We hebben een snelcursus ‘goed excuses maken’ nodig, stelde Sabine Meulenbeld in een opiniestuk. De Volkskrant vroeg lezers wie en waarom ook spijt zou moeten betuigen en bundelde een kleine verzameling reacties.
Namens alle jonge kinderen tot vijf jaar wil ik oprechte excuses vragen voor het vroegtijdig blootstellen aan het sociale verkeer, terwijl zij nog in hun eigen bubbel verkeren – onbewust van hun eigen bestaan, noch van hun omgeving – van nature bedoeld om hun zuivere ervaringen als individu in hun nog onbezoedelde zelf te internaliseren.
De belangrijkste behoefte van een mens kan zo niet vervuld worden: het gevoel iemand te zijn. Het was hun enige kans om voldoening in zichzelf te vinden, die ze nu moeten missen.
Ton van Steen, Amsterdam
Het zou de partij van de onlangs overleden Frits Bolkestein sieren als zij ‘sorry’ zou zeggen voor de wooncrisis, de milieucrisis, de energiecrisis en de armoedecrisis die 50 jaar neoliberalisme heeft gecreëerd. ‘Sorry, we hebben tegen beter weten in geloofd dat de vrije markt alle problemen op zou lossen, dat extreme rijkdom van een paar de hele maatschappij ten goede zou komen en hebben weggekeken en anderen de schuld gegeven toen het ongebreidelde kapitalisme de maatschappij ontwrichtte en onze oren laten hangen naar diegenen wiens financieel belang dit diende. We zullen Das Kapital in plaats van Wealth of Nations lezen en ons beraden.’
Daan de Wit, Utrecht
Een zorgverlener die bewust een cliënt schaadt moet (op zijn minst) sorry zeggen. Daar zal niemand het mee oneens zijn. Maar bij onbedoelde schade − zelfs als de verrichtte handeling evident schadelijk is − schieten veel zorgprofessionals in een kramp. Het werken vanuit de beste intenties is dan het voornaamste argument. Excuses blijven dan uit.
In de ggz worden elke dag mensen opgesloten, vastgehouden, of krijgen gedwongen medicatie of voeding toegediend. Allemaal door zorgverleners met de beste intenties en binnen de kaders van de wet. Maar als deze handelingen, ongeacht de intenties, mensen achterlaten met een diep gevoel van vernedering en een complex trauma, doe je dan uiteindelijk iets goeds of iets slechts?
Als eenvoudige zorgverlener laat ik het beantwoorden van die vraag graag over aan ethici en juristen. Zorgverleners zouden na afloop wel sorry mogen zeggen. Al is het alleen maar dat het je spijt dat de situatie zo uit de hand is gelopen dat je geen ander repertoire meer had dan dergelijke ingrijpende handelingen. Of dit bijdraagt aan herstel weet ik niet, maar het kan in elk geval de broodnodige erkenning geven dat cliënten iets vreselijks is aangedaan.
Paul Doedens, Enkhuizen
In het belang van de onvervulde kinderwens, gebeuren hele gekke dingen. Zo adviseerden artsen die hetero-ouders hielpen bij kunstmatige inseminatie tot voor kort vooral om er niet met het kind over te praten om problemen te voorkomen. De overheid keek de andere kant op, ook toen die artsen vervolgens veelvuldig hun eigen zaad gebruikten. Steeds meer misstanden komen aan het licht en op dit moment worden de schandalen van de toekomst gemaakt. Als donorkind kun je op dit moment geproduceerd worden in een eindeloze serie van honderden broertjes en zusjes wereldwijd. En niemand geeft erom, want die kinderwens moet vervuld. De problemen zijn voor later – als die kinderen geen baby’s meer zijn, maar volwassen mensen, die graag willen weten wie hun biologische ouders zijn.
Tijd voor een excuus en genoegdoening. Aan alle donorkinderen wier afstammingsinformatie door arts en overheid is vernietigd. Let wel: weten wie je ouders zijn is een mensenrecht. Laten we stoppen donorkinderen de dupe te laten zijn van de kinderwens van hun ouders. Dat is op termijn immers óók niet in het belang van die ouders.
Ester de Lau, bestuurslid Stichting Donorkind, Hilversum
Ik hoef niet lang te denken over wie het meest opzichtig gefaald heeft in het zeggen van sorry, niet éénmaal, maar meerdere malen. Het betreft een persoon met een voorbeeldfunctie, die met zijn frequente gedraai een negatieve invloed heeft gehad op beleving van de begrippen eerlijkheid, waarheid en integriteit.
Door een breedsprakig en ondoorgrondelijk betoog was deze man in staat om zijn gehoor te overtuigen dat hij niets verkeerd had gedaan of gezegd en dat sorry zeggen dus niet aan de orde was. De bewuste misleiding had slechts één doel voor ogen, te weten: het blijven plakken aan het pluche, totdat het doorgaan met regeren hem niet meer uitkwam en hij (Mark Rutte dus), consequent draaiend tot het eind, met een onnavolgbare motivering zijn laatste kabinet liet vallen.
Aat de Jong, Middelburg
Graag zou ik oprechte excuses van Pieter Omtzigt en Dilan Yesilgöz willen dat zij deze coalitie mogelijk hebben gemaakt en er nog steeds in zitten.
Heleen Boom, Deventer
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant