Vanaf woensdag kan de eerste kosmische mijnbouwonderzoeker richting de ruimte vertrekken. Sonde Odin van bedrijf Astroforge moet de weg banen tot de uitbating van ruimterotsen die nu nog onberoerd door het zonnestelsel buitelen. Vier vragen over deze unieke missie.
is wetenschapsredacteur voor de Volkskrant. Hij schrijft over sterrenkunde, natuurkunde en ruimtevaart.
Wat gaat Odin doen?
Odin moet de weg banen voor toekomstige kosmische mijnbouw, oftewel grondstofwinning. Maar dan niet in de diepe grotten en groeven van de aarde, maar op ruimterotsen die veel metalen bevatten.
Zo’n drie kwartier na vertrek met een Falcon-9-raket van ruimtevaartbedrijf SpaceX zal Odin daarom koers zetten naar de planetoïde 2022 OB5, grofweg zo groot als een voetbalveld. Die reis zal zo’n driehonderd dagen duren.
Naar verwachting is de planetoïde relatief rijk aan metaal, iets wat de sonde moet helpen bevestigen door foto’s te maken. Daarbij hoopt Astroforge op een beetje mazzel: zit het metaal verstopt onder het oppervlak van de planetoïde, dan is er op de foto niets van te zien.
Waren er eerder niet ook al bedrijven die dit wilden?
Een jaar of tien geleden was grondstofwinning in de kosmos even heel populair. Bedrijven als Deep Space Industries en Planetary Resources werkten destijds toe naar een vergelijkbaar einddoel. Tot de investeringen plots opdroogden.
Deep Space Industries werd in 2019 verkocht, Planetary Resources ging een jaar eerder op in een blockchainbedrijf. Geen van die bedrijven bereikten ooit een planetoïde.
Door het succes van onder meer SpaceX is er echter hernieuwd optimisme over kosmische ondernemingen. Astroforge haalde inmiddels zo’n 55 miljoen dollar aan investeringen op voor zijn ruimtemijnbouwplannen.
Waarom zou je voor metaal helemaal naar de ruimte gaan?
Mijnactiviteiten op aarde zijn vervuilend, zo luidt het verkooppraatje van het bedrijf. ‘Deze grondstoffen uit planetoïden winnen is kostenefficiënter en heeft nul impact op onze planeet, iets wat leidt tot een groenere en winstgevendere aarde’, zo vat de eigen website het samen.
Astroforge richt zich in het bijzonder op metalen uit de zogeheten ‘platinagroep’, op palladium en rhodium bijvoorbeeld, die gebruikt worden in alles van de chemische industrie en medische instrumenten tot mobiele telefoons.
Hoe commercieel aantrekkelijk dit soort missies zijn, is onder meer afhankelijk van de opbrengst. Daarover lopen de verwachtingen echter nogal uiteen. Er zijn mensen die denken dat die opbrengst nooit voldoende zal zijn voor commerciële uitbating, maar ook optimisten die menen dat één flinke planetoïde meer zeldzame metalen zal opleveren dan meerdere eeuwen aan aardse mijnbouw bij elkaar opgeteld. Dat tekende The New York Times deze week op na een rondgang onder meerdere planetoïdeondernemers in spe.
Zelf als de opbrengt meevalt, resteren echter juridische en ethische kwesties. Want: heeft de mensheid wel het recht om planetoïden zomaar te beschadigen uit winstoogmerk? En zo ja: wie mag het materiaal dat ze daar ophalen dan houden?
Als Amerikaans bedrijf zal Astroforge kijken naar de wet die President Obama in 2015 ondertekende, waarin onder meer staat dat materiaal uit planetoïden op aarde mag worden verkocht. Maar de regelgeving hierover is nog nooit in de praktijk getest.
Odin vertrekt samen met twee maanmissies. Is dat normaal?
Raketten vervoeren vaker meerdere ruimtemissies tegelijk. Als sonde met het formaat van een magnetron past Odin in de laadruimte van de Falcon-9 bijvoorbeeld gemakkelijk naast de veel grotere maanlander Nova-C van Intuitive Machines, die bijna 5 meter hoog is en 2 meter breed.
Die lander bevat onder meer technologie om te zoeken naar water, met het oog op een toekomstig menselijk verblijf op de maan.
Naast die maanlander en Odin vervoert de raket ook nog de Lunar Trailblazer-sonde van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie Nasa. Die zal vanuit een baan om de maan de hoeveelheid en verschijningsvormen van het water op het maanoppervlak in kaart brengen.
Alles over wetenschap vindt u hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant