelenzang, dat maakt hem spannend. Hij is chic, zegt Ferry van der Nat, hij kan een lullig pak nog duur maken.
De beste modellen zijn een soort acteurs, zegt Vogelenzang, ze verkopen een droom. Als je Parker fotografeert, kruipt hij in een wereld, dan gaat hij helemaal aan. De laatste keer dat hij hem fotografeerde, was voor de Nederlandse Numéro in het Conservatorium Hotel. Het was echt alsof hij daar verbleef, hoe hij in bad zat, hoe hij ontbeet. Parker maakt een klein speelfilmpje van het moment en blijft in elke shot bloedje knap. Hij is gewoon niet lelijk te krijgen.
Parker had altijd al een natuurlijk gevoel voor de camera, zegt zijn manager. Hij was veertien toen hij voor het eerst met zijn vader een shoot deed. Ze kregen constant aanvragen, en die keer zei zijn vader maar eens ja. De fotograaf, Philippe Vogelenzang, zag hoe zijn vader hem een beetje coachte.
Die vader is Andre van Noord, een van de succesvolste Nederlandse mannelijke modellen ooit. Daar sprak hij thuis niet over, maar het was wel duidelijk, zegt Parker: hij kwam zijn vader tegen op billboards en in magazines. Zijn moeder, Marisca Voskamp, is conceptueel kunstenaar. Samen zijn ze te zien op het Amsterdamse metrostation Europaplein: Andre aan de noordzijde, Marisca aan de zuidzijde, een kunstwerk van Gerald van der Kaap.
Op Oudjaarsavond 2004 betrokken ze een houten dijkhuisje in de polder tussen Zaandam en Wormer. Parker was zeven, zijn zusje vier, een broertje zou drie jaar later geboren worden. Hij herinnert zich een totale vrijheid. In de tuin liep een varken en stonden caravans voor logés. Daarachter liep een slootje waar je overheen kon springen. Een bootje stak er half uit het water. Op zijn negende kreeg Parker een puch, een crossbrommer.
Andre van Noord verdiende met modellenwerk veel geld, maar gaf het ook graag uit. Parkers ouders konden dan weer creatief omgaan met weinig geld. Ze verbouwden groenten in de tuin – de kippen verdronken helaas in de sloot – en maakten thee van brandnetels. Jaren hadden ze geen bank, omdat ze de oude hadden weggegooid. Zaten ze gewoon op de grond.
Ze waren misschien de buitenbeentjes op school, maar ze hoefden zich ook niet te conformeren. Soms had hij wel behoefte aan een normale familie, om normaal te zijn. Normaal, dat was netjes en opgeruimd. Zoals het bij vriendjes thuis was.
Een keer haalde Andre het in zijn hoofd om in zijn blote kont langs de weg te gaan staan voor een zelfportret – hij was ook fotograaf. Auto’s reden gewoon voorbij. Net zo goed zette hij het hele gezin in hun blootje voor de camera. Een van die foto’s gebruikte Marlene Dumas voor haar schilderij Nuclear Family (2013).
Andre was alcoholverslaafd en gebruikte veel drugs, maar daar heeft Parker niets van gemerkt. Regelmatig haalde Andre nachten door, maar dan bracht hij Parker wel gewoon de volgende dag naar voetbal, soms coachte hij zelfs. In 2009 dwong zijn moeder Andre te stoppen. Anders zou ze bij hem weggaan. Zijn levensstijl berokkende zijn modellencarrière overigens geen schade: hij zat in het hokje ‘doorleefde rockster’, rauwe kop. Zo bleef hij tot ver na zijn vijftigste een geliefd canvas.
Andre’s agent trok al aan Parker toen hij twaalf was, maar dat hield zijn vader tegen. Parker mocht niet dezelfde fouten maken als hij, of opgroeien met het idee dat alles maar kon. Na die ene shoot op zijn veertiende heeft Parker gewoon zijn school afgemaakt. Je kon niet op zondag een show lopen in Parijs, en dan maandag naar het schoolbord staren, vond zijn vader. Parker werkte bij de Albert Heijn als vakkenvuller.
En als model moet je wel wat hebben meegemaakt, dat straal je daarna ook uit. Dat soort basics leerde Parker van zijn vader. Net als: je hebt een ‘fuck-me-face’ (mond een beetje open) en een ‘fuck-you-face’ (wenkbrauwen naar beneden). En denk aan leuke dingen als je blij op de foto moet.
Maar toen overleed zijn vader aan kanker. Het was 2018, Parker was 21, en hij voelde ineens een enorme drang om weg te gaan. Hij stopte met school, International Business aan de Hogeschool van Amsterdam. Dat werd toch steeds moeilijker te combineren met zijn modellenwerk, en er was geen vader meer die hem op school kon houden.
Hij had ruimte voor zichzelf nodig, zegt hij, en het vele reizen dat bij modellenwerk komt kijken bood die kans. Op een gekke manier voelde hij zich zo ook dichter bij zijn vader. Toen Andre werd gescout, in 1995 tijdens een concert in Paradiso, was hij ook 21. Misschien dachten ze nu wel dezelfde dingen. Parker kon hem tijdens het reizen bijna horen.
Direct stond Parker op de cover van Vogue Homme. De gouden medaille als mannelijk model, zegt zijn manager, en dat zal niet bij die ene keer blijven. Hij prijkte die jaren erna ook voorop HTSI, GQ en M. Intussen liep hij shows voor merken als Jacquemus, Bottega Veneta, Versace en Louis Vuitton. Hij deed campagnes voor Armani, Calvin Klein, Louis Vuitton en Isabel Marant. Sinds 2021 is hij het gezicht van het parfum Scandal van Jean-Paul Gaultier, samen met topmodel Imaan Hammam.
Maar sinds twee jaar knaagt er iets. Het modellenwerk dat hem eerst vrijheid gaf, benauwt hem steeds meer. Vrijheid? Hij wórdt juist geleefd, van vliegtuig naar hotel. De feestjes liggen hem niet, en sociale media ook niet, het eindeloos verkopen van jezelf, ook op feestjes, ook als je niet werkt. Wat wil ik eigenlijk zelf, vraagt hij zich af. Hij zoekt meer aansluiting bij zijn familie en vrienden. Hij wil niet bekend komen te staan als een paradijsvogel.
Met Rick Owens, Kiki Boreel, Elmer, Parker van Noord, Emmeline de Mooij en Viviane Sassen. Lees hier
Met succes komt meer succes, zegt Parkers manager. Die bal rolt maar door, en je weet niet wanneer dat gaat stoppen. Het decor dat steeds maar om je heen wordt gebouwd, al die mensen die iets van je willen. Dat kan je heel leeg laten voelen. Soms moet je even over die grens heen om te weten waar die ligt, zegt hij. Als je de controle daarna maar weer herpakt.
Waarom is Mo Karadag dan eigenlijk vorig jaar met Parker in zee gegaan? Goede vraag, haha. Hij voelt een soort aantrekkingskracht tot mensen die een bepaalde melancholie hebben, zegt hij. Zijn carrière heeft nog veel bijzondere dingen voor Parker in petto, weet Mo, het gaat alleen nog maar beter worden voor hem, ze gaan alleen nog dingen doen waar Parker gelukkig van wordt. Toffe editorials, en shows, maar niet te veel. Hij liep dit jaar voor Jacquemus in Parijs, en deed een campagne voor horloge- en juwelenmerk Chopard, met topmodel Bella Hadid.
Parker had ook behoefte om iets met z’n handen te doen, om zélf iets te bouwen. Dus de afgelopen twee jaar is hij bezig met de renovatie van een huis dat hij heeft gekocht. Het ligt op een steenworp afstand van zijn ouderlijk huis, waar zijn moeder en broertje Korneel nog wonen. Zijn zus Bess woont eveneens in de buurt. Het landelijke spreekt zijn vriendin ook aan, zegt hij, socialite en pleitbezorger voor mentale gezondheid Lola Bute (25). Ze komt immers uit Schotland. Ze zijn nu drie jaar samen.
Het huis is een enorm houten bouwwerk, wel tien meter hoog, breed en lang, met balken overdwars. Het had een nieuwe vloer nodig, dus Parker is met betonnetten in de weer geweest. Buiten is er al een zwembad met natuurwater, daaromheen struiken en bomen, en daaromheen een vrij, weids uitzicht.
Source: NRC