Vijf jaar lang fietste ik elke ochtend en middag langs het Weldam, tussen Goor en Diepenheim. Op de prachtige havezate woonde Alfred Solms, een zeer aimabele Duitse graaf. Hij heette voluit zu Solms Sonnewalde, verwijzend naar zijn familielandgoed in voormalig Oost-Duitsland. Dat landgoed werd aan het eind van de Tweede Wereldoorlog bezet en vernield door de Russen, waarna de Duitse communisten het historische erfgoed onteigenden en verwoestten.
Dergelijke geschiedenislessen lijken bij een flink deel van de financiële elite te zijn weggezakt. Vorige week prees de Duitser Mathias Döpfner, de grote baas bij uitgever Axel Springer, de duistere speech van de Amerikaanse vicepresident JD Vance. Döpfner vond het ‘inspirerend dat een buitenlandse politicus de vraag stelt of het slim is om 20 procent van de kiezers de boodschap te geven dat ze niet gehoord zullen worden’. Hij doet daarmee wat veel rijke supporters van extreemrechts doen; zich verschuilen achter quasi-democratische verweren, terwijl ze evident geen moer geven om de gewone man.
Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Döpfer, die ooit zei voor Trump ‘te bidden’, is fan van Elon Musk en zijn perfide Amerikaanse oligarchie van techmiljardairs; hadden we dat in Europa maar! Toen hij in 2023 zijn 60ste verjaardag vierde was Elon Musk eregast, met aan zijn hand de Nederlandse Eva –‘MAGA Hari’– Vlaardingerbroek als date. Uiteindelijk koos Musk een nog jongere fascistfluencer om zijn dertiende (!) kind te dragen en moet Vlaardingerbroek het doen met een Italiaan die een nulletje of zes minder waard is, maar dat terzijde.
De bewondering voor de immer krankzinniger wordende Musk is wijdverspreid bij Europese rijken, die zich steeds openlijker bekeren tot extreemrechts. De rijkste van allemaal, de Franse tasjestycoon Bernard Arnault, zei dat Frankrijk ook wel een Musk kon gebruiken. Ook in Nederland fluisteren ondernemers over het gelijk van het Trusk-regime. De vraag is echter wat de Europese elite in hemelsnaam te winnen heeft bij een oranje protectionist en een ketamine- en subsidieverslaafde gek met kettingzaag.
Niets heeft Europa rijker gemaakt dan de wereldhandel, die nauw verbonden is met het internationale recht. Nu Trump beide aanvalt, en nota bene The Economist op zijn zwarte lijst van verboden media heeft geplaatst, is dat slecht nieuws voor Europese rijken. De bewondering voor Musk duidt in het geval van Döpfer zelfs op een Stockholm-syndroom; big tech vreet door haar monopolistische verdienmodellen de traditionele Europese media aan alle kanten op.
Maar belangrijker nog: de extreemrechtse kiezer kan niet oneindig in de eigen voet blijven schieten; op een gegeven moment heeft-ie geen voet meer om op te staan. Musk en zijn techbro’s worden nu al vrij massaal weerzinwekkend gevonden en in Europa zal dat met de pro-Russische houding van Amerika nog veel sneller gaan. Wie Bill Gates en George Soros kan haten op basis van leugens, kan net zo makkelijk Elon Musk haten op basis van de waarheid.
Een kortzichtige rijke jubelt als de pendule zijn kant op zwaait, terwijl een verstandige rijke jubelt als de pendule zich rustig houdt. Een corrupte techoligarchie zal het leven van de gewone man niet beter maken, en een tegenreactie zal niet uitblijven. Daarbij zouden de rijken er verstandig aan doen zich tijdig te herinneren dat het fascisme en communisme twee loten aan dezelfde totalitaire, onvrije stam zijn. Het is bepaald niet denkbeeldig dat de huidige tijd van extremen tot een grote escalatie leidt, waarna een tegenovergesteld extreem ervoor in de plaats komt. Het zijn hoe dan ook de rijken die het meeste te verliezen hebben; daar is de geschiedenis volstrekt helder over.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant