DEN HAAG - Reanimaties, hartfalen en infarcten op je werk. De meeste mensen passen hier waarschijnlijk voor, maar Bart Eekman is bijna iedere dag druk in de weer met deze hartproblemen. De 38-jarige verpleegkundige uit Den Haag werkt namelijk op de hartbewakingsafdeling in het HagaZiekenhuis. 'Soms heb ik twee of drie reanimaties op een dag.'
Presentator Fred Zuiderwijk loopt door de hal van het HagaZiekenhuis als Bart, een lange man in een uniform van het HagaZiekenhuis, met een vlotte pas langs hem loopt. Wanneer de presentator met hem in gesprek raakt, wordt al snel duidelijk waarom de verpleegkundige hard doorstapt. 'Ik werk op de hartbewaking', zegt hij.
'Die afdeling brengt best wat verantwoordelijkheden met zich mee, want we krijgen alle patiënten binnen met acute hartklachten', legt Bart uit. 'Dat kunnen reanimaties zijn, hartinfarcten zijn en alles daartussenin. In het ziekenhuis voeren we rond de 250 reanimaties per jaar uit.'
'Het ligt er een beetje aan welke dienst ik werk en hoe mijn week loopt, maar soms heb ik wel twee of drie reanimaties op een dag en soms heb ik een week helemaal geen reanimaties', zegt hij. 'Twee of drie op een dag is wel echt extreem, maar het komt weleens voor.'
Maar wat zorgt ervoor dat je juist op deze afdeling wil werken? 'Ik ben wel iemand die houdt van een acute setting', vertelt Bart met een glimlach. 'Je bent hier heel direct met een patiënt bezig om hem snel te stabiliseren.'
'Maar het fijne is dat mensen daarna vaak weer snel aanspreekbaar zijn. Dus je hebt ook veel contact met patiënten en hun familie', gaat hij verder. 'Dat is eigenlijk best gaaf dat je dat allemaal mag doen en echt het verschil kan maken.'
Hoewel het Bart en zijn collega's dus heel vaak lukt om ervoor te zorgen dat iemand snel weer aanspreekbaar is, gaat het ook weleens mis. 'Als een reanimatie, ondanks alle inzet, niet lukt, dan overlijdt er dus iemand onder onze handen. Dat is best heftig en treurig.'
'Soms is dat iemand waarvan je weet dat je dat goed kan verwerken', vertelt Bart eerlijk. 'Vaak weet je namelijk wel wat de oorzaak is en het gebeurt natuurlijk niet zomaar dat iemand gereanimeerd moet worden', legt hij uit.
'Maar soms zijn het ook patiënten, vaak jonge mensen, waarbij je echt denkt: ho! Dan komt dat echt wel binnen als diegene overlijdt en ben je achteraf ook wel even bezig met je collega's om dat na te bespreken en te verwerken', geeft de man eerlijk toe.
Er zijn dan ook een paar reanimaties die Bart nooit zal vergeten. 'Een aantal jaar geleden was er een man van 27 jaar. Die was in de ochtend al naar de huisarts geweest, maar in de middag werd hij ineens zo ernstig ziek dat hij opgenomen moest worden op de intensive care', vertelt Bart.
'In de nacht vielen al zijn organen uit en werden wij erbij geroepen om te reanimeren. Als je dan van de hartbewaking naar de intensive care loopt, loop je langs de wachtruimte en daar zaten zijn vrouw en drie kinderen.'
'Wij zijn anderhalf uur bezig geweest, maar het mocht helaas niet baten', zegt Bart met een trieste blik. 'Na anderhalf uur loop je dan terug, weer langs die wachtruimte. En dan weet je dat de dokter die vrouw straks het slechte nieuws moet vertellen. Dat was wel echt pittig.'
Toch benadrukt Bart dat op zijn afdeling echt niet alleen maar treurige gebeurtenissen plaatsvinden. 'Ik had laatst nog een leuke situatie. Toen kwam er een patiënt, een oudere man met een hartaandoening, binnen en naast hem liep een grote kerel. Die grote man keek mij aan en zei: jij bent Bart', vertelt de verpleegkundige terwijl hij met grote ogen voordoet hoe de man naar hem wees.
Op dat moment ging er alleen geen belletje rinkelen bij Bart. 'Ik vroeg aan hem: kennen wij elkaar? Daarna kwam hij voor mij staan, neus-aan-neus, en zei: herken je mij niet? Ik ben Davy', vertelt de verpleegkundige verder. Maar de verpleegkundige had op dat moment nog steeds geen idee wie er voor hem stond.
Het kwartje viel uiteindelijk bij Bart, toen de man zei: 'Jij hebt twee jaar geleden voor mij eten besteld tijdens een nachtdienst.'
'Dat is natuurlijk best bijzonder. Die man kwam namelijk twee jaar geleden acuut binnen met een hartaandoening, maar van die nacht heeft hij vooral onthouden dat ik eten voor hem besteld heb', voegt hij met een lach toe.
'Dus zoiets kleins, wat voor mij heel simpel was, was voor hem zo bijzonder dat hij het twee jaar later nog steeds herinnert. Dat is best wel gaaf.'
Wanneer presentator Fred vraagt naar zijn toekomstplannen in het ziekenhuis, verschijnt er een grote glimlach op het gezicht van Bart. 'Ik vind dit heel leuk om te doen en ik ben inmiddels ook senior verpleegkundige. Dat betekent dat je ook iets meer managementtaken krijgt, meer projecten doet en de teammanager ondersteunt', legt hij uit.
'Mijn plan is om in de toekomst ook die kant op te gaan en teammanager te worden.' Daarna neemt de verpleegkundige afscheid van Fred en loopt met een vlotte pas verder richting de hartbewaking.
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag