De flamboyante Stéfanos Tsitsipás, ooit gezien als de nieuwe ster van het tennis, is openhartig over zijn sportcarrière. Na ups en downs kijkt hij terug op zijn beslissing om te breken met zijn vader als coach en neemt hij de tijd om zijn favorieten te delen.
Toptennisser Stéfanos Tsitsipás houdt van chocolade verrassingseieren en zijn eerste kus was in Amerika, zo leren we al voor aanvang van het interview aan de rand van het imposante centre court in Ahoy Rotterdam. Voordat het onze beurt is de flamboyante Griek te spreken, neemt hij samen met toernooi-ambassadeur Jan Kooijman een promotiefilmpje op voor het ABN Amro Open dat begin februari plaatsvindt. Tsitsipas praat snel en makkelijk, bespeelt de camera met de kenmerkende, haast puberale speelsheid die de 26-jarige nummer twaalf van de wereld een van de populairste tennissers ter wereld maakt.
Hoewel Nederlands grootste tennistoernooi pas over twee dagen begint, is er al volop bedrijvigheid in en rond het stadion dat plek heeft voor 16 duizend toeschouwers. Op de bijbanen spelen de iets mindere goden om de kwalificaties voor het hoofdtoernooi en in de coulissen lopen ballenmeisjes en -jongens af en aan.
Aanvankelijk zou Tsitsipás niet meedoen in Rotterdam, maar een week voor het begin van het toernooi ontving hij een zogenaamde wildcard. Toernooidirecteur Richard Krajicek op de toernooiwebsite: ‘We zijn blij dat we deze publiekslieveling nog hebben kunnen toevoegen. Na eerder de halve finales en finale te hebben gehaald, zou hij dit jaar zomaar de titel kunnen winnen.’ Zo ver komt het niet. Tsitsipás wordt in de kwartfinale uitgeschakeld door de Italiaanse qualifier Mattia Bellucci.
Even leek het erop dat Tsitsipás de nieuwe posterboy van het tennis zou worden. In 2019 versloeg hij zijn grote idool Roger Federer op de Australian Open en drong hij als 20-jarige door tot de halve finale van het prestigieuze grandslamtoernooi. De tenniswereld liep met hem weg. Zijn frivole spel, de balans tussen power en souplesse, zijn enkelhandige backhand, zijn lichtvoetigheid en vechtershart, de lange bos krullen die druipend van het zweet meedansen op het ritme van zijn slagen. Het liefdeskindje van Björn Borg en Federer leek geboren.
Zes jaar later heeft Tsitsipás weliswaar twee grandslamfinales gespeeld en elf mondiale toernooien gewonnen, maar de strijd om het supersterschap heeft hij verloren van kanonnen Carlos Alcaraz en Jannik Sinner. Zijn krullen zijn inmiddels nog maar halflang en worden in het gareel gehouden door een strakke haarband.
Zijn jeugdige bravoure is hij niet verloren; zowel op als naast de baan schuwt hij de schijnwerpers niet. De knipperlichtrelatie met tennisster Paula Badosa was het gesprek van de dag op de tennistour en zijn sporadische woede-uitbarstingen tegen scheidsrechters en medespelers maken hem zowel gehaat als geliefd onder tegenstanders en tennispubliek.
In de recent verschenen podcast Tennis Insiders Club vertelt Tsitsipás open over zijn worstelingen met het topsportersleven: ‘Het afgelopen jaar was verreweg mijn zwaarste jaar tot nu toe. Er waren genoeg momenten dat ik het gevoel had niet in staat te zijn de tennisbaan op te stappen, laat staan twee of drie sets te spelen.’ Het moordende reisschema en de druk om te presteren noemt hij als factoren. Hij spreekt van een sluimerende burn-out die hem ‘constant neerslachtig en ongeconcentreerd’ maakte.
Duidelijk was dat er iets moest veranderen. Sinds zijn eerste stapjes op de tennisbaan werd Tsitsipás gecoacht door zijn vader Apostolos, die trainer was op de banen van het peperdure Four Seasons-hotel bij Athene. Begin augustus bracht zoon Tsitsipas via X naar buiten dat hij zijn vader had ontslagen: ‘Ik geef de voorkeur aan mijn vader in zijn rol als vader. Alleen als vader’. De breuk volgde op een opmerkelijk incident waarin Tsitsipas na een verloren partij uit woede met zijn racket in het rond sloeg en daarbij zijn vader schampte.
Een halfjaar later staat hij nog altijd achter deze beslissing: ‘Ik liep al jaren rond met de wens om mijn eigen route te bepalen en verlangde sterk naar een gevoel van onafhankelijkheid. Het was moeilijk dat ons contact een zakelijke relatie was geworden en hij meer betrokken was bij mijn tennis dan bij mijn persoonlijke leven. Ik wist dat het einde van onze samenwerking hem veel pijn zou doen, dat doet het nu nog steeds, maar we praten en hebben goed contact.’
Als de tocht van het centre court naar een persconferentiezaaltje ergens in de nok van Ahoy is gemaakt, neemt hij plaats achter een microfoon. ‘Ik zit hier, en jij moet daar’, galmt het door de lege ruimte, terwijl hij op een stoel aan de andere kant van de perstafel wijst. ‘Culturele tips? Geen probleem’, klinkt het opgewekt, en een waterval aan woorden stroomt door het perszaaltje.
‘Ik heb erg genoten van Emily in Paris.’ Tegen zijn manager: ‘Waarom moet je lachen? Het is echt goed! Ik denk dat ik het zo leuk vind omdat ik sinds mijn 15de in Frankrijk woon. Emily komt als Amerikaanse in Parijs wonen en de serie portretteert geloofwaardig het dagelijks leven van een expat die in contact komt met de Franse cultuur. Ik vond het in ieder geval erg herkenbaar.’
Ik hou van Frankrijk en het Franse leven. De trainingsfaciliteiten in mijn woonplaats Monaco zijn fantastisch, en ik ben erachter gekomen dat ik goed overweg kan met de Fransen. Ze zijn trots op hun cultuur, hun keuken en hun land en dat werkt aanstekelijk. Ik ben inmiddels ook trots om in zo’n mooi land te wonen.’
‘Er zijn twee goede opties als je naar een groot tennistoernooi wil. Wimbledon is altijd bijzonder door het gras en de rijke historie, maar het mooiste toernooi vind ik toch Roland Garros, dat heeft de beste mix van zowel prachtig tennis als een prachtige omgeving.’
De spelers zijn aan het einde van het Europese gravelseizoen allemaal in vorm en Parijs in mei is op zichzelf al een attractie. In de ochtend kan je naar de beste musea ter wereld en dan later op de dag tennis kijken. Je kunt dineren in de beste restaurants en de temperatuur is vaak goed. Misschien klinkt het nu alsof ik ambassadeur ben van het Franse toerisme, maar dat is echt niet het geval.’
‘Het hele jaar door ben ik aan het reizen en films zijn een fijne manier om op een rustige manier afleiding te vinden. Mijn favoriete film is Interstellar van Christopher Nolan.’
In Interstellar (2014) gaat een groep astronauten (onder wie Matthew McConaughey en Anne Hathaway) op zoek naar een alternatieve woonplek voor de mens omdat de aarde door overconsumptie onbewoonbaar is geworden.
‘Het is een sciencefictionfilm maar het voelt allemaal heel echt doordat er veel ruimte is voor het gevoelsleven van de personages. Verder vond ik de muziek, gecomponeerd door Hans Zimmer, indrukwekkend. Die is episch en sfeerbepalend met lange, slepende tonen.’
Life of Pi van Ang Lee was nog zo’n film waarbij ik er helemaal in werd gezogen. Een jonge jongen en een Bengaalse tijger leiden schipbreuk en moeten samen voor een lange periode in een klein bootje zien te overleven. Hier zie je ook duidelijk de kracht van special effects, die films echt naar een hoger niveau kunnen tillen. De tijger voelt levensecht. In de edit hebben ze het kleurencontrast verhoogd waardoor die heel fel worden en de beelden het scherm uit springen.’
‘Mijn favoriete sport is basketbal. Giannis Antetokounmpo (Griekse basketbalster, red) heeft me de inloggegevens van zijn premium account gegeven zodat ik altijd en overal naar de Amerikaanse NBA kan kijken. Mijn favoriete team is de Milwaukee Bucks, het team waar Antetokounmpo voor speelt. Basketbalspelers zijn grote, sterke atleten die ook nog eens onder hoge druk een bal door een kleine ring moeten gooien. De combinatie van het flitsende spel en de focus en controle die tegelijkertijd nodig is, maken het tot een prachtige sport.’
Het is ook een fijne sport om zelf te doen. Ik voetbal graag maar de kans op heftige blessures is daar te groot, met basketbal kan je iets meer zelf het tempo bepalen, of in je eentje spelen. Voordat ik voor tennis koos, zat ik op voetbal, atletiek, zwemmen, en ik schaak sinds mijn jeugd. Ik vind mezelf nog altijd een relatief goede schaker. O, en ik ben ook een uitstekende tafeltennisser.’
‘Laat ik vooropstellen dat ik absoluut geen fastfood wil promoten, maar voor een sappige burger met uitsluitend verse ingrediënten kan je me ’s nachts wakker maken. Madrid heeft de beste hamburgers. Of althans, er is een tentje in Madrid waar ik de beste burgers heb gegeten. Ik ben even vergeten hoe het heet. Wacht, ik kan hier niet tegen, ik moet het weten. Geef me even.’
Drie minuten later: ‘Gevonden! La Bistroteca heet het. Ik kende het nog niet maar mijn vriendin Paula nam me er mee naartoe toen we begonnen met daten. Het is een beetje uit de richting voor jullie, maar mocht je ooit in Madrid zijn, ga er langs. De burger, het broodje, het is verrukkelijk.’
‘Sam Kolder is een zeer getalenteerde videograaf. Hij reist de hele wereld over en schiet beelden van overweldigende natuur, outdoorsporten en verre steden. Vervolgens monteert hij ze tot filmpjes van maximaal een minuut die hij deelt op sociale media. Het zijn als het ware reclamespotjes maar dan op zo’n kunstige manier gefilmd en gemonteerd dat het toch emotie oproept. Hij is wat mij betreft een genie als het gaat over in een korte tijdsspanne een verhaal vertellen met bijna uitsluitend beeld.’
Niet lang geleden nam Tsitsipas zelf een video op met Kolder, die hem filmde tijdens een training. Binnenkort komt die video online op zijn Instagramaccount met bijna 2 miljoen volgers. ‘Dat was echt een eer. Ik hou zelf ook van monteren en vroeger maakte ik eigen video’s die ik dan via mijn socials deelde. Helaas heb ik daar nu geen tijd meer voor en doen anderen het nu voor mij. Hij biedt via zijn website trouwens ook online video-editing masterclasses aan, die ik zeer kan aanraden.’
‘Het is alweer meer dan zes jaar geleden dat ik het heb gelezen en ik denk dat ik door De Da Vinci code een wijzer mens ben geworden. Hoewel het fictie is, geeft het veel informatie over het leven en de kerk. Twee personages proberen een lang verborgen gehouden geheim van de katholieke kerk te achterhalen en openbaren, en de kerk doet er alles aan om het verborgen te houden.’
Het is spannend en onderhoudend, en het was het eerste boek dat ik las waarvan ik achteraf voelde: dit was het helemaal waard. Mijn uitgave had iets meer dan 400 pagina’s, wat het wat omvang betreft een perfect reisboek maakt – voor mij niet onbelangrijk.’
12 augustus 1998 Geboren in Athene.
Hij begon als 6-jarige met tennissen. Hij is de oudste van vier kinderen, zijn jongere broers en zusje tennissen ook.
2015 Trainen bij Griekse coach Patrick Mouratoglou in Frankrijk.
2016 Eerste op de wereldjuniorenranglijst.
2017 Eerste ATP-wedstrijd op ABN Amro Open in Rotterdam.
2018 Eerste winst ATP-toernooi in Stockholm.
2018 Winnaar Next Generation Masters.
2019 Winnaar ATP Finals.
2021 Finalist Roland Garros.
2021 Derde plek wereldranglijst, hoogste notering.
2021, 2023, 2024 Winnaar masterstoernooi Monte Carlo.
2023 Finalist Australian Open.
Tsitsipás woont in Monte Carlo, Monaco.
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant