DeAmerikaanse zangeres Roberta Flack was een halve eeuw geleden ongenaakbaar in trage ballads als ‘Killing Me Softly With His Song’. Ze werd dankzij een cover van hiphopgroep The Fugees aan de vergetelheid ontrukt.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
De popwereld was soulzangeres Roberta Flack, die maandag op 88-jarige leeftijd in New York overleed, al bijna vergeten toen hiphopgroep The Fugees in 1996 een enorme hit hadden met wat in Nederland Flacks bekendste liedje was.
‘Strumming my pain with his fingers/Singing my life with his words’, begon zangeres Lauryn Hill de Fugees-versie van het liedje Killing Me Softly With His Song, dat 23 jaar eerder in Nederland naar de derde plaats van de Top 40 werd gezongen door Roberta Flack.
Hill moet aan Flack gedacht hebben toen ze het inzong. Het liedje was weliswaar niet door de soulzangeres zelf geschreven, maar haar versie gold in ieder geval tot aan 1996 als de definitieve vertolking.
Het was een beetje vergelijkbaar met Flacks andere grote hit uit de vroege jaren zeventig: The First Time Ever I Saw Your Face. Flack zette het in 1969 op haar eerste album First Take. Dat mocht ze op aanraden van pianist Les McCann maken voor Atlantic. McCann had de zangeres in een nachtclub in Washington aan het werk gezien en zag het potentieel.
First Take was een mooi album, maar deed aanvankelijk weinig. Dat gold ook voor Flacks versie van The First Time Ever I Saw Your Face, dat geschreven was door de Britse folkzanger Ewan MacColl. Totdat het in 1971 terechtkwam op de soundtrack van Play Misty For Me: een film van en met Clint Eastwood. Het liedje werd in 1972 ook in Nederland een grote hit.
Het was de onderkoelde, bijna emotieloze, maar toch warme en kraakheldere stem van de zangeres die deze hits, en ook Feel Like Making Love van een paar jaar later, zo bijzonder maakte. Roberta Flack was ongenaakbaar in de trage ballads, maar ze had meer moeite met het uptempo materiaal dat naarmate de jaren zeventig vorderden, dankzij de opkomst van disco, de de voorkeur kreeg van publiek en radiostations.
Maar Flack had ook Donny Hathaway nog. De soulzanger, die veel meer succes verdiende dan hij had, vond koppelde haar aan platenmaatschappij Atlantic. Dat bleek in 1972 een goede zet. Roberta Flack & Donny Hathaway, het album dat ze in 1972 samen maakten, is nog altijd een van haar mooiste. Het leverde het duo een wereldhit op: Where Is The Love. Fraai was ook hun The Closer I Get To You, een soulballad die in 2003 nog door Luther Vandross en Beyoncé werd gezongen.
Maar toen Hathaway zich in 1979 van het leven beroofde, leek het gedaan met de successen van Flack. Ze maakte nog vele albums en had in 1983 een hit met Peobo Bryson (Tonight I Celebrate My Love For You), maar ze verdween steeds meer uit beeld.
In 2016 werd ze getroffen door een beroerte. In 2022 kreeg ze de diagnose ALS en gaf ze aan niet langer meer te kunnen zingen. Maar de hits die ze begin jaren zeventig scoorde, behoren nog altijd tot de mooiste soulmuziek uit haar tijd. Daar hielpen The Fugees muziekliefhebbers in 1996 toch maar mooi aan herinneren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant