In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Tegen de recente stroom in hield Jane Fonda afgelopen weekend een vurige speech.
Schrappen, schaven, God erin, Meryl Streep eruit? Reken maar dat alle Oscargenomineerden flink zitten te zweten op de dankwoorden die aanstaande zondag zullen worden uitgesproken. Je kunt zo veel in die pak ’m beet 45 seconden. Je kunt je moeder bedanken. Je kunt óók proberen geschiedenis te schrijven.
Voor dat laatste lijkt het animo nogal gedaald. Politieke statements in speeches zijn uit. Volgens The New York Times raden publicisten hun cliënten momenteel sowieso af om iets over Trump en de politieke situatie te zeggen; bij de Golden Globes kwamen die amper aan de orde.
Het maakt de toespraak van Jane Fonda, afgelopen weekend bij de Screen Actors Guild Awards, des te opmerkelijker. De actrice nam een oeuvreprijs in ontvangst en hield een vurige acceptatiespeech. ‘“Woke” betekent gewoon dat je om anderen geeft’, stelde ze onder meer. Ze noemde Trump niet bij naam, maar pleitte voor empathie en samenwerking, om ‘weerstand te bieden tegen wat ons te wachten staat’.
De 87-jarige Fonda heeft uiteraard weinig te verliezen. Die kan de rest van haar leven comfortabel doorbrengen, ook als ze níét meer aan de bak komt in Hollywood. Maar ze toont haar hele carrière lang al lef.
Als overtuigd burgerrechtenactivist die zich onder meer uitsprak voor de Black Panthers en tegen Vietnam, maakte ze ook veel vijanden. Er werden stickers met haar hoofd gemaakt voor in urinoirs en het leverde haar de spottende bijnaam ‘Hanoi Jane’ op, plus de warme aandacht van de Amerikaanse geheime diensten. Nixon noemde haar in 1971 op bandje #9-86. ‘Een geweldige actrice’, stelde hij. ‘Ze ziet er mooi uit. Maar jongens, wat zit ze vaak fout.’
Fonda’s carrière leed eronder, maar weerstand maakte haar alleen maar vastberadener, vertelde ze in 2020. In de afgelopen jaren is ze verschillende keren opgepakt bij klimaatdemonstraties.
Niet dat ze dit allemaal vertelde op het podium. Ze roemde wél de mensen in de filmindustrie die in de jaren vijftig tegen McCarthy en zijn communistenjacht in durfden te gaan.
Echt activisme, toonde Fonda aan, betekent niet bang zijn om tegen schenen te schoppen. Natuurlijk, de afgelopen jaren hielden veel acteurs bij prijsuitreikingen mooie pleidooien voor Black Lives Matter, of voor diversiteit, of tegen grensoverschrijdend gedrag. Maar stond er daarbij dan werkelijk iets op het spel voor de spreker?
‘Laten we dapper zijn’, zei Fonda, die met haar prijs meteen aantoonde dat het kan: een carrière lang je mond open trekken, irriteren, tegen de haren instrijken, opkomen voor de zaken die je belangrijk vindt én uiteindelijk gewoon een oeuvreprijs ophalen.
Zou het effect hebben gehad? De speeches van komende zondag worden sowieso veelzeggend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns