Toen ik nog Italië-correspondent voor deze krant was, had ik een terugkerende nachtmerrie waarin ik een stuk moest schrijven over paus Franciscus die op sterven lag. Ik leverde het stuk net op tijd in, alleen schreef ik er in alle haast ‘paus op non actief’ in plaats van ‘paus op non-actief’ boven, met als gevolg dat ik nog diezelfde dag verbannen werd uit Rome.
Diep van binnen had ik dus een vlaag van opluchting verwacht nu het zover is – de droom bleef definitief bedrog. Maar in werkelijkheid voel ik toch iets anders nu de 88-jarige Franciscus al een week met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis ligt en de kans aanwezig is dat hij sterft, evenals de kans dat hij ergens in de nabije toekomst besluit te abdiceren, omdat zijn gezondheid te broos blijkt om verder te regeren.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik weet het, de Volkskrant is er het medium niet naar iemand te betreuren die, samen met de sultans en koningen van Saoedi-Arabië, Brunei, Eswatini en Oman een van de laatst overgebleven absolute monarchieën ter wereld bestiert. Toch wil ik hier, op pagina 2 van dit afvallige katholieke dagblad, graag een heel klein kaarsje branden voor paus Franciscus.
Waarom? Omdat het op Franciscus na niet overloopt van de wereldleiders die hun 1,6 miljard volgers wekelijks vertellen dat migranten net mensen zijn, bovendien blijven herhalen dat er ook nadelen kleven aan het ontbossen van de Amazone en daarnaast iedere dag opnieuw beweren dat we slimme bommen moeten vermijden omdat die dingen, ondanks hun naam, nog altijd niet slimmer zijn dan de mensen die ze afvuren.
Nelson Mandela is al jaren begraven, Barack Obama telt enkel nog dollars in het lezingencircuit en zelfs de laatste der Mohikanen, Angela - wir schaffen das - Merkel, is inmiddels ingewisseld voor iemand die bereid is samen te werken met neonazi's. Net nu we ze door alle opwarming, oorlogen en groeiende ongelijkheid zo goed kunnen gebruiken, komt de wereld er qua moreel leiders ietwat bekaaid van af.
En daarom vreesde ik opeens het moment waarop Franciscus zou worden ingewisseld voor een van de vele oerconservatieve kardinalen die al jaren popelen zelf het purper der pausen om hun schouders te slaan zodat ze eindelijk orde op zaken kunnen stellen binnen hun ooit zo mooie instituut.
Onze eigen Wim Eijk bijvoorbeeld, de aartsbisschop van Utrecht die bij een aanstaand conclaaf voor het eerst serieus ‘papabile’ is, omdat hij al jaren begint trouw begint te steigeren wanneer er dankzij Franciscus weer eens een discussie losbarst over het wel of niet zegenen van homostellen.
Of nog erger: Raymond Burke, een immer in goud en brokaat gehulde Amerikaanse kardinaal die het Latijn weer als moedertaal wil, een gloeiende hekel heeft aan moslims in het algemeen en migrerende moslims in het bijzonder, en die Franciscus bovendien een slappe zak hooi vindt omdat hij vrouwen en andere soortgelijk krapuul serieus neemt.
Paus Burke geldt als natte droom van alles dat zich aan de rechterzijde van Trump, Meloni, Orbán, Wilders en Milei bevindt, omdat hij de broodnodige kruistocht tegen woke eindelijk op wereldschaal kan ontketenen.
Het is een scenario dat niet ondenkbaar is in een wereld waar bijna twee miljard mensen de woorden van de paus serieus nemen. Maar het is tegelijkertijd een scenario waar ik, als ik heel eerlijk ben, nu nog even geen zin in heb.
Vandaar dit kaarsje voor Franciscus.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant