Het woensdag uitgelekte Songfestivalliedje van Claude volgt de blauwdruk van het perfecte Claude-liedje. Het Nederlands in zijn meertalige liedjes heeft plaats gemaakt voor het Engels. Begrijpelijk.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Dat Claude het Songfestival zou gaan bestormen met een meertalige inzending, was te verwachten. In Nederland werd hij bekend en geliefd met teksten in het Frans en het Nederlands, en met opgewekte liedjes die ook ergens bungelden tussen het oer-Hollandse levenslied en opwindende en zeer meezingbare dancepop.
In C’est la vie, dat woensdag een dag voor de officiële presentatie uitlekte, heeft het Nederlands plaats moeten maken voor het Engels. Waardoor Claude natuurlijk een internationale reuzenslag zou kunnen slaan op het Europese liedjesfestival, dat in mei wordt gehouden in de Zwitserse stad Basel. Nederland was al fan, nu de rest van Europa nog.
Voor Nederlandse luisteraars klinkt C’est la vie wel érg bekend in de oren. Het liedje lijkt sterk op de eerste singles van Claude, waarmee hij het zo goed deed in de Nederlandse hitlijsten maar ook al in grote concertzalen als de Ziggo Dome, waar hij optrad met het duo Suzan & Freek. De ‘la la la’s’ uit zijn hit Ladada keren enthousiast terug in C’est la vie (‘c’est la la la la la la vie’).
Ook de opbouw van het nummer volgt de blauwdruk voor het perfecte Claude-liedje. Het gaat van stemmige piano – en dus drama – naar behoorlijk stampende pop en dus levensvreugde: ook geen verkeerd Songfestivalpakket. De verwachting is dat Claude het verhaal over zijn eigen afkomst, als kind dat met zijn moeder vanuit de Centraal-Afrikaanse republiek Congo-Kinshasa vluchtte naar Nederland, kan vertellen in dit nummer over zijn bewogen leven. De videoclip bij het lied, die donderdag verschijnt, en de presentatie straks in Basel moeten een en ander nader verklaren.
Het zal niet de bedoeling zijn geweest, laat staan brutaal jatwerk, maar de titel van het nummer én de eerste noten en woorden lijken exact op het nummer van de Britse progrockband Emerson, Lake & Palmer, beter bekend als ELP. Hún C’est la vie verscheen op de beroemde liveplaat Emerson, Lake & Palmer In Concert uit 1979. Wie de intro’s van beide liedjes na elkaar opzet, kan niet om de overeenkomsten heen. Hopelijk doet de drummer Carl Palmer, het enige nog levende bandlid van ELP, dit niet.
Na de openingszetten verdwijnt alle eventuele rock overigens razendsnel uit het nummer. De strijkers en synths trekken in harmonie op naar de refreinen en in de finale kan Claude uithalen met een machtige stem, die de hoogte inschiet en straks echt wel wat kippenvel op de armen van een miljoenenpubliek kan blazen. Zijn vocale volume en bereik vormen een belangrijk wapen, zeker bij een enorm spektakel als het Songfestival.
Het liedje eindigt, zoals vaker met Nederlandse inzendingen, in retrospectie en rust, en uiteraard weer aan de piano. Het charisma van Claude kan dat stemmige einde waarschijnlijk uitstekend verzilveren en mogelijk zelfs een traantje ontlokken bij de tv-kijkers. Want ieder mens zal de boodschap van C’est la vie herkennen: soms zit het mee, soms zit het tegen, zo is het leven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant