Stadionomroeper Wim Frijns (74) verklaarde vorig jaar ten onrechte dat eerste divisieclub Roda JC was gepromoveerd. De fout leverde de markante frietbakker even nationale bekendheid op. Na 25 jaar neemt hij afscheid van de club uit Kerkrade.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Jordens Peters moet er zelf om lachen. ‘Als ik ooit ontslagen word, zal het minder groot nieuws zijn dan het vertrek van Wim’, zegt de algemeen directeur van Roda JC. ‘Er vertrekken voortdurend materiaalmannen, koffiejuffrouwen en stadionspeakers. Maar dit heb ik nooit meegemaakt.’
Wim Frijns is niet de eerste de beste stadionomroeper, weten ze in Zuid-Limburg. Hij is dj op schlager- en discofeestjes, snackbarhouder en presentator van zijn eigen rubriek bij RTV Parkstad. Hij is beroemd en berucht om zijn stijl. ‘Danke!’, roept hij bij elk doelpunt van Roda, waarop het publiek wordt geacht ‘Bitte’ te schreeuwen. Het is een knipoog naar de geuzennaam van inwoners van Kerkrade: ‘Nep-Duitsers’.
Afgelopen mei ontdekte ook de rest van Nederland Frijns. Tijdens Roda JC-Cambuur riep Frijns ten onrechte dat er op een ander veld was gescoord, waardoor eerste divisieclub Roda naar de eredivisie zou promoveren. Fans bestormden dolenthousiast het veld. Daar kwamen ze er pas achter dat het verlossende doelpunt nooit was gevallen.
Het incident en Frijns’ laconieke interview na afloop leidde tot media-aandacht uit binnen- en buitenland. ‘Hij werd opeens de bekendste stadionspeaker ter wereld’, aldus directeur Peters. Frijns houdt nog steeds vol dat het zijn schuld niet was. ‘Het was echt niet mijn fout, ik ben door iemand verkeerd geïnformeerd.’
Martie Jeuken, stadionspeaker van Helmond Sport, verdedigt zijn collega. ‘Je staat als speaker op het veld, dan hoor je echt van alles geroepen worden. Maar ik heb vaste mensen die mij informeren, ik zou nooit op geruchten afgaan.’
Frijns groeide op in de Heerlense arbeiderswijk Molenberg. Hij werd grotendeels door zijn moeder en oma opgevoed, zijn alcoholistische vader was vaak afwezig. ‘Ik moest achteruit lopen om hakken en zolen te sparen’, zegt hij in Lullen met Wim, het boek dat vorig jaar over zijn leven verscheen.
Hij stopte voortijdig met de middelbare school en had legio baantjes, zoals ketelbinkie op de Holland-Amerikalijn, nieuwsfotograaf voor het Limburgs Dagblad en plugger bij radiostations. Hij ziet zichzelf bovenal als dj, al zegt hij zelf liever diskjockey. ‘Ik behoor tot de eerste generatie diskjockeys.’
Zijn oom werkte bij Philips en gaf hem als kind een transistorradio. Daarmee begon de liefde voor muziek. Op zijn 14de ging hij na kerkbezoekjes op zondagmiddagen stiekem naar de Heerlense feestzaal Het Paviljoen om plaatjes te draaien.
Begin jaren tachtig werd Frijns een Heerlense bekendheid als vaste diskjockey van de beroemde discotheek La Diligence, de plek waar de gelijknamige hit van The Cats naar is vernoemd.
Frijns kreeg er de bijnaam ‘De Predikant’, omdat zijn dj-booth bestond uit een verhoogde oude Ierse preekstoel. Hij trok de aandacht door te draaien in badpak, of verkleed als de klokkenluider van de Notre-Dame. Tussen de plaatjes door praatte hij veel ‘onzin’, wat het publiek volgens hem geweldig vond.
Vervolgens werd hij stadionspeaker, de omroeper die het publiek moet enthousiasmeren voor de wedstrijd en feitelijke informatie moet geven over wissels en doelpuntenmakers. Eerst zeventien jaar voor Fortuna Sittard, vanaf 2000 bij zijn favoriete club Roda JC. ‘Hij heeft echt iets toegevoegd aan de wedstrijdbeleving’, zegt algemeen directeur Peters. ‘Wim weet een sfeertje te creëren en is markant. Na afloop staat hij nog uren muziek te draaien in de businessclub.’
‘Maar er zijn ook protocollen’, vervolgt Peters. ‘Als supporters vuurwerk op het veld gooien, verwacht de KNVB een vast riedeltje. Maar bij Wim komt er geen vast riedeltje uit.’ Roda zegt het niet met zoveel woorden, maar de club lijkt op zoek naar een omroeper die bij het oplezen van de opstellingen wel de naam noemt die op dat moment op de led-schermen te zien is, en niet drie spelers achterloopt.
Frijns houdt vol dat hij uit eigen beweging stopt. ‘Maar ik moet eerlijk zijn, die rugnummers van spelers die invallen worden steeds moeilijker te lezen. En Roda is steeds professioneler geworden, dat past mij minder.’
Het incident van vorig jaar, en de media-aandacht die erop volgde, heeft hem onder delen van het publiek in Kerkrade minder populair gemaakt. ‘We hebben geen behoefte om mee te werken, Wim Frijns heeft genoeg aandacht gehad’, mailt de voorzitter van de supportersvereniging, Marcel Bakker. De harde kern is evenmin rouwig om zijn vertrek. ‘De grote Frijns-show is voorbij’, stond recent in kapitale letters op een spandoek van fanatieke supporters.
‘Ik was niet bij die wedstrijd, ik had dat doek graag naar huis meegenomen’, reageert Frijns. ‘Het is een bepaald kliekje dat tegen is, maar als ze me een klootzak vinden, moeten ze dat gewoon zeggen.’
Vervelen gaat hij zich niet. Frijns staat iedere dag in zijn Heerlense snackbar De Zevende Hemel. ‘Ook als diskjockey heb ik het heel druk’, zegt de 74-jarige ondernemer. ‘Ik krijg al boekingen voor 2027! Ik zeg er nu alvast bij: als ik voor die tijd doodga, komt mijn vrouw de urn wel naar de discotheek brengen.’
Interviewrubriek Smullen met Wim bij Parkstad TV telt al 353 afleveringen. Frijns heeft het op straat over eten, het weer, de Amerikaanse verkiezingen of gewoon de Geleenstraat in Heerlen: ‘Een heel onderschatte winkelstraat’. Vaak met een volle mond – hij is dol op lekkernijen – vraagt hij voorbijgangers bijvoorbeeld: ‘Wat vindt u er allemaal van?’
In La Diligence, waar het een komen en gaan was van voetballers (van Guus Hiddink tot Eric Gerets en Gerald Vanenburg), verstopte Frijns ooit voormalig Roda-speler Barry van Galen in het drankhok. Die was op de vlucht na ruzie met de politie.
Frijns favoriete nummer is Schön ist die Jugend, een schlager uit de jaren vijftig van Leni und Ludwig. Als dj draait hij ook graag Mississippi van Pussycat (‘lekkere stamper’), Fiesta Mexicana van Rex Gildo en Funkin’ for Jamaica van Tom Browne (‘discokraker’).
Klaar? Vergeet de doorleessuggesties niet
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant