Er bestaat zoiets als een verontwaardigingsparkoers. Ieder mens belandt er af en toe op. De route is: je windt je over iets op, je vertelt een ander dat je je erover opwindt en vervolgens kom je erachter (al dan niet met hulp van die ander) dat je je minstens zo goed (en mogelijk: beter) over iets anders had kunnen opwinden, of over niets, want het effect is min of meer hetzelfde. Op dit punt realiseer je je dat je verontwaardiging selectief is. Op zich niet erg, want iedere verontwaardiging is tot op zekere hoogte selectief; niemand is in staat zijn verontwaardiging objectief te verdelen over alles waarover verontwaardiging op zijn plek is – al was het maar omdat geen mens zoveel verontwaardiging tot zijn beschikking heeft.
Op dit punt op het parkoers splitst de route zich in drieën, wat je vier opties geeft: 1) nog verontwaardigder – zeg maar gerust: woedend – over dat ene waarover je altijd al verontwaardigd was rechtdoor, 2) over een nog bredere waaier aan zaken verontwaardigd rechtsaf slaan, 3) weifelend over je eigen verontwaardiging schoorvoetend naar links of 4) moonwalkend op de schreden van je verontwaardiging terug naar Start. Zelf neig ik van nature naar 3), en op zon- en feestdagen naar 4). Geen beste eigenschap voor een columnist, maar de tijden zijn me gunstig gezind: zelfs voor mensen die de twijfel een warm hart toedragen, wordt het almaar eenvoudiger om te kiezen voor 1) of 2): onvermoeibaar verontwaardigd, immer geradeaus, zonder voorbehoud.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Woensdag stond op de Volkskrant-website het bericht ‘Zes dode baby’s door onderkoeling in Gaza’. Na een uurtje werd de kop aangepast naar ‘Terwijl Trump in AI-video fantaseert over Gaza als luxe-resort, melden Palestijnen zes dode baby’s door onderkoeling’. En dat filmpje… Allemachtig. Je wéét dat het allemaal perfide aandachttrekkerij is, een eredienst voor de schaamteloosheid, en dat al die leugens er niet zijn om geloofd te worden maar om de waarheid te ondermijnen, en het is ongetwijfeld ook selectieve verontwaardiging type 1), nutteloze selectieve verontwaardiging, vanzelfsprekende nutteloze selectieve verontwaardiging, de saaiste soort, maar toch: uit welke vijver van kwaadaardigheid stijgt zo’n giftige bel op als dat fantasiegedrocht met bebaarde buikdanseressen en Trump en Netanyahu, zonder bovenstukjes, all-inclusive cocktails klokkend aan de rand van een zwembad bij Residence ‘Mass-a-graf’?
De actualiteit is momenteel zo eenduidig afschuwelijk dat er sleet komt op verontwaardiging. Maar iedereen neemt andere afslagen. NSC emmerde zo lang over het ondertekenen van een pamflet waarin de Nederlandse politiek zijn onvoorwaardelijke steun aan Oekraïne toezegt dat de hele wereldpolitiek in de tussentijd drie keer over de kop was gegaan en in het donker ondersteboven was blijven hangen, waarop NSC dan weer zei: ja, maar als we op de kop in het donker hangen, kunnen wij procedureel gezien niks ondersteunen, qua bestuurlijke transparantie en zo. Wat betreft verontwaardiging is NSC een onverdraaglijke 3). Later in de week stelde minister Van Weel (VVD) zich op achter een rechter die massaal bedreigd werd, maar daar was de minister zelf misschien ook wel een beetje debet aan, zodat zijn halfslachtige verontwaardiging alle kenmerken van een slappe 4) kreeg. En de linkse partijen? Verontwaardiging zat, maar een deel daarvan gaat nog altijd op aan mastodontenzand in de eigen motor. Kennelijk is er nog een vijfde richting op het verontwaardigingskruispunt: omhoog. Opstijgen en vanaf boven de eigen verontwaardiging bestuderen, net zo lang tot je er niet meer toe doet.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant