is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
‘Who do I call if I want to speak to Europe?’, is een uitspraak die aan de fameuze Amerikaanse diplomaat Henry Kissinger wordt toegeschreven.
Europa wil niet alleen aan de onderhandelingstafel zitten bij het vredesoverleg over Oekraïne, het oude continent wil ook dat Trump de bondgenoot geen importtarieven oplegt. Alleen weet geen Amerikaan, Rus of Chinees met wie dan in Europa zaken kunnen worden gedaan.
Europa is een legpuzzel met steeds meer stukjes. Zelfs in het nietige Nederland is tegenwoordig niet meer duidelijk wie de scepter zwaait: Schoof, Wilders, Omtzigt?
Trump en Poetin zouden iene miene mutte moeten doen om de baas van Europa te vinden. Voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie doet heel graag alsof ze Europa vertegenwoordigt.
Helaas heeft niemand van het volk deze Brusselse regent gekozen. En als er spijkers met koppen moeten worden geslagen, willen Frankrijk en Duitsland altijd zelf aan de knoppen zitten. En de Britten vinden sowieso dat ze recht hebben op een eigen stoel, want die zijn niet eens meer lid van de EU.
De Baltische staten zullen als potentieel volgend doelwit van de Russische boosaard vrijwel zeker ook direct willen meepraten. Maar dan kunnen Wit-Rusland, Georgië en Moldavië niet worden gepasseerd. Ook zij zijn buurstaten, maar elk met een eigen agenda. Polen is tot 1 juli voorzitter van de EU en zal de kans willen grijpen om Poetin de les te lezen. António Costa is voorzitter van de Europese Raad en kan niet ontbreken als Von der Leyen zich er tegenaan gaat bemoeien. En Mark Rutte zal ook zijn zegje willen doen.
Als er een ronde tafel komt voor het overleg, moeten er naast de drie plekjes voor Poetin, Trump en Zelensky toch gauw vijftien voor Europa worden ingeruimd. Dat wordt een Babylonische spraakverwarring.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog had je de Grote Drie die de vrede regelden en en passant de invloedssferen verdeelden: Stalin, Roosevelt en Churchill. Charles de Gaulle, de leider van de Vrije Fransen, mocht niet meedoen – niet in Jalta en niet in Bretton Woods. Die zou een storende factor zijn. Er werd gezegd dat ‘de Sovjet-Unie het bloed had gegeven voor de overwinning, de VS het geld en Groot-Brittannië de tijd’.
De Fransen waren binnen zes weken overrompeld door de Wehrmacht en hadden daarna snel vrede gesloten. Franse grandeur? Ammehoela. De Gaulle vocht op twee fronten: op het ene front tegen Hitler en op het andere tegen de geallieerden. Ook andere Europese leiders hadden niets in de melk te brokkelen.
Er is al sinds Julius Caesar (100-44 voor Christus) al geen Europese leider meer geweest. Er is een Europese Unie, een eurozone, een aantal zwarte schapen zoals Servië en Hongarije en aantal staten dat iedereen te vriend wil houden zoals Zwitserland. Dat is zelfs lastig voor Amerikaanse demonstranten die hier geen politieke pispaal hebben, zoals Europa met ‘Johnson moordenaar’ of ‘haat Trump’.
Het is wachten op een Europeaan die weer veni, vidi, vici kan zeggen.
Source: Volkskrant