Aan het begin van de coronacrisis sprak ik een aantal BN’ers die ‘vragen hadden’ over het overheidsbeleid omtrent vaccins, mondmaskers en anderhalve meter. Hun nieuwsgierigheid was vaak begrijpelijk en de vragen soms oprecht, maar ze stelden ook veel vragen die verkapte statements waren: vragen waarop elk antwoord afketste. JAQ-ing, bleek dat oeverloze gevraag te heten, Just Asking Questions.
Een handige methode, want je legt de last van het antwoord bij de ander. Je zegt bijvoorbeeld: goh, het aantal abortussen stijgt nogal (ja, dat is zo), moeten wij niet eens zorgvuldig gaan kijken waarom? Ligt dat aan de afschaffing van de bedenktijd? Leg jíj dit eens uit?
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Caroline van der Plas stelt deze vraag inmiddels wekelijks. Op zich geen verkeerde vraag, ook al is bekend dat die stijging al voor de afschaffing van de bedenktijd is ingezet. Toch denk ik dat de vraag vooral is bedoeld om vraagtekens bij abortus te zetten. Veelzeggend is dat Van der Plas vorige maand in een debat aankondigde niet te spreken van het neutrale ‘abortus’, maar van ‘het afbreken van ongeboren leven’, dat ‘bescherming verdient’.
Toen vorige week de EO een kundig opgeklopte peiling presenteerde waaruit zou moeten blijken dat ‘steeds meer ouders abortus kiezen omdat het geslacht van hun kind hun niet bevalt’, zette Van der Plas haar naam met de christelijke partijen onder Kamervragen: moest er geen onderzoek komen naar de redenen voor abortus? Donderdag schaalde Van der Plas gelijk op: ze diende met de SGP een motie in, om bij álle abortussen verplicht redenen te gaan registreren.
Veel kans maakt zo’n motie vermoedelijk niet: de VVD zegt ervoor te gaan liggen, de vraag is wat NSC en de PVV doen – hun leiders stemden toentertijd, net als Van der Plas, tegen de afschaffing van de bedenktijd voor abortus. Tweede Kamerlid Harry Bevers (VVD) hééft al antwoorden gegeven, bij dat debat in januari. Er wordt al ‘bij voortduring’ onderzoek gedaan naar de motivatie voor abortus, zei Bevers. Ook in opdracht van de overheid.
Uit onderzoek van Amsterdam UMC, Fiom en de Universiteit Utrecht blijkt dat vragen naar redenen voor abortus complex is, omdat het besluit (in 95 procent van de gevallen) volgt uit een combinatie van redenen, intuïties en gevoelens, en mensen vaak sociaal wenselijke antwoorden geven. Pogingen zoiets persoonlijks terug te brengen tot vakjes slaan de boel plat.
Grappig: als je desondanks tóch verplicht bij klinieken registreert waaróm vrouwen een abortus kiezen, zoals in tal van Amerikaanse staten gebeurt, krijg je niks bruikbaars terug. In een Amerikaans onderzoek las ik dat 95,9 procent van de zwangeren die abortus kiest dat doet om elective reasons. Wat dat is? Alle redenen die niet de gezondheid van de vrouw of het embryo/de foetus betreffen. Verhelderend. Ze kozen de keuze omdat ze hem kozen. Hen moverende redenen.
Misschien dat zwangeren aanvoelen dat informatie tegen ze kan worden gebruikt. Want tegen wie verdient dat ongeboren leven eigenlijk bescherming? Ja, zei Van der Plas, ‘natuurlijk’ kunnen vrouwen beslissen zonder bedenktijd, maar: ‘Ik ken ook vrouwen die zeggen: hadden ze maar meer vragen gesteld, want die hebben heel veel spijt dat ze voor een afbreking hebben gekozen.’
Daar hebben we ’m, de oude vertrouwde suggestie dat vrouwen met wat externe bemoeienis tot een betere keuze hadden kunnen komen. Het hardnekkige en neerbuigende idee dat, in weerwil van onderzoek, anderen lichtzinnig met hun rechten omspringen. Je hoeft niet lang te krabben om de betutteling onder de bezorgdheid te vinden. Toch zullen er nog tal van dit soort vragen worden gesteld door de Baarmoeder Bemoei Brigade en hun christelijke partners, omdat het fatsoen nu eenmaal wil dat je antwoord geeft.
Wat ook kan, wanneer je een overbodige vraag krijgt: een overbodig antwoord geven. In een van de onderzoeken naar de motivatie voor abortus zag ik een prachtige categorie, die vaak was aangevinkt en die altijd klopt: ‘Het willen beperken van het aantal kinderen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant