Van de groeistuipen van het moderne China tot een uitbundige alieninvasie in Nederland: dit zijn de beste films die op dit moment in de bioscopen draaien.
Vooruit, hoofdrolspeler Timothée Chalamet is misschien nét iets minder venijnig dan de echte Bob Dylan, maar de acteur heeft Dylans repertoire uitstekend onder de knie. Dylan-biopic A Complete Unknown (****) springt hier en daar misschien wat los om met de biografische feiten, maar dat hindert nauwelijks. De film van regisseur James Mangold overtuigt met de sprookjesachtige verteltrant én de perfecte aankleding: je zou zo willen rondlopen in het New York uit deze aanstekelijk vertelde, heerlijk geacteerde dramatisering. Lees hier de recensie.
Drie jaar lang filmde regisseur Ruth Beckermann in de Weense schoolklas van juf Ilkay Idiskut voor haar sterke documentaire Favoriten (****). Voor het oog van haar camera zien we hoe de kinderen langzaam ouder, zelfredzamer en welbespraakter worden, geholpen door de direct communicerende en begripvolle Idiskut. Zelden werd zo helder verbeeld waar goed onderwijs uiteindelijk toe kan leiden. Lees hier de recensie.
In het prachtige drama Caught by the Tides (****) reist de Chinese filmmaker Jia Zhang-ke langs de razendsnelle ontwikkelingen in zijn thuisland in de 21ste eeuw tot nu toe. De regisseur doet dat hier met ongebruikte scènes uit zijn eerdere films, uit de losse pols gedraaide documentairebeelden die hij sinds 2001 maakte met zijn echtgenote, én gloednieuwe filmopnamen van het China in tijden van de coronapandemie. Wie zonder voorkennis van eerder werk instapt, waant zich wellicht enigszins verloren, maar niemand weet de groeistuipen van het moderne China in zulke treffende en poëtische beelden te vangen als Jia Zhang-ke. Lees hier de recensie.
Deze uitbundige horrorkomedie (****) blijkt een kolderiek, liefdevol en zeer geslaagd mengsel van Invasion of the Body Snatchers, Independence Day en het halve oeuvre van Stephen King. Zoals de titel doet vermoeden, draait het hier om een alieninvasie, maar dan in een buurt waar de gentrificatie heeft toegeslagen. Flauw wordt Straatcoaches vs Aliens daarbij zelden, vooral door de perfecte komische timing van de acteurs. Lees hier de recensie.
De ware liefde blijkt weer eens een hartverscheurende aangelegenheid, in dit compacte en krachtige IJslandse drama (****) van regisseur Rúnar Rúnarsson. Voor jonge geliefden Una en Diddi lijkt de toekomst hoopvol, nu Diddi - na tijden van stiekeme liefde - zijn andere relatie wil uitmaken om eindelijk verder te gaan met Una. En dan vindt er plots een vreselijk ongeluk plaats in een tunnel. Dit fijngevoelige verslag van iets dat nog geen rouw kan heten, is heeft daarbij geen toeters en bellen nodig om tot de kern te komen. Lees hier de recensie.
Regisseur Pablo Larraín maakte in de afgelopen jaren al eigenzinnige, biografische films over de getroebleerde levens van Jackie Kennedy en prinses Diana, en voegt daar nu het leven van operadiva Maria Callas aan toe. De legendarische operazanger wordt bewonderenswaardig vertolkt (en gezongen!) door Hollywood-ster Angelina Jolie - let vooral op wat er tijdens close-ups allemaal gebeurt met haar mond. Lees hier de recensie.
De Zwitserse regisseur Claude Barras oogstte in 2016 veel lof met zijn stop-motionmeesterwerk Mijn naam is Courgette, dat op ongeëvenaard tedere wijze thema’s als pleegzorg en verwaarlozing behandelt. Barras’ tweede lange film, het zinderende Red de jungle (****), gaat opnieuw de bittere ernst niet uit de weg. Uit Barras’ nieuwste stop-motionfilm spreekt vooral woede over het onrecht dat de jungle – en de hele aarde – wordt aangedaan. De mystieke, alomtegenwoordige schoonheid van die jungle wordt in deze fraaie film net zo tastbaar als de destructie ervan. Lees hier de recensie.
In het hartverscheurende rouwdrama Alpha (****) spelen vader en zoon Gijs en Reinout Scholten van Aschat een vader en zoon die in de Zwitserse Alpen nader tot elkaar proberen te komen. De vader dringt zich wat onhandig op, de zoon gedraagt zich dan weer behoorlijk ongrijpbaar. Duidelijk is dat er flink wat onuitgesproken pijn voelbaar is tussen de mannen. Hun complexe pijn komt op even fraaie als grimmige wijze tot wasdom. Lees hier de recensie.
Het is een doodzonde om het voor tien Oscars genomineerde The Brutalist (****) níet te gaan zien in de bioscoop. Er ligt dan ook behoorlijk veel in het verschiet voor fictieve Hongaars-Joodse architect László Tóth (Oscargenomineerde rol van Adrien Brody), die kort na de Tweede Wereldoorlog arriveert in de Verenigde Staten om daar een nieuw leven op te bouwen. Maar, zo blijkt in dit drieënhalf uur durende epos van regisseur Brady Corbet (The Childhood of a Leader), die Amerikaanse droom heeft een flinke keerzijde. Vooral het production design en de aankleding van de film zijn grandioos: hoe de crew dit voor elkaar kreeg met het (relatief) beperkte budget van 9 miljoen dollar is een mirakel. Lees hier de recensie.
De personages in de donkere Franse komedie Miséricode (****) doen bij vlagen denken aan de films van Alex van Warmerdam. Vanbuiten ogen de personages misschien normaal, vanbinnen is het anders. Aanleiding voor dit alles is het overlijden van zijn voormalig leermeester, de plaatselijke bakker, waarvoor hoofdpersoon Jérémie (Félix Kysyl) terugkeert naar zijn afgelegen, uitgedunde geboortedorp. Regisseur Alain Guiraudie legt een thrillerachtige dreiging onder die terugkeer, waarbij de gaandeweg meer en meer seksueel te duiden spanning steeds meer oploopt. Lees de recensie.
Met zijn aanpak herinnert het complexe Franse coming-of-age-drama Diamant brut (****) onvermijdelijk aan het werk van Andrea Arnold (Fish Tank, Bird). Centraal staat de 19-jarige Liane (debutant Malou Khebizi), die met haar zusje en depressieve moeder in een Zuid-Franse achterstandswijk woont. Haar droom? Een rol in een populaire realityserie, en daaropvolgend een leven als influencer. Maar die droom komt tegen een hoge prijs, getuige de obsessieve, zichzelf uithollende, maar ook verheffende manier waarop Liane haar leven betekenis geeft. Nooit is het genoeg, nooit stopt de worsteling met sociale media en schoonheidsidealen. Lees de recensie.
Acht jaar na meesterwerk Paddington 2 is ‘s werelds sympathiekste beer eindelijk terug van weggeweest. In Paddington in Peru (****) verlaat Paddington (met de stem van Ben Whishaw) zijn inmiddels vertrouwde Londense omgeving om - samen met zijn nieuwe familie - zijn zoekgeraakte tante terug te vinden in de jungle van Peru. Paddington en consorten krijgen gezelschap van filmsterren Olivia Colman en Antonio Banderas, in een film vol ouderwetse jungleavonturen en smakelijke slapstick. Lees de recensie.
Met Sing Sing (****) maakt schrijver en regisseur Greg Kwedar een bijzonder en atypisch gevangenisdrama. De film speelt zich af binnen een maximaal beveiligde instelling in de staat New York, waar de gevangenen speciale culturele programma’s kunnen volgen. Voor de personages in deze film - voor het overgrote deel gespeeld door voormalige gedetineerden - is theater een pad naar een betekenisvoller leven. De oprechte authenticiteit van Sing Sing doet alle eventuele bezwaren teniet.
Daniel Craig werd wereldberoemd als James Bond, maar speelt in Queer (****) in zekere zin de anti-007. Craig werkt hier voor het eerst samen met regisseur Luca Guadagnino (Challengers, Call Me By Your Name), en nee: niet als berekenende, doelgerichte hetero-superspion, maar als zoekende, eenzame en met verslavingen worstelende queer schrijver. Craig overtuigt en voorziet de film van een rotsvast fundament. Lees de recensie.
In Torch Song (****) trekt filmmaker Jeroen Houben aan alle touwtjes: hij schreef, regisseerde en monteerde film, én hij componeerde de filmmuziek. Het soms serieuze, vaak komische drama gaat vooral over familierelaties, maar ook over het gat tussen ons zelfbeeld en de manier waarop anderen ons zien. Anders dan Houbens eerste film (de romantische komedie De matchmaker) maakt hij met het eigenzinnige, geraffineerde Torch Song een film die tot in de details een eigen sfeer heeft. Lees de recensie.
Afwisselend vederlicht, wrang-komisch en tragisch, hoe lomperik Benji (Kieran Culkin) de excursie voortdurend ontregelt, die hij met zijn neef, dwangneuroot David (Jesse Eisenberg, ook regisseur) onderneemt naar Polen om hun overleden grootmoeder te eren. Maar hoe krijgen de personages tijdens die reis nu eigenlijk echt toegang tot hun pijn? A Real Pain (****) behandelt die vraag zonder gulle lach, opgelegd sentiment of voorspelbare catharsis. Culkin is torenhoog favoriet om in maart een Oscar te winnen voor beste bijrol. Lees de recensie.
Regisseur Dag Johan Haugerud morrelt in Sex (****) nauwgezet aan hokjes en etiketjes over seksualiteit, gender en relaties. Twee heteroseksuele schoorsteenvegers worstelen met hun eigen dromen en seksualiteit, en proberen via openhartige gesprekken tot inzichten te komen. Dit alles in een mild tragikomisch speelveld waarin de kijker de situaties al dan niet op zichzelf kan betrekken. Lees de recensie.
Florence Pugh en Andrew Garfield schitteren in een ogenschijnlijk doodgewoon liefdesdrama vol opmerkelijke tijdsprongen. In eerste instantie is dat in We Live in Time (****) enigszins desoriënterend, maar het werkt goed, met fascinerende botsinkjes in toon, sfeer en thematiek. Regisseur John Crowley schetst een herkenbare, lieve beleving van twee vervlochten levens, waarin grote gebeurtenissen zich niet laten vastleggen door de tijd. Lees de recensie.
Uitzichtloos is het, hoe de dorpelingen op de Westelijke Jordaanoever al decennia worden vermangeld in een conflict. Ruim vijftig jaar probeert Israël de bewoners al te verdrijven, om een militair oefenterrein neer te zetten op hun grond. Maar de bewoners laten zich niet zomaar verjagen, zien we in No Other Land (****), een veelvuldig bekroond, uiterst somber verslag van een eindeloze cyclus van geweld en verzet. Lees de recensie.
De kijker wordt impliciet medeplichtig gemaakt, in het gejaagde sociaal-realistische drama L’histoire de Souleymane (****), waarin Parijse maaltijdbezorger Souleymane (verpletterende debuutrol van Abou Sangare) zich voorbereidt op een cruciaal gesprek over zijn werk- en verblijfsvergunning. De film barst van het volwaardig hedendaags sociaalrealisme, met actuele thematiek in de gedaante van een paniekthriller. Lees de recensie.
Ook nog volop te zien: Halina Reijns spraakmakende Babygirl (*****), dat op de opiniepagina’s van kranten en tijdschriften nog altijd flink de tongen losmaakt. Logisch, want Reijn stuurt haar geestige erotische thriller door het slimme script en het weergaloze acteerwerk een heel eigen kant op, zonder dat het ooit te belerend of eenduidig wordt. Lees de recensie.
De schitterend realistische animatiefilm Flow (*****) neemt de kijker mee op een wonderbaarlijke, haast spirituele reis door een post-apocalyptische, onder water gelopen wereld waarin een groep dieren probeert te overleven om door samenwerking op het droge te blijven. De mens wordt nooit gemist, want de dieren redden zichzelf wel, in deze afwisselend bedreigende en betoverende realiteit. Lees de recensie.
Cineast Sandra Beerends baseerde zich voor de knappe, intieme documentaire Nesjomme (****) op vooroorlogse getuigenissen van de Joodse gemeenschap. Tekstfragmenten uit het archief lopen daarbij parallel aan zeldzame kiekjes van het Joodse bestaan in vooroorlogs Amsterdam. Nesjomme stimuleert daarbij een kijkhouding waarbij beschouwing en empathie effectief samengaan. Lees de recensie.
Na een paar korte films maakt regisseur Pedro Almodóvar met The Room Next Door (****) voor het eerst een volledig Engelstalige speelfilm. Zijn belangrijkste troeven in dit luchtige euthanasiedrama zijn acteerdiva’s Tilda Swinton en Julianne Moore. Swinton speelt een terminaal zieke oorlogscorrespondent die een oude vriendin (Moore) inschakelt om haar laatste weken op te leuken. Almodóvar neemt het onderwerp serieus, maar laat veel ruimte voor humor. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant