Soms is de baan als sportverslaggever zo mooi, dat je jezelf in de arm knijpt of het werkelijk gebeurt wat je meemaakt. Het is kijken, huiveren, wippen op je stoel, jezelf verbazen, lachen, een zinnetje tikken, twee zinnetjes schrappen, een half stuk weggooien, opnieuw iets opbouwen. Tegelijkertijd de euforie beleven, plus de ongelooflijke spanning tot de laatste seconde.
Verlenging in Eindhoven en Amsterdam, diep in de nacht thuis, maar wat maakt het uit. Dit is waar het voor iedereen in het stadion om draait. Het leven voelen, tot in elke porie. De mars door Europa van Feyenoord, PSV, Ajax en AZ werkt aanstekelijk, waarbij AZ zelfs totaal geen moeite had met een opponent met een veel grotere naam. Galatasaray was zonder ziel.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nederland toonde juist zijn ziel. Het is alleen vrij apart dat het narratief opeens luidt dat het succes van de clubs is veroorzaakt door zogenoemd Zuid-Amerikaans of Zuid-Europese emotie toe te voegen aan de oude waarden van het poldervoetbal. Grinta. Hoezo? Waren al die schitterende teams uit het verleden dan Zuid-Europees? Met Willem van Hanegem, Wim Rijsbergen, Johan Neeskens, Frank Rijkaard, Ruud Gullit, Marco van Basten, Jan Wouters, Edgar Davids, Mark van Bommel, Nigel de Jong en talloze anderen, al die mannen die vooropgingen in de strijd, voor wie alleen winnen telde.
De verbetenheid is hoogstens herontdekt, na een aantal jaren rust op de plaats. Joey Veerman trapte ballen weg in de slotfase tegen Juventus, een week nadat hij had geroepen dat hij altijd de voetballende oplossing blijft zoeken.
Ajacied Kenneth Taylor voetbalde een minuut op één schoen, waarvan een mooi filmpje is gemaakt. Schoen verliezen, maar verder. Onderweg schoen oprapen en intussen blijven voetballen, want er is geen tijd om de schoen aan te trekken. Balletje verdedigen. Schoen aan, eindelijk.
Het mooist was dat Taylor na afloop zei dat hij deze kwaliteit van strijd en mentaliteit in zichzelf heeft ontdekt, dat hij zich verrijkt voelt. Het besef drong tot hem door dat hij een andere weg diende in te slaan, om van zijn loopbaan meer te maken dan een doorsnee succes.
Givairo Read van Feyenoord had dat besef niet nodig, als jongen van 18 die zonder ontzag de Portugese pingeldoos Leao in zijn achtertas stopte. Wat wel opvallend is, is dat vier van de vijf clubs in de afgelopen week minder balbezit hadden dan de tegenstander, wat bij Ajax logisch is na de rode kaart.
Vroeger koketteerden Nederlandse trainers met uitspraken over 70 procent balbezit, ook als ze met 3-0 verloren. Dat is veranderd, ook door de invloed van buitenlandse trainers. De Italiaan Francesco Farioli van Ajax wil vooral controle. Maarten Martens van AZ, een Belg, haalde onlangs op typerende wijze zijn schouders op, toen iemand opmerkte dat AS Roma meer balbezit had dan AZ. Alsof dat belangrijk was. AZ had gewonnen.
Vasthouden dus, Nederlandse clubs. Nu nog een beetje meer van die andere Nederlandse waarden in het voetbal, in de geest van de soli van Noa Lang, het lef van Feyenoord na rust en de dominantie van AZ. Als er dan toch nog iets te wensen valt, laat het een scheutje meer voetbal zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns