RTL-directeur Peter van der Vorst had tweeëneenhalf jaar geleden het gevoel dat zijn hoofd ‘vastliep’. Na de moord op Peter R. de Vries en onthullingen over The Voice kwamen oude trauma’s boven. ‘Ik heb het lang niet willen zien of erkennen, ik heb het gebagatelliseerd.’
Sara Berkeljon is redacteur van Volkskrant Magazine en Gijs Beukers is mediaredacteur van de Volkskrant.
Peter van der Vorst twijfelde of hij dit interview wel moest geven. Hij weet dat zijn woorden, of ze nu gaan over The Voice of Holland of Matthijs van Nieuwkerk, door ‘mediadeskundigen’ op een goudschaaltje worden gewogen.
‘Maar ik vind transparantie ook belangrijk. En áls je het doet, moet je het goed doen.’ Voor het gesprek (drie uur) en de fotosessie (ook drie uur) heeft de contentdirecteur van RTL een hele werkdag gereserveerd.
Bij hem thuis afspreken kon niet – het pand op de Prinsengracht dat hij onlangs kocht wordt de komende maanden verbouwd, en het tijdelijke Amsterdamse onderkomen waar hij nu met man Sander Schreurs, hun 17-jarige zoon Levi en labradoodle Molly verblijft, is met 50 vierkante meter te klein.
Omdat Van der Vorst het RTL-kantoor in Hilversum ‘te corporate’ achtte voor een persoonlijk gesprek, is er in een Amsterdams restaurant met uitzicht op de Amstel een vergaderkamer gehuurd.
Zes jaar is Van der Vorst (53) nu inhoudelijk de baas over de programma’s van RTL 4, RTL 5, RTL 7, RTL 8 en streamingdienst Videoland. Tijdens een diner in 2019 met RTL-ceo Sven Sauvé, waar ze zouden spreken over de programma’s die hij presenteerde, zoals Van der Vorst ziet sterren en Married at First Sight, bleek dat hij veel méér ideeën had voor de zender.
Zulke goede ideeën, vond Sauvé, dat hij hem spontaan de topfunctie aanbood. Zo bekritiseerde Van der Vorst tijdens het etentje de slecht scorende soap Goede tijden, slechte tijden, die niet meer herkenbaar zou zijn voor de meeste kijkers.
‘We zagen te veel luxe etentjes in De Rozenboom. Ik vond dat we terug moesten naar een gewoon gezin met een krentenbol aan tafel. In soaps maken mensen de verschrikkelijkste dingen mee, maar in de personages moet je je kunnen herkennen.
‘Dat is ook een verklaring voor het succes van B&B vol liefde: we krijgen een spiegel voorgehouden. Je leeft mee met die mensen, omdat ze zijn zoals jij en ik.’
Persoonlijk, herkenbaar, dichtbij, dat was dan ook zijn credo toen hij in 2019 aantrad. RTL stond er op dat moment slecht voor: sterren als Wendy van Dijk, Gordon en Johnny en Linda de Mol waren overgestapt naar grote rivaal Talpa en het marktaandeel van RTL, het getal waar het om draait in televisieland, stond op een voor RTL-begrippen schamele 29 procent.
‘Ik zei bij mijn aantreden: binnen drie jaar halen we 35 procent. Dat is gelukt.’ Van der Vorst trok NPO-sterren aan als Eva Jinek, inmiddels terugverhuisd naar de NPO, en recenter Arjen Lubach, wiens show in maart van start gaat.
Thomas Erdbrink en Danny Ghosen zijn binnenkort te zien bij Videoland, in Nederland de grootste streamingdienst na Netflix, met ‘ruim boven de anderhalf miljoen abonnees’.
Van der Vorst introduceerde de ‘blockbusterstrategie’ – veel programma’s duren tegenwoordig niet een, maar anderhalf uur, waardoor op een gemiddelde televisieavond nog maar één format nodig is. Dat drukt de kosten en kijkers blijven toch wel kijken.
Volgens vriendin en contentmanager Ellen Meijerse was dit ‘een revolutie’, de beste beslissing die het bedrijf ooit heeft genomen.
Er waren ook dieptepunten in de afgelopen zes jaar. De moord op Peter R. de Vries, die in 2021 werd neergeschoten na een optreden bij RTL Boulevard, ‘heeft erin gehakt’, zegt Van der Vorst.
De dreiging richtte zich daarna op het programma zelf, waardoor Van der Vorst, na overleg met het ministerie van Justitie, besloot de studio te verhuizen van het Amsterdamse Leidseplein naar Hilversum.
‘Dat was een redelijk traumatiserend verhaal, zwak uitgedrukt, een nachtmerrieachtige film. Er was iemand omgekomen en er stonden mensenlevens op het spel. Dit zijn situaties die niet bij de functieomschrijving horen.’
Een jaar later werd de media-industrie opgeschud na onthullingen van BNNVara-programma Boos over seksueel grensoverschrijdend gedrag bij The Voice of Holland.
Dat programma keert in 2026 terug op televisie, een beslissing waarover de melders van destijds volgens hun advocaat Sébas Diekstra niet te spreken zijn.
Een onderzoek, uitgevoerd door de advocaat van producent ITV, was volgens critici niet onafhankelijk. Van der Vorst: ‘We hebben altijd gezegd: het ligt niet aan het format, dat gaat terugkomen. Van kijkers, van potentiële coaches, van mensen die mee willen doen, horen we daar alleen positieve geluiden over.’
Ellen Meijerse zei dat je veel over je heen krijgt: ‘Er wordt op de man gespeeld. Ik dacht weleens: dit houdt hij niet vol. Als er iets niet goed is aan een programma, is het Peter die alles verkeerd doet. Hij werd in een anonieme brief ‘de Jeffrey Epstein van de televisie’ genoemd omdat hij The Voice in 2026 wil laten terugkeren. Daar was hij ziek van.’
‘Je denkt: wat krijgen we nu? Die brief zou zijn geschreven door oud-medewerkers van The Voice en was verstuurd naar alle media. Naar verluidt was het een nepbrief, gestuurd door studenten journalistiek die wilden aantonen hoe media overal achteraan lopen.
‘Wat in dit geval niet zo was, want die brief heeft weinig teweeggebracht. Maar ja, het gaat in je systeem zitten, als je met dat soort mensen wordt vergeleken. Harde, persoonlijke aanvallen, cynische en venijnige commentaren, horen er tegenwoordig bij.
‘Volwassen columnisten en journalisten maken me voor de ergste dingen uit. Vroeger ging het om af en toe een negatieve tv-recensie, nu zijn er mediawebsites, mediapodcasts, er is een mini-industrietje van mensen met meningen over media, en één dingetje gaat wekenlang in die echokamer rond.
‘Inmiddels heb ik besloten: fuck it. Je kunt je er druk om maken, maar het heeft geen zin.’
Toen Van der Vorst eind 2023 bekendmaakte Matthijs van Nieuwkerk te hebben gecontracteerd, nog voor het verschijnen van het rapport van de commissie-Van Rijn over grensoverschrijdend gedrag bij de publieke omroep, was er ook kritiek.
Na het verschijnen van het rapport en na nieuwe beschuldigingen zette BNNVara-baas Suzanne Kunzeler de aangekondigde samenwerking begin 2024 ‘on hold’. Uiteindelijk ging de terugkeer van Van Nieuwkerk niet door. Van der Vorst: ‘We hadden moeten wachten.’
Met het überhaupt contracteren van Van Nieuwkerk of met het naar buiten brengen van het nieuws?
‘Met het naar buiten brengen. We hebben dat gedaan omdat we transparant wilden zijn. Het zong overal rond, eigenlijk lag het nieuws al op straat. En ik hou gewoon niet van liegen. Wij geloofden absoluut, en daar sta ik nog steeds achter, in een tweede kans voor iemand die diep door het stof is gegaan.’
Waarom is er niet gewacht met hem te contracteren tot het rapport verscheen?
‘Het rapport zou gaan over de omroepcultuur bij de NPO. Wij kregen signalen, ook vanuit de commissie, dat het rapport helemaal niet over Matthijs zou gaan. Bovendien waren er ook andere partijen bezig om hem binnen te halen, bij de NPO, en volgens mij ook elders.
‘Feit is, en dat hebben we ook toegegeven, dat we te snel waren. Ook omdat Matthijs zei: ik trek dit gewoon niet, ik kan niet terugkeren, onder dit gesternte. Noem het maar opportunisme. Ik heb er een hekel aan, maar ik denk dat we in dit geval te opportunistisch zijn geweest.’
Peter van der Vorst groeide op in een ‘heel gewoon arbeidersgezin’ in Breda en deed zijn eerste journalistieke ervaring op bij de lokale ziekenomroep.
Op zijn 19de, toen hij in Amsterdam politicologie studeerde, begon hij als verslaggever bij de Gay Krant. Daar interviewde hij Albert Verlinde, die zo onder de indruk van hem was dat hij hem vroeg redacteur te worden bij entertainmentprogramma Showtime.
Bij RTL Boulevard verwierf Van der Vorst vanaf 2001 landelijke bekendheid als de koningshuisdeskundige die tijdens persconferenties opzichtig werd genegeerd door toenmalig kroonprins Willem-Alexander.
Van 2009 tot 2019 ging hij als de iets brutalere versie van Ivo Niehe op bezoek bij beroemdheden uit binnen- en buitenland in Van der Vorst ziet sterren.
Ook achter de schermen was hij actief. In 2009 richtte hij productiebedrijf Vorst Media op, waarmee hij programma’s maakte als Verslaafd!, Zolang ik leef en Gepest!. Van der Vorst verkocht het bedrijf in 2016 voor een miljoenenbedrag aan Talpa.
Hij zag zichzelf als maker, niet als ‘onderdeel van de corporate wereld’. Daarom zei hij eerst nee toen Sauvé hem vroeg als contentdirecteur.
‘Ik dacht: daar word ik niet gelukkig van. Maar er werd een vuurtje aangestoken. In die weken was Barack Obama in Nederland, hij sprak op een dag over leiderschap, voor een zaal waarin ik ook zat. Als je in een bepalende positie zit, kun je een positieve impact hebben op de wereld, zei hij.
‘Toen dacht ik: ik moet het doen, niet zo angsthazerig zijn. Obama zei ook: there’s always someone going to fuck up, in de organisatie waaraan je leidinggeeft, and there’s nothing you can do about it.
‘Je kunt alleen zorgen dat het niet wéér gebeurt. Nou, daar heb ik de afgelopen jaren best eens aan moeten denken, haha.’
Welke positieve impact dacht je te kunnen maken?
‘Toen ik bij de Gay Krant begon, begin jaren negentig, was er nog geen huwelijk voor paren van gelijk geslacht, nog geen Wet gelijke behandeling. Ik heb toen gezien hoe belangrijk activistische journalistiek kan zijn.
‘Henk Krol, destijds hoofdredacteur, adviseerde politici over dit soort onderwerpen. Ik schreef zelf over beeldvorming, over queers in de media. In mijn huidige positie kan ik aan die representatie iets doen.
‘Ik streef naar het meest inclusieve presentatorenbestand, al kan dat nog stukken beter. Ik zie er persoonlijk op toe dat de casting van realityprogramma’s geen witte massa is. We hebben een zoon met een donkere huidskleur en ik zie hoe belangrijk het voor hem is om rolmodellen te hebben. Dat weet ik van mezelf ook.’
Je vrienden zeggen dat je hard werkt, misschien wel te hard. Waar komt die bewijsdrang vandaan?
‘Ik ben behoorlijk perfectionistisch en kan er niet tegen als dingen half worden gedaan. Misschien heeft dat te maken met mijn jeugd. Ik ben opgegroeid in een gezin waar geen geld was. Een gewoon arbeidersgezin, mijn vader was machinebankwerker en mijn moeder was thuis.
‘Soms reed de ijsboer door de straat en was er niet eens een dubbeltje om een ijsje te kopen. We gingen nooit op vakantie, maar deden dagtochtjes in Nederland.
‘Mijn ouders hadden vaak schulden, daardoor waren er soms spanningen. Vanaf mijn 14de heb ik altijd baantjes gehad, ik wilde voor mezelf kunnen zorgen, niet in de situatie van mijn ouders terechtkomen.’
Na de verkoop van je bedrijf aan Talpa werd je multimiljonair. Is het alleen maar leuk om rijk te zijn of voelt het ergens ook ongemakkelijk?
‘Mensen hebben meteen een oordeel over je, je wordt anders bekeken. Laatst was ik bij een adverteerdersbijeenkomst, daar trad iemand op die zei dat ze niet zoveel geld had.
‘Niet zo veel als Peter van der Vorst’, zei ze toen, voor een zaal met vijfhonderd mensen. Ik vind het lastig om me daartoe te verhouden. Na de verkoop van het bedrijf kochten we een woonboerderij in Abcoude, die we lieten verbouwen.
‘Prachtig, maar het voelde wel héél groot, daarom zijn we er ook weer weg. Onze zoon hebben we altijd laten weten: dit is niet normaal. Hij krijgt zakgeld, studeert en heeft twee bijbaantjes.’
Hoe keken je ouders naar jouw succes als televisiepresentator?
‘Ze waren ongelooflijk trots. Mijn ouders woonden tegenover een winkelcentrum, en als ik boodschappen ging doen met mijn moeder, merkte ik dat ze enorm had lopen opscheppen tegen de winkeliers. ‘Kijk, dit is ’m nou’, zei ze dan. Heel lief.’
Je ouders verloren voor jouw geboorte hun tweede zoon. Wat betekende dat voor jouw rol in het gezin?
‘Ik voelde me verantwoordelijk voor het geluk van mijn ouders. Zij hadden dat grote verdriet, die overleden zoon en dat zag ik, als jong kind. Het verdriet van mijn ouders ging in me zitten.
‘Johnny was 2 toen hij overleed, waarschijnlijk aan koortsstuipen. Ik sliep in zijn kamer, in zijn bed. Als kind was ik daardoor heel bang om ook dood te gaan. Ik durfde soms niet in slaap te vallen, probeerde nachten wakker te blijven.
‘Zijn dood heeft een groot stempel op het gezin en uiteindelijk ook op mijn leven gedrukt. Een paar jaar geleden heb ik EMDR-therapie (een vorm van traumatherapie, red.) gevolgd, waar dit ook onderdeel van was.
‘In je vroege jeugd ontwikkel je de patronen voor de rest van je leven. Dat verantwoordelijkheidsgevoel, heb ik in die therapie geleerd, brengt je ook veel. Het was niet prettig, maar het heeft me wel geholpen in het leven dat ik leid.’
Waar liep je tegenaan waardoor je EMDR-therapie ging doen?
‘Tweeënhalf jaar geleden had ik het gevoel dat mijn hoofd vastliep. Er gebeurde veel in korte tijd: de moord op Peter, de onthullingen over The Voice. In die tijd kwam ook een eerdere ervaring naar boven: de aanslag in Apeldoorn in 2009, toen een man op Koninginnedag inreed op het publiek.
‘Ik zat als verslaggever in het busje journalisten dat achter de koninklijke bus aan reed, we keken door het raam naar buiten. Ik herinner me het geluid van dranghekken die omver werden gereden, ik zag dingen door de lucht vliegen.
‘We zijn uitgestapt en stonden ineens tussen mensen die dood lagen te gaan. Oorlogsgebied. In mijn herinnering was het stil om me heen, terwijl ik ’s avonds, op televisie, op mijn eigen beelden, de totale paniek hoorde, het gegil.
‘Toen het net gebeurd was, kreeg ik van Ruud de Wild en Jeroen Kijk in de Vegte het advies om hulp te zoeken. Zij waren erbij toen Pim Fortuyn op het Mediapark werd vermoord. Ze raadden me aan met een traumapsycholoog te praten, dat hadden ze zelf ook gedaan. Maar ik dacht dat ik nergens last van had.’
En je had er dus wel last van?
‘Ja, want ik kreeg herbelevingen, zeker in stressvolle tijden. Het geluid van die hekken – als ik iets hoorde wat daarop leek, zat ik meteen weer in Apeldoorn.
‘Ik heb het lang ingewikkeld gevonden om naar plekken te gaan waar veel mensen bij elkaar kwamen. Omdat je denkt: het kan weer gebeuren. Al dit soort dingen duiden op een trauma. Dat heb ik lang niet willen zien of erkennen, ik heb het gebagatelliseerd.
‘Het mooie was dat het tijdens die EMDR-sessies een plek kreeg. Daarna kwamen er ook andere dingen aan bod. Mijn overleden broer, bijvoorbeeld – ik heb daar geleerd om het over mijn broer te hebben, in plaats van over mijn overleden broertje, zoals ik altijd deed.
‘Hij was mijn drie jaar oudere broer. Dat soort dingen zijn belangrijk. Mijn ouders hadden meer trauma’s dan het verlies van een kind. Mijn moeder was 3 toen haar moeder in de Tweede Wereldoorlog stierf aan tbc.
‘Ze werd van haar zus gescheiden en kwam terecht in een pleeggezin. De vader van mijn vader werkte bij de Explosieven Opruimingsdienst en is tijdens het ontmantelen van een bom letterlijk ontploft. Er speelden, naast het verlies van hun kind, veel zaken in het leven van mijn ouders, die doorwerkten op mij en mijn broer.’
Spraken je ouders over hun trauma’s?
‘Mijn vader was een stille man, geen prater. Hij had last van angsten en kwam weinig onder de mensen. Ik heb het altijd verdrietig gevonden dat hij daar niets aan heeft kunnen doen. Mijn moeder was socialer, maar doordat ze getrouwd was met mijn vader was ook haar leven redelijk geïsoleerd.’
Wat voor kind was je?
‘Een loner. Omdat ik treinenliefhebber was, ging ik soms naar het station met een notitieboekje om naar treinen te kijken, dan schreef ik op welke modellen ik had gezien.
‘Ik had een levendige fantasie en creëerde mijn eigen wereld. Verder las ik ongelooflijk veel en schreef ik verhalen. Ik zag mezelf als groot schrijver. Een docent herkende dat talent en stimuleerde me om mijn verhaaltjes voor te lezen voor de hele school. Dat ik dat gedurfd heb, paste eigenlijk totaal niet bij wat voor kind ik was. Ongelooflijk verlegen, dat kreeg ik altijd terug op m’n rapport.’
Hoe verklaar je dat je als verlegen kind aangetrokken werd door de journalistiek, een vak waarbij het draait om contact maken?
‘Ik zag mezelf als schrijver, maar was ook geïntrigeerd door Hilversum, de wereld van radio en televisie. De liefde voor media kreeg ik van mijn moeder mee, ze volgde alles.
‘Omdat mijn ouders geïsoleerd leefden, was televisie het venster naar de buitenwereld. Ik ben als 12-jarige met mijn moeder naar een opname van Wedden dat? geweest.
‘Daar zag ik hoe Jos Brink zijn partner Frank Sanders een kus gaf. Het was voor het eerst dat ik twee mannen zag die elkaar zoenden, en niemand keek ervan op.
‘Ik dacht: o, dat kan hier dus gewoon. Ik wist al een paar jaar dat ik jongens leuker vond dan meisjes. Brabant was op dat moment niet een omgeving waarin dat erg werd geaccepteerd.’
Heb je ooit met je ouders gesproken over hoe verantwoordelijk je je voelde voor hun geluk?
‘Niet genoeg, vind ik. Ik heb weleens geprobeerd dingen aan te snijden, maar mijn ouders praatten moeilijk over hun gevoelens.
‘In 2011 werkte ik mee aan Verborgen verleden, dat televisieprogramma waarin je stamboom wordt uitgeplozen. Mijn moeder wist niet waar haar moeder begraven was en dat heeft het programma weten te achterhalen.
‘Het bleek een massagraf in Rotterdam te zijn. Ik erheen, bleek dat ze mijn moeder als verrassing ook hadden uitgenodigd.
‘Het moest heftig voor haar zijn om te horen dat haar moeder daar in de oorlog, gewikkeld in een doek, in zo’n massagraf is gelegd. Maar ze lachte het min of meer weg. Het was een verzameling botjes, zei ze. Ze sloot zich ervoor af.’
Je wilde je ouders gelukkig maken. Vond je het daarom lastig om te vertellen dat je homoseksueel bent?
‘Ja, ik dacht: god, ze zijn al een kind kwijt en dan kom ik ook nog. Dan gaat dit óók nog mis in hun leven. Ik zou ze geen kleinkinderen kunnen geven, terwijl mijn moeder zo graag oma wilde worden.
‘Zelf heb ik ook altijd een kinderwens gehad. Het feit dat dat niet kon, vond ik het grote nadeel van het homo-zijn. Pas toen Paul de Leeuw zijn zoons adopteerde, dacht ik: hé, het kan wel.’
Wanneer vertelde je het?
‘Op een zondagmiddag, tijdens een potje jokeren. Ik kreeg een vriendje, op mijn 18de. We hebben het op dezelfde dag thuis verteld. Mijn ouders schrokken enorm, ik denk omdat een paar van hun dromen in duigen vielen.
‘Maar ze zeiden ook: ‘Je bent onze zoon, we houden van je.’ Daarna gingen ze een stuk fietsen en toen ze terugkwamen, waren ze 180 graden gedraaid.
‘Hoe kun je ons dit aandoen?’, vroegen ze. Ze zeiden dat het maar goed was dat ik binnenkort het huis uit zou gaan om te gaan studeren. Twee of drie weken was de spanning in huis om te snijden.
‘Op een gegeven moment zei ik: dit kan zo niet langer, ik wil mijn vriendje aan jullie voorstellen. Toen ze zagen dat het een leuke, normale jongen was, net als ik, was het goed. Daarna is het nooit meer een probleem geweest.’
Hoe verklaar je dat zelf, die gespleten reactie?
‘Ik heb mijn moeder er later naar gevraagd, hoe dat nou kon, maar ze ontkende dat ze zo had gereageerd. Als mensen gaan ontkennen wat je zelf nog heel goed weet, is dat vervelend, je gaat denken dat je gek bent.
‘Een verklaring zou kunnen zijn dat de aidsepidemie op dat moment speelde, dat mijn ouders bang waren dat mij iets zou overkomen. Maar misschien is dat een gedachte om mezelf gerust te stellen.
‘Ik heb het zelf ingevuld. Ook dat is nooit goed besproken. Mijn ouders kregen allebei kanker en zijn in 2018 in dezelfde week overleden. Ik neem ze niets kwalijk, want ik hield, en houd, ongelooflijk veel van ze.’
Om te mantelzorgen reed je in de periode voorafgaand aan hun dood bijna dagelijks van Abcoude naar Breda. Ellen Meijerse zei: ‘Hij deed het vanuit liefde, maar ik dacht: dit is niet normaal, niet gezond.’
‘Dat was het ook niet. Het was zelfs gevaarlijk, denk ik, want ik presenteerde toen drie programma’s tegelijk, maar ik vond dat ik er moest zijn.
‘Misschien is dat ook weer dat verantwoordelijkheidsgevoel. Mijn ouders hadden geen sociaal vangnet, en mijn broer, die vrachtwagenchauffeur is, was soms in het buitenland.
‘Het kon gebeuren dat ik ’s nachts uit mijn bed werd gebeld door mijn vader. ‘Mama ligt op de grond, haar ogen zijn dicht.’ Ademt ze nog, vroeg ik, maar dat wist mijn vader niet, hij was in de war. Dan racete ik er weer heen.
‘Uiteindelijk zijn ze tegelijk in het hospice terechtgekomen. Mijn moeder had een moeizame relatie met de dood, ze wilde er niet over praten, kon haar eigen naderende dood niet accepteren. Ook die van mijn vader niet.
‘Ze nam afstand van hem. In het hospice lagen ze op verschillende kamers, maar mijn broer en ik hebben op een gegeven moment gezegd: we gaan pa nu halen.
‘We hebben ze naast elkaar gezet, en dat werd een fantastisch, prachtig moment, ze pakten elkaars hand. Uiteindelijk is mijn moeder eerst overleden, mijn vader is toen met de wensambulance naar het uitvaartcentrum gebracht, zodat hij erbij kon zijn. Hij stierf diezelfde nacht.’
Een jaar na het overlijden van je ouders schreef je je uit bij de rooms-katholieke kerk. Waarom toen?
‘Ik had het er eerder met mijn ouders over gehad, vanwege de standpunten van het instituut over homoseksualiteit en over mijn gezinsvorm.
‘Eerst had ik de illusie dat ik misschien van binnenuit iets kon veranderen, maar er verandert niks. Het is een discriminerend gebeuren, waarom zou ik een masochist zijn door bij zo’n club te willen horen? Maar ja, mijn ouders vonden het ingewikkeld, dus ik heb gewacht.’
Je bent altijd activistisch geweest, zei je, bijvoorbeeld als verslaggever voor de Gay Krant. Er is sindsdien vooruitgang geboekt, maar lhbti-rechten liggen ook onder vuur. Trump zei in zijn inaugurele rede dat er maar twee genders bestaan.
‘Ja, we leven in een tijd waarin activisme weer hard nodig is. In Europa is het ook aan de gang. Ik was laatst bij RTL Hongarije, daar hoorde ik over lastercampagnes die worden gevoerd tegen homoseksuele journalisten, die voor pedofiel worden uitgemaakt.
‘In Polen werden sommige wijken en dorpen uitgeroepen tot lhbti-vrije zones en de Italiaanse premier Giorgia Meloni heeft bepaald dat een kind niet twee ouders van gelijk geslacht kan hebben. Eén van de twee strepen ze gewoon door.
‘Het gebeurt om ons heen, en dat vind ik doodeng. Minister Reinette Klever van Ontwikkelingssamenwerking zei onlangs dat Nederland eenderde betaalt van de lhbti-emancipatieprojecten wereldwijd, en dat dat wel wat minder kan.
‘Zij realiseert zich niet dat zo’n bezuiniging ook Nederlandse lhbti’ers raakt. Onze wereld wordt daardoor steeds kleiner en onveiliger.’
Vroeger stemde je SP, nu nog steeds?
‘Nee hoor, nee. Ik ben naar het midden opgeschoven. D66 spreekt me aan, maar ik heb de laatste keer op Groenlinks-PvdA gestemd, strategisch. Ik hoopte dat ze de grootste zouden worden.
‘Progressieve partijen vinden rechten van minderheden belangrijker, dat spreekt me aan, maar ik vind ook dat de linkse partijen het immigratievraagstuk hebben laten liggen.’
Joling en de buitenlanders, een programma waarin Gerard Joling, die PVV stemt, zijn eigen vooroordelen over buitenlanders onderzoekt, was al gefilmd maar werd in 2021 toch niet uitgezonden. Waarom niet?
‘Gerard was uitgesproken over sommige bevolkingsgroepen, en we dachten: hoe kunnen we dat inzetten voor een programma? Toen is het idee ontstaan om zijn vooroordelen over bepaalde bevolkingsgroepen te ontkrachten, door Gerard met een bekendheid naar zo’n land toe te laten gaan.
‘Maar corona kwam ertussen, en Black Lives Matter. Toen ik de eerste volledige montages te zien kreeg, afleveringen over Suriname en Marokko, vond ik het ineens gek voelen.
‘Dat programma was bedacht en gemaakt door een niet-diverse club mensen. De bekendheid die met Gerard op reis ging, moest gaan bewijzen dat al zijn vooroordelen niet klopten. Wat een totáál verkeerde invalshoek was.
‘Ik zat ermee in mijn maag, en uiteindelijk hebben we besloten er niet mee door te gaan. We leren voortdurend bij. Het lag overigens niet aan Gerard, die zijn nek heeft uitgestoken voor dit project.’
Zijn er programma’s die nu worden uitgezonden waarvan je denkt: het hoort erbij, maar ik heb er niks mee?
‘Het love-realitygenre. Ik ben daar niet de doelgroep van. Het stomme is, als ik dan naar Videolandserie Paradise Hotel kijk, word ik er toch in gezogen.
‘In die zin is het een soort guilty pleasure. Zo werd het tot zes jaar geleden ook omschreven. Maar als je het zo noemt, is het alsof je het stiekem moet kijken, en dat is niet zo. Inmiddels noemen wij het love-reality.’
Is dit een genre dat schuurt met de positieve en optimistische boodschap van RTL? Het draait niet om het laten zien van de mooiste kanten van de mens.
‘Natuurlijk, af en toe wel. Ik vind het een lastig genre. Botst het af en toe met hoe ik zelf in het leven sta? Ja. Maar we zijn natuurlijk een commercieel bedrijf, we willen programma’s voor alle doelgroepen maken.’
Het draait om ruzies, manipulatie en liegen. Kandidaten die elkaar niet kennen slapen vanaf dag één bij elkaar in bed. Het doel in Paradise Hotel is om een andere kandidaat verliefd op je te laten worden om je positie in het spel te verzekeren, terwijl je eigenlijk meedoet om zo veel mogelijk geld te winnen.
‘Klopt. Maar niemand wordt gedwongen. Iedereen doet mee uit volle overtuiging.’
In het verleden is het ook misgegaan in dit genre. Veertien oud-deelnemers van Temptation Island hielden psychische klachten over aan hun deelname, bijvoorbeeld.
‘Temptation is wereldwijd een van de snelstgroeiende formats, maar wij hebben nu besloten er niet mee door te gaan.
‘Je mag het randje opzoeken, maar Temptation Island vind ik niet meer van deze tijd. Ik heb zelf altijd al een dubbel gevoel bij dat programma gehad, omdat mensen hun relatie in de waagschaal stellen.
‘Je begint als stel aan dat programma en je kunt zonder relatie naar buiten komen. De impact die dat heeft, kunnen mensen niet voldoende inschatten.’
Je bent niet meer actief op X, maar voorheen ging je daar vaak in discussie, bijvoorbeeld met PVV-stemmers. Waarom nu niet meer?
‘Ik heb me ongelooflijk druk gemaakt over van alles, discussies met politici gevoerd, Geert Wilders heeft me nog steeds geblokkeerd.
‘Het is allemaal ruis, maar het gaat op een gegeven moment bijna je leven beheersen, want je gaat het heel serieus nemen. Ik was er klaar mee. Toen ik deze baan kreeg, leek me dat een mooi moment om ermee te stoppen.’
Je hebt zelf ook regelmatig te maken met haat, zowel online als offline. Je werd door homohaters uitgescholden op straat en in Abcoude werd je ruit ingegooid.
‘Er is van alles over mij uitgestort. In Abcoude hebben we twaalf jaar geleden een periode gehad die niet leuk was. Groepjes jongeren voor de deur, ik werd nageroepen.
‘Ik ben altijd open geweest over wie ik ben, over mijn gezin, maar dit werd vervelend. We hebben meerdere keren bij de politie gezeten. Uitgescholden worden op straat gebeurt vaker dan mensen zich realiseren, en uit onderzoeken blijkt dat het erger wordt.
‘Uitspraken zoals die van Trump helpen daar niet aan mee, het wordt genormaliseerd om tegen diversiteitsdenken te zijn.’
Jij gaat er dan recht op af, begrepen we.
‘Een keer voor een supermarkt, mannen in een auto die naar je roepen: ‘Hé, homo!’ Toen ben ik erheen gelopen en heb ik het portier opengetrokken. Dan schrikken ze zich te barsten.
‘Je kunt het over je heen laten komen, maar ik vind dat ik er iets van moet zeggen. Al handel ik in een opwelling, misschien krijg ik op die momenten een beetje een waas voor mijn ogen.
‘Op vakantie in Londen met Sander en Levi stond er een groep christelijke demonstranten voor de Big Ben de meest verschrikkelijke dingen te roepen over regenbooggezinnen zoals het onze.
‘Toen ging ik er ook op af, het werd een felle discussie. Dat was de enige keer dat ik er spijt van heb gehad. Mijn zoon was erbij, hartstikke klein nog, maar toch. Het verpest je dag en het levert niks op.’
In Ranking The Stars vroeg Paul de Leeuw onlangs aan het publiek wie allemaal denkt dat deelnemer Rob Goossens homo is, waarop er een luid gejoel klonk. Kijk je daar met kromme tenen naar?
‘Ik vind het lastig om grappen te becommentariëren. In Ranking the Stars worden goede én slechte grappen gemaakt, maar iedereen die daar zit weet waar ze in terechtkomen.
‘We hoeven niet altijd het braafste jongetje van de klas te zijn, het mag soms ook schuren en botsen. Ik vind het veel schadelijker als Youp van ’t Hek het over pisnichten heeft, of hoe er in het verleden in een programma als VI over homo’s werd gepraat.’
Eerder zei je dat Vandaag Inside niet meer bij het huidige RTL past. Waarom niet?
‘Het programma past niet bij de familiezender die wij zijn, want ik vind VI cynisch en vaak negatief. Ik kijk soms met plezier naar VI, maar het past beter bij Talpa, door de toon.
‘Wij investeren liever in de toekomst, in iemand zoals presentator Renze Klamer. Wij willen optimisme uitstralen, een positief verhaal vertellen. Waarbij je nog steeds scherpe grappen mag maken, maar dan wel zonder keihard cynisme.’
Heeft de politieke kleur van het programma er ook mee te maken? Johan Derksen keert zich tegen alles wat ‘woke’ is, ik kan me voorstellen dat dat niet past bij de positieve en inclusieve zender die RTL wil zijn.
‘Inderdaad, dat is zo. Woke wordt tegenwoordig als scheldwoord gebruikt, heel polariserend, terwijl het eigenlijk alleen maar betekent dat je tegen discriminatie bent en iedereen gelijk behandelt. Als dat woke is, dan ben ik woke. Ik zie het eerder als een geuzennaam dan als een belediging.’
28 oktober 1971 Geboren in Breda.
1987-1991 Journalist bij ziekenomroep en omroep Radio Beo in Breda.
1989-1990 Algemene Letteren in Utrecht en politicologie aan de VU in Amsterdam, beide niet afgemaakt.
1989-1995 Radioverslaggever Vara, Avro, NOS en KRO.
1993-1995 Verslaggever bij Showtime, RTL 4-programma van Albert Verlinde en Paulien Huizinga.
1998-2002 Eindredacteur bij Endemol.
2001-2019 Royaltydeskundige en presentator bij RTL Boulevard.
2002-2006 Gedelegeerd producent bij Eyeworks.
2009 Oprichting productiebedrijf Vorst Media.
2009-2019 Presentator Van der Vorst ziet sterren.
2013-2018 Presentator Verslaafd!
2016-2019 Presentator Married at First Sight.
2016 Verkoop Vorst Media aan Talpa.
2019-nu Contentdirecteur van RTL.
Peter van der Vorst woont met zijn man en hun zoon in Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant