Ze schrok, ik zag het. Niet van mijn verschijning, want ze liep voor me uit, maar van mijn voetstappen in het stille straatje waar de straatlantaarns nog niet brandden. Kun je aan de rug van een vrouw aflezen dat ze haar uiterste best doet om niet over haar schouder te kijken? Ik denk van wel.
Bekentenis: Ik moet op zo’n moment alle zeilen bijzetten om mij niet beledigd te voelen. Hoezo jaag ik je schrik aan? Pas daarna denk ik aan mijn dochter en mijn vrouw, aan de akelige dingen die sinds mensenheugenis in stille, donkere straatjes gebeuren, en aan de gure wind die overal opsteekt, waarin kreten klinken als ‘your body, my choice’.
Toen de vrouw tóch keek, schichtig was het woord, en ik blijkbaar genoeg ongevaarlijkheid wist uit te stralen, zag ik de spanning wegsijpelen uit haar tred. In elk geval tot de volgende straathoek. Wat bleef hangen was de zweem van iets verdrietigs, bijna tastbaar.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant