Van teergevoelige adagio’s tot bubbelende baslijnen en rafelige akkoorden: dit zijn de beste albums van dit moment.
Deze muziek van rockster Sam Fender lijkt op People Watching (★★★★☆) origineler en minder gekopieerd van zijn grote voorbeelden Bruce Springsteen en andere vooral Amerikaanse rockers. Dat zal te maken hebben met de komst van een andere held van hem: Adam Granduciel, zanger en gitarist van The War on Drugs. Hij is medeproducer en dat hoor je meteen al in het het titelnummer People Watching. Lees de recensie.
Solist en orkest voeren op The Age of Extremes (★★★★☆) voortdurend levendige, vindingrijk gecomponeerde gesprekken. Tegenover de teergevoelige adagio’s staan verfijnde, vliegensvlugge solo’s. Fransesco Corti stort zich erop als een bezetene – een feest voor het oor. Lees de recensie.
De Franse Oklou maakte een sprankelende, soms hypnotiserend mooie elektronische popplaat, die zich ook niet zomaar laat vergelijken met wat voor stijlgenoten dan ook. De melodieën op Choke Enough (★★★★☆) lijken vaak ontsnapt uit de klassieke muziek, of de antieke volksmuziek. En ze worden steeds geknoopt aan bubbelende baslijnen en rafelige akkoorden op haar synths, die weer uit de goede oude trance lijken gewipt. Lees de recensie.
De bijzondere synergie tussen Jef Neve en Teus Nobel wordt een album lang bewezen met het live in België opgenomen Esho Funi (★★★★☆). Neves virtuoze spel verraadt zijn scholing in klassieke muziek, waar Nobel dan weer heel speels op reageert. Nergens zitten ze elkaar in de weg. Lees de recensie.
Nu haar debuutalbum Like a Ribbon (★★★★☆) er is, valt pas goed op hoe origineel de muziek van John Glacier is. Het is door alle rondgestrooide stijlelementen heen echt moeilijk een ingang te vinden, Glacier zet de deur liever op een kier. Maar als je die eenmaal open hebt, ontvouwt zich een donker maar zeer intrigerend universum. Lees de recensie.
Jack Quartet laat de extreme dynamische verschillen en vreemde speeltechnieken van componist John Zorn organisch klinken. Het is enorm knap om alle fijne details en abrupte wendingen zo exact te timen. Zorns muzikale ingevingen komen en gaan, er lijkt soms geen touw aan vast te knopen – en dat is precies wat dit album zo leuk maakt. Lees de recensie.
Het Rotterdamse Rats on Rafts houdt op het vierde album Deep Below (★★★★☆) een paar kernwaarden in ere die in het courante aanbod steeds vaker worden vergeten, zoals eigenwijsheid en authenticiteit. Het album is niet makkelijk, maar wel rijk, analoog opgenomen door een band wars van behaagzucht. Lees de recensie.
Het was even wachten, maar na zeven jaar verschijnt er een nieuw album van de Nederlandse violist Liza Ferschtman (45). Reserveer voor haar Vioolconcert van Johannes Brahms (1878) gerust een plekje op de plank met topuitvoeringen.
De juweel van het album Brahms en Suk (★★★★☆) is Fantasie in g-klein van de Tsjechische Josef Suk (1902). Dit laatromantische spektakelwerk sleurt je mee tussen feestpassages, lyriek en momenten vol dreiging. Lees de recensie.
In haar moederland Nieuw-Zeeland is Nadia Reid (33) een graag gehoorde singer-songwriter, maar in Europa opereert ze nog onder de radar.
Op haar vierde album Enter Now Brightness (★★★★☆) gebeurt vrij veel, maar een geheel blijft het toch, dankzij Reids warme, soepele zang en de melodieuze kwaliteit van de liedjes, die hoog blijft tot het einde. Lees de recensie.
Singer-songwriters die zich kwetsbaar opstellen zijn er veel, maar zelden worden de kaarten, met psychiatrische diagnose en al, zo open op tafel gelegd als door Jacob D. Edward. Borderline (★★★★☆) heet het album.
Achter de artiestennaam gaat de Volendammer Jack Deen schuil. Hij zingt over zijn dirty laundry en het gevecht tegen zijn demonen, in tien liedjes die soms beklemmend zijn, maar ook veelzijdig, elegant zelfs. Lees de recensie.
Na twee vrij kleine albums trekt trompettist Ambrose Akinmusire op zijn nieuwe album Honey From a Winter Stone (★★★★☆) alles uit de kast. In vijf kwartier versmelten hiphop, jazz en kamermuziek op een manier die gek genoeg nauwelijks geforceerd aandoet. Dat zal te maken hebben met de ruimte die Akinmusire alle partijen geeft. Nergens klinkt het te vol of overdadig. Lees de recensie.
Sharon Van Etten & The Attachment Theory (★★★★☆) contrasteert met de soloplaten van Sharon van Etten, die naar gothic americana neigen. Gebleven is de rockbasis en die ijle stem boven het trage, romantische duister. Die is nu meer elektronisch ingekleurd. Soms klinkt Van Etten, door ritmische keyboardlijntjes, als een zangeres in een wavebandje. Lees de recensie.
Dat de musiceerdrang van Georgian Chamber Orchestra Ingolstadt onverwoestbaar is, concludeer je uit dit album met fluitsonates van Carl Philipp Emanuel Bach (★★★★☆).
Die experimenteerde rond 1750 als geen ander met emoties. In de vrije jaren tussen vader Bach en de jonge Mozart was het uitproberen en dollen. Doe er de Israëlische fluitist Ariel Zuckermann bij, tevens chef van het Georgisch Kamerorkest, en de opwinding wordt tastbaar. Lees de recensie.
De Amerikaanse tenorsaxofonist James Brandon Lewis (41) is inmiddels toe aan zijn zestiende album. Lewis’ composities zijn speels en meestal gegoten in liedjesvorm, wat van Apple Cores (★★★★☆) wellicht een van zijn meest uitnodigende albums maakt. Maar hoewel compact en binnen de lijnen, blijven zijn solo’s onverminderd vurig en krachtig. Lees de recensie.
De albums van Lilly Hiatt zijn vaak erg persoonlijk en al is haar zesde dat ook, Forever (★★★★☆) is vooral een zeer opbeurende rockplaat.
Want al zoekt Hiatt op het countrynummer Man nog de klaaglijke ondersteuning van de steelgitaar, op de rest van de plaat viert zij duidelijk het leven en een nieuwe liefde, in scherp scheurende gitaarrockers. Lees de recensie.
Zoals het een romanticus betaamt, rekte Schumann gevoelsgrenzen op en gooide hij conventies overboord. Zo ruilde hij de inmiddels versleten Italiaanse muziekterm appassionato in voor mit leidenschaftlichem Ausdruck, goed Duits voor hartstochtelijk expressief. Alina Ibragimova heeft er op Schumann: Violin Sonatas (★★★★☆) het ideale geluid voor. Haar streek: zijdezacht. De kleuren: van bleek tot gloeiend. Lees de recensie.
Het Noorse folkproject Wardruna is live al jaren een sensatie. De liederen zijn in de studioversies vaak wat plechtstatig en haast kerkelijk, maar Birna (★★★★☆) klinkt soms ook bloedstollend mooi. Vooral het dromerige, spiritueel verantwoorde middenstuk van de plaat dompelt je onder in een oude en mysterieuze wereld. Lees de recensie.
FKA Twigs refereert op Eusexua (★★★★☆) samen met haar vaste Britse producer Koreless nadrukkelijker aan techno, zonder overigens helemaal los te gaan in euforische dance.
Het knappe is juist dat de elektronica die haar imponerende sopraanstem omgeeft steeds net wanneer een hoogtepunt lijkt bereikt, wordt ingehouden of een andere weg inslaat dan verwacht. De muziek is broeierig, de beats knisperen en FKA Twigs ontpopt zich in haar veelzijdigheid en zucht naar experiment en muzikale spanning opnieuw als erfgenaam van Björk en Kate Bush, wier stembuigingen ze goed heeft bestudeerd. Lees de recensie.
Op Mapambazuko (★★★★☆) wordt de sprankelende gitaarpracht uit de Congolese soukous samengebracht met de Colombiaanse ritmes uit de cumbia en de wonderlijke dansmix klinkt als een klaterende bergbeek, waar af en toe een rotsblok in valt. De elektronica en analoge synthesizers van de Peruaanse Alejandra Cardenas, alias Ale Hop, leggen de beat onder de vederlichte gitaarstukken en trekken die soms ook weer wat naar beneden, met knerpende bassen of krakerige arpeggio’s. Lees de recensie.
In Gezinsverbijstering (★★★★☆), het derde deel van Meindert Talma’s goudeerlijke memoires op muziek en in boekvorm, beschrijft ‘Nederlands onbekendste popster’ de jaren 2002-2005, waarin hij onder meer vader wordt van een dochter. De verhalen zijn mooi, de liedjes soms zelfs nog beter. Lees de recensie.
Scorched Earth (★★★★☆) verdrinkt in muzikale weemoed. Het is erg toegankelijk, en liedjes als With Autumn I Surrender beginnen als rustige popballades, met piano en kalme gitaren die wat doen denken aan die van het Franse Alcest. Maar steeds komt – gelukkig – die dikke gitaarsound de rust verstoren, met weliswaar zware, maar soms verbijsterend mooie melodieën. Een prachtband. Lees de recensie.
Barokviolist Théotime Langlois de Swarte laat met zijn Orchestre Le Consort op Vivaldi: Le Quattro Stagioni (★★★★★) horen dat je nooit moet stoppen met luisteren naar De vier jaargetijden van Antonio Vivaldi. Deze opname benadrukt de kijk op De vier jaargetijden niet alleen als een cyclus van een jaar, maar ook als een metafoor voor het leven. Langlois de Swarte wil aantonen dat de beroemdste verzameling vioolconcerten niet alleen maar frivool vermaak is, maar een weerspiegeling van de vliedende tijd. Lees de recensie.
De muziek van The Yearlings valt ondertussen steeds minder vaak aan te duiden als ‘alt. country’ of Utrechtse americana. Het is op After All the Party Years (★★★★☆) roestbruine, melancholieke indierock geworden. Het is, uiteindelijk, een plaat die troost biedt: mooie liedjes, gitaren die de rug rechten en rustig hun verhaal vertellen, alsof ze elkaar – en ons – met wijze klanken moed willen inspreken. Lees de recensie.
Op Interference (★★★★☆) laat Marselje een rijke smaak en een uitgesproken visie horen. Het openingswerk, Fall van Kaija Saariaho, beeldt een tuimeling in de onderwereld uit. Marseljes vliegensvlugge 32ste nootjes dansen op een waterbedje van warme echo’s. Saariaho’s gemene intervallen klinken ineens best vriendelijk. Lees de recensie.
Asphodels (★★★★☆) begint met een titelsong als een stuk kamermuziek en daarna volgen acht gedragen nummers waarin Finn Andrews’ piano de toon zet en violen meewiegen. De thematiek van zijn band The Veils is onveranderd ten opzichte van eerdere albums: Andrews laat weten dat hij ‘gewoon’ weer over liefde en dood heeft geschreven. Lees de recensie.
Een paar weken na zijn 100ste (!) verjaardag ging Marshall Allen, de altsaxofonist en bandleider van het Sun Ra Arkestra, een New Yorkse studio in om met zijn 24-koppige orkest Lights on a Satellite (★★★★) op te nemen. Het orkest klinkt geweldig en speelt zeer gedreven. Dit nieuwe Arkestra-album is onder de bezielende leiding van Allen een zeldzaam vrolijk stemmend geheel geworden. Lees de recensie.
Het debuutalbum van Lambrini Girls (★★★★) is een overdonderend politiek-feministisch statement, met boosheid als benzine en rauwe punk als vehikel. Bassist Macieira neemt de vrijheid om haar bas zuigend en zompig te laten klinken, kapitalisme en male privilege worden met de botte maar rechtvaardige bijl te lijf gegaan. Lees de recensie.
Ospald schrijft ingewikkelde muziek. Intense melodieën doen denken aan expressionistische componisten uit de vroege 20ste eeuw. Tegelijkertijd roepen zijn microtonale klankvelden gevoelens op van weerstand en onbehagen. Op Escribí (★★★★) staan premièreopnamen van vier stukken, gespeeld door een droomteam van stersolisten, topdirigenten, het WDR Sinfonieorchester en Ensemble Modern. Lees de recensie.
Na een mentale crisis maakte Tamara Lindeman van The Weather Station de plaat Humanhood (★★★★). Die hedendaagse massale malaise waarbij we in het duister tasten over wat te doen om de status quo te keren. Lindeman schrijft dan maar liedjes. Humanhood is een zwevend harmonisch weefsel geworden, geankerd door een drone van toetsen of blazers en omhooggeblazen door Lindemans dromerige vocalen. Lees de recensie.
De Boer en zijn orkest leveren de symfonieën op Symphonies Alpestres (★★★★) af met een lef dat je vaker wilt horen. De musici stoeien voortdurend met grenzen. Tempo’s zitten soms tegen het onspeelbare aan. Thema’s duiken op met de bravoure van een operaheld. Knap is de timing waarvan het elastiek nét niet knapt. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant