Met een 7de plaats in de eredivisie en een schamele begroting van 14 miljoen euro is Go Ahead Eagles dé verrassing van het seizoen. ‘Niemand staat boven het team. Daarom is de sfeer zo goed.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Ook in doordeweekse, serene stilte rond het stadion is de Adelaarshorst in Deventer bloedmooi. Wapperende vlaggen. Gedenkstenen in de muren. Oude foto’s van nooit vergeten vedetten. Het frisse geel en rood. De indrukwekkende herdenkingsplaats voor overleden supporters. Voetbal is hier een zaak van leven en dood.
Op het hoofdveld ligt een zeil, om de vorst weg te houden van het gras. Een man veegt de tribunes, stoel voor stoel. Spelers lunchen. Go Ahead Eagles staat 7de in de eredivisie, met een begroting van 14 miljoen euro – een schijntje vergeleken met de clubs op de plekken 1 tot en met 6 – en verheugt zich op een unieke week.
Zondag naar de Johan Cruijff Arena, tegen Ajax, dat vijf punten voorsprong kan nemen op PSV. Vervolgens twee keer PSV: woensdag in Eindhoven, in de halve finale van de beker, en zaterdag thuis, voor de competitie.
Go Ahead beheert de sleutel van menig deur naar de afloop van het seizoen. Op het vrolijke gezicht van aanvoerder Mats Deijl is de voorpret gegrift. ‘Ajax sleept punten binnen. Niet met oogstrelend voetbal, maar effectief. Die strijd is leuk om naar te kijken. Het worden drie mooie, lastige wedstrijden.’
Op dagen van wedstrijden versnelt het ritme van het voetbalhart in de stad. Deijl woont vlakbij het centrum: ‘Deventer is een kleine stad met veel arbeiders. Iedereen kent elkaar. Zolang het goed gaat is het leuk. Ik zou het weleens willen meemaken als… o nee, dat wil ik helemaal niet meemaken. Ik heb al vier jaar Hosanna gehad.
‘Voetbal is hier alles voor veel mensen. Als zij in het weekeinde naar het stadion gaan, willen ze lekker kunnen schreeuwen naar ons, naar de tegenstander. Dat vinden ze prachtig. Het eerste wat ze van ons verwachten is energie. Gas geven. Rennen. Dat moet. Er worden alleen spelers gehaald die dat in elk geval kunnen. Hoe langer je in de eredivisie verblijft, hoe meer geld je kan uitgeven aan betere spelers. Maar het eerste vereiste blijft: hard willen werken. Verdedigende taken doen. Mouwen opstropen is het minimale, al verwachten we tegenwoordig meer.’
Een van de spelers die het niveau verhoogde is Jakob Breum (21) uit Odense, Denemarken. Als aanvallende middenvelder staat hij zesde op de topschutterslijst van de eredivisie, met negen doelpunten. Hij loopt makkelijk, heeft inzicht en scorend vermogen, gekoppeld aan techniek. ‘We spelen als team. We hebben niet de duurste spelers, maar we verdedigen met elf man en vallen aan met elf man. Niemand staat boven het team. Daarom is de sfeer zo goed.’
Zeker in thuisduels is Go Ahead een geduchte opponent. ‘Ik praat soms met Deense tegenstanders. Het is geen pretje voor ze hier. De sfeer is intens. Dit stadion heeft vaak het momentum. Bij bijna elke thuiswedstrijd hangt een verbazingwekkende sfeer, die we in ons voordeel gebruiken.’
Zo is Go Ahead. Werken, samenzijn, de sfeer aanvoelen, het publiek iets bieden. Deijl: ‘We hebben een duidelijke manier van werken, een eigen cultuur. Als je hier komt voetballen, moet je veel verdedigen. Als je de bal verliest, moet je terug sprinten. We kunnen het ons niet veroorloven dat er één of twee voorin blijven hangen. Iedereen is daar streng op. Als je nieuwe speler bent en je schakelt twee, drie keer niet om, krijg je dat meteen te horen. De club selecteert spelers met bepaalde kenmerken. Wij hoeven niet tegen elkaar te schreeuwen.’
Rechtsachter Deijl is de aardige, lief ogende (‘ik ben ook lief’), welbespraakte, meestal faire aanvoerder, die nooit iemand zomaar omver schopt. ‘Ik probeer veel met mijn hersens te doen en na te denken over het spel.’ Hij krijgt het druk in het drieluik, met dribbelaar Mika Godts als linksbuiten van Ajax, of eventueel met de net aan Ajax verkochte Oliver Edvardsen, en dan misschien twee keer tegen Noa Lang van PSV, van wie hij intens genoot in het duel met Juventus.
Go Ahead legde een stevig fundament, mede dankzij oudgedienden in de directie als Jan Willem van Dop en Paul Bosvelt. Deijl koestert het familiegevoel, de vriendelijkheid alom en de openheid. Nee, toen de leiding Jakob Breum benaderde, had de Deen nog nooit van Go Ahead Eagles gehoord. ‘Het Nederlandse voetbal is niet op televisie in Denemarken, op een paar topwedstrijden na. Ze zeiden dat het een familieclub was.’
Hij woont met zijn vriendin in een appartement naast een restaurant. ‘De hulp is geweldig. Met alles. Ze regelen een huis, helpen je in te burgeren in Nederland. Als er iets is in je huis, al is het vrijdagavond laat, komt er iemand kijken. De afstand tussen supporters, spelers en medewerkers is klein. Je bent gewoon een van de buurtgenoten, zei mijn buurman, een restaurateur. Iedereen doet aardig tegen elkaar.’
Breum ontwikkelt zich snel, na een eerste seizoen waarin hij vaak op de reservebank zat en inviel als vleugelaanvaller. Hij twijfelde nooit aan zijn kunde, opgedaan door eeuwige training vroeger. Eindeloos wegdraaien, na ontelbare passes van een trainer. ‘Alleen wegdraaien. Dat zit zo in mijn bewegingen gebakken, en dan zijn er nog meer kwaliteiten om te ontwikkelen.’ Hij wilde altijd goals maken na dribbels, of uit schoten.
‘Niet alleen rennen van kant naar kant, maar tussendoor iets creatiefs doen.’ Bescheiden reageert hij op het compliment dat hij een van de beste spelers in de competitie is. ‘Oh, dank je wel. Ik had verwacht een goed seizoen te kunnen spelen en qua goals gaat het beter dan verwacht. Om me heen merk ik soms verbazing over mijn niveau, maar ik ben niet verrast. Ik geloof in mezelf.’
Trainer Paul Simonis vroeg Breum of hij ‘op 10’ wilde spelen, als aanvallende middenvelder in het centrum, door de blessure van Søren Tengstedt. Hij gedijt bovendien in een wereld van Scandinaviërs, want Go Ahead lijkt ze te verzamelen in Deventer. Het grappige is dat ze in hun eigen taal met elkaar spreken. ‘We verstaan 80 procent als we onze eigen taal spreken: Noors, Zweeds, Deens. De woorden en de uitspraak zijn soms ietsje anders, maar we zijn al een tijdje samen. We lachen om elkaars stomme woorden.’
Zo is Go Ahead een hardwerkende, goed functionerende, relatief goedkope machine, met een nauwkeurig afgestemde methodiek. Deijl: ‘Andere spelers staan op nadat iemand is vertrokken. Vaak hebben we de nieuweling al in huis. Afgelopen zomer was het onrustig. Onze eigenaar overleed, de trainer en sommige basisspelers gingen weg. Na een moeizame start zijn we snel goed gaan spelen, met lovende kritieken.
‘Dat past ook bij de visie van de scouting, anticiperen op vertrekkende spelers. Nieuwelingen krijgen tijd om zich aan te passen, om te settelen met hun vriendin. Het is niet dat ze zeggen: jij bent gehaald voor 5 miljoen. Schiet er maar twintig in, anders ben je mislukt. Als het even minder gaat, is er niet meteen paniek. Iedereen is realistisch.’
Het gaat soms zo goed dat het publiek verwend raakt. Deijl: ‘In mindere fases merk je dat ze op de tribune reageren. Zo van: wat is dit nou? Ga weer eens aanvallen. Laat ons genieten. Maar het is ook positief dat ze kritisch zijn. Ze zijn verwend met mooi voetbal. Aan de andere kant denk ik: ga niet fluiten als we de bal een keer zomaar naar voren trappen. Blijf ons steunen.’
Ze verheugen zich op de wedstrijden van het jaar. Breum: ‘We hebben alle kansen, ook zondag tegen Ajax. Als wij er niet in geloven, gelooft niemand erin. In dat intense spel moet ik gewoon mezelf zijn, plezier hebben als ik de bal heb. Voor mij werkt het het beste als ik niet te veel nadenk, als ik de hersenen een beetje vergeet.
‘Vroeger dacht ik misschien te veel na over wedstrijden. Nu ga ik gewoon lekker voetballen. Mijn vertrouwen is groot, omdat ik dit seizoen elke wedstrijd speel. Ik bekijk het per wedstrijd. Dat klinkt als een politiek correct antwoord, maar zo is het gewoon. Ik moet nu goed spelen, om over vijf of tien jaar echt iets bereikt te hebben. Dus heeft het geen zin om veel over de toekomst na te denken, want ik moet goed voetballen in het heden.’
Deijl, over komende week: ‘Het is heel veel als als, maar wij hebben veel in de hand. We staan er alleen niet zo bij stil. We vliegen er gewoon in. Dit is wat je wil als voetballer. Mooier dan dit kan het niet.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant