De lezersbrieven, over dure medicijnen, de nieuwe ontwikkelingshulp, een visje voor Roberta Flack, foto’s van walmende schoorstenen en mannen die zich afsluiten.
De uitgaven voor kankerzorg stegen van 270 miljoen euro in 2003 tot 2,7 miljard in 2019. Je kunt ervan uitgaan dat we al ver boven die 2,7 miljard zitten.
In de tijd van het onderzoek werkte ik in een kankerziekenhuis. Vragen hoe duur zo’n behandeling of medicijn is en hoeveel tijd je wint, was not done. Er kwamen steeds weer nieuwe hoopvolle medicijnen en behandelingen, altijd duur en met veel nare bijwerkingen. Meestal hadden ze niet het beoogde
resultaat, hooguit een verlenging van het leven met slechts enkele maanden. Pas bij de introductie van de immunotherapie kon je bij sommige kankers spreken van succes.
Nog altijd lijkt er een taboe te bestaan om over geld te praten, laat staan te suggereren dat er een leeftijdsgrens moet komen bij dure behandelingen die alleen het leven even verlengen. De tijd is gekomen voor zo’n gesprek, het is onbetaalbaar geworden en andere zorgkosten komen in het gedrang.
Yvonne Takken, Zaandam
Sinds een aantal dagen ben ik in Bujumbura, Burundi, als vrijwilliger om een groep technici de fijne kneepjes van zonne-energie bij te brengen. Wat me opvalt, is hoe zichtbaar de invloed van Trump en Musk hier is. Amerikaanse hulpprogramma’s zoals Usaid en Icap zijn inmiddels opgeschort, wat een flinke klap betekent voor de lokale ontwikkeling. Tegelijkertijd is de digitale infrastructuur hier vrijwel volledig afhankelijk van Starlink, het satelliet netwerk van Elon Musk.
Hoe valt dit te rijmen? Internationale hulp verdwijnt, terwijl het schaarse geld van een van de armste landen ter wereld rechtstreeks naar een van de rijkste stroomt. Is dit de nieuwe realiteit van ontwikkelingssamenwerking: minder steun en meer afhankelijkheid van commerciële giganten?
Martijn Schootstra, Amsterdam
Marcia Luyten vraagt zich in haar column af of de grondslag voor het inperken van vrijheid van meningsuiting moet worden verbreed. ‘Dat dwingt tot het reguleren, modereren en desnoods sluiten van sociale media, en het weren van de ontkenners van bewezen terreur en staatsterreur.’ Doel: het bestrijden van desinformatie. Het grote gevaar van dit soort ingrepen is dat ze werken naar gelang wìe aan de knoppen draait. Zie de huidige situatie in de VS. Wie bepaalt wat desinformatie is? Desinformatie is alleen te bestrijden door kennis en bewustwording. Al het andere werkt contraproductief.
H. van Noord, Middelburg
Het overlijden van de bejubelde 88-jarige Amerikaanse zangeres Roberta Flack werd in alle media gemeld. Toen zij eind jaren zeventig in De Doelen in Rotterdam optrad en ik haar namens haar platenmaatschappij begeleidde, eiste ze ineens in de pauze een tong (vis), anders zou ze niet beginnen. Het leek me geen grap, waardoor ik het Schouwburgplein oprende en in verschillende restaurants naar een tong vroeg. Het lukte bij een Japanner die er toen zat. Met de tong gewikkeld in folie en met bestek holde ik terug naar De Doelen. Terwijl het publiek een lange pauze had, wachtte mevrouw Flack rustig op haar tong.
Ze nam één hap en begon aan het tweede deel van haar optreden, Killing me softly.
Henk Penseel, Naarden
En ja hoor, weer een foto met grote witte uitstootwolken van Tata Steel in de column van Ana van Es. Of het nou in het Journaal is of in de krant: altijd als het over Tata gaat weer die grote dikke wolken. Dat Tata Steel schadelijke stoffen uitstoot naar de omgeving is bekend. Maar die wolken zijn vrijwel altijd gewoon stoom, hoor. Waterdamp. Niks mis mee.
Nick van der Heul, Alphen aan den Rijn
Jip Söentken doet een rake observatie: vrouwen benoemen hun hobby’s minder vaak. Maar vrouwen oproepen om hun hobby’s vaker te benoemen is ‘fixing the women’. Het echte probleem: het gebrek aan recht op ongestoorde tijd voor jezelf. Dat idee heet A Room of One’s Own, en mannen hebben dat allang begrepen. Ze verdwijnen op de racefiets, gamen met een koptelefoon op, scrollen eindeloos op hun telefoon – en niemand die ze stoort. Nu is het tijd dat mannen dat ook voor hun partners mogelijk maken. Niet door ze te helpen ‘hun hobby te benoemen’, maar door ze de ruimte te geven om te doen wat ze willen, zonder verantwoording af te leggen.
Maartje Luijk, Rotterdam
Nu Trump en Poetin onder één gevaarlijk hoedje spelen, hoor ik steeds ministers en deskundigen zeggen dat we met ons allen hebben zitten slapen. Dat is een misverstand. We hebben ons steeds beschermd geweten door de internationale rechtsorde en gedacht dat die eeuwig en onschendbaar is. Nooit hebben we gedacht dat die orde en haar instituties zelf bescherming nodig zouden hebben. Dat moment is nu. Word wakker, mensen, andere rechten hebben we niet.
Clara Legêne, Etten-Leur
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant