‘No Way Back is terug!’ ronkte een stoer-geile mannenstem op televisie, over een nieuw seizoen van dit survivalprogramma. Eerst schoot ik in de lach, want het is bijna knap om in vijf woorden taalkundig zó klem te komen zitten. Daarna vroeg ik me af of ik zelf degene was die klem zat, met mijn heilige vertrouwen in de kracht van zorgvuldig gekozen, logische woorden. Steeds vaker klinkt er totale kolder, steeds wacht ik dan op het hoongelach, dat niet komt.
‘Inclusie zaait verdeeldheid’, beweerde Donald Trump onlangs. Het kan helemaal niet, maar hij komt ermee weg en op het niveau van het hondenfluitje doet de boodschap toch wel zijn werk.
No Way Back kan niet terug zijn, maar ik vrees wel dat het nooit meer weggaat. Als we de kolder zo de vrije loop laten, stevenen we af op all-inclusive verdeeldheid.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns