Voor de Oscar voor beste bijrol zijn verdacht veel hoofdrolspelers genomineerd. ‘Categoriefraude’, heet dat.
De Oscar voor beste bijrol is misschien een bijzaak. En voor mensen die de Oscars al als bijzaak beschouwen, slechts een bijzaak van een bijzaak.
Toch moeten we het hebben over die bijrol. De échte bijrol.
Waar de Academy of Motion Pictures Arts and Sciences de selecties voor de overige categorieën dichttimmert met voorschriften, is deze ene categorie – en het begrip ‘bijrol’ – om duistere redenen vrijelijk in te vullen.
Filmstudio’s en agentschappen bepalen zelf of ze hun ‘talent’ voordragen voor een nominatie als beste acteur of actrice in een leading rol, of liever in de supporting rol. En maken dit vervolgens bekend middels peperdure en paginagrote ‘for your consideration’-advertenties (aan u om te overwegen).
En zo kan het zijn dat de twee huizenhoog favoriete acteurs voor de beste bijrol, Kieran Culkin en Zoe Saldaña, helemaal geen bijrol spelen.
Filmnerds zijn er in alle gedaanten: Matthew Stewart houdt op zijn website screentimecentral.com bij hoe lang acteurs te zien of te horen zijn in films. Culkin, klokte hij, zit exact 58 minuten en 6 seconden in A Real Pain, een film over twee neven. Slechts 4 minuten minder dan Jesse Eisenberg, met wie hij de poster deelt. Van Saldaña (57 minuten en 50 seconden) is zelfs 5 minuten méér te zien dan van haar tegenspeler in Emilia Pérez; Karla Sofía Gascón, die is genomineerd voor beste hoofdrol.
Categoriefraude, heet dat in Hollywood. En die fraude was dit jaar, zo klaagde Oscar-historicus Michael Schulman, toch wel ‘buitensporig’.
De studio’s zijn er blij mee. Want door de kansen te spreiden zitten hoofdrolspelers van dezelfde film (en dezelfde sekse) elkaar in elk geval niet in de weg.
Die strategie werd dit jaar ook (met succes) toegepast bij Wicked: Cynthia Erivo de nominatie voor beste hoofdrol, Ariana Grande – net zoveel in beeld – die voor beste bijrol. Eerder bij de Tony Awards golden beide rollen in de musical nog als leading.
Het is zo oud als Hollywood: Al Pacino’s Michael Corleone telde bij de Oscars (1973) als bijrol, opdat Marlon Brando als Don Corleone mocht opgaan voor de oppertrofee. En er valt over te discussiëren: over wie gáát The Godfather nou echt?
Het is vooral sneu voor de échte bijrolspelers, die geen vol uur kregen om indruk te maken. Alsof je het polsstokhoogspringkampioenschap ingaat met een halve stok, of zelfs maar een kwart.
In wat je de definitie van een glorieuze bijrol kunt noemen, heeft ‘non’ Isabella Rossellini in Conclave exact 8 minuten en 16 seconden tot haar beschikking. Ze zal zondagnacht niet winnen. En niemand zette dit jaar een film zozeer naar zijn hand als Jesse Plemons, als militielid in Civil War. Staand naast een vers massagraf, huiveringwekkend onaangedaan tijdens het verhoor van zijn volgende slachtoffer; ‘wat voor een sóórt Amerikaan ben je?’
Eén scène, 7 minuten. Hij werd niet eens genomineerd.
Culkin en Saldaña mogen winnen, en zijn subliem in A Real Pain en Emilia Pérez. Maar de beste bij-rol was het niet.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns